പരിസ്ഥിതി ദിനം

ജൂൺ അഞ്ചെന്നൊരു
ദിനമെത്തി
ലോക പരിസ്ഥിതി
ദിനമെത്തി
കൂട്ടുകാരെ വന്നോളൂ
തൈകൾ നട്ടുനനച്ചോളു
നാളേക്കായി നമുക്കായി
കിളികൾക്കായി മഴക്കായി
തണലിന്നായി തുണയ്ക്കായി
മണ്ണിന്നായി വായുവിനായ്

പ്രണയികൾ

പ്രണയികൾ പറവകളാണ്
പഥമില്ലാതിരുന്നിട്ടും
ചിറകിലേറുന്നവർ !

മോഹങ്ങളുടെ
മേഘങ്ങളിലൂടെ,യവർ
നീന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും;
മനസ്സിലെ മാരിവില്ലിൽ -
ഊഞ്ഞാലാടും,
കണ്ണിൽ നിന്നും കവിതപ്പൂക്കൾ
നക്ഷത്രങ്ങളായ് തിളങ്ങും.

സ്വപ്നങ്ങളാലവർ
സപ്രമഞ്ചമൊരുക്കും;
ഉന്മാദത്തിൻ മഞ്ഞുമലകളിൽ -
നിന്നും
പ്രണയച്ചൂടിലുരുകി,
ഭാരമറ്റ തൂവലായ് പൊഴിഞ്ഞു -
വീഴും!

പുതുകാലം

കാറ്റും, വെളിച്ചവും
ആട്ടിപ്പുറത്താക്കി
കെട്ടിമറിച്ചെങ്ങു ,മിരുട്ട -
റയായ്.
കുന്നില്ല, കൊക്കരണിയില്ല
കൈത്തോടില്ല
മുങ്ങിക്കുളിക്കാൻ കുളങ്ങളില്ല !

പാടങ്ങളില്ല, പറമ്പില്ല, പയ്യില്ല,
പൂത്താട എന്തെന്നറികയില്ല
ചാമയും, എള്ളും, ഉഴുന്നും, -
മുതിരയും
ചേലെഴും ഗ്രാമവും ഓർമയില്ല.

കളമില്ല, കറ്റകളില്ല,
നെല്ലില്ല, പത്തായപ്പുരയുമില്ല
ബാലകരുമില്ല വാദ്യഘോഷവു
മില്ല
മനസ്സില്ല മായാത്തവർണ്ണമില്ല

പുലരി മഞ്ഞില്ല, പുതു സന്തോഷ -
വുമില്ല
പണമെന്ന മന്ത്രമേയുള്ളു !
പണിയെന്തെന്നാരുമേ
ചോദിക്കാറേയില്ല
പണമുണ്ടോ;പദവിയായ്
പത്രാസായി!

മൂഢത പോലുമേ,
മൂടി വെയ്ക്കാം പിന്നെ
മഹാനായി മണ്ണിതിലെ-
ന്നും വാഴാം

ശാന്തി കുടീരം

അവളുടെ അവസാനത്തെ -
ചുംബനത്തിന്
ആദ്യ ചുംബനത്തോളം തീവ്രത -
യുണ്ടായിരുന്നു
ഇന്നോളം അനുഭവിക്കാൻ -
കഴിയാതത്രയും
രതിമൂർച്ഛയും സംതൃപ്തിയും -
അപ്പോൾ അവൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു!

ഒന്നിനും നവൾ ഒരു കുറവും -
വരുത്തിയില്ല;
ഭർത്താവിൻ്റെ ശവസംസ്കാര
ച്ചടങ്ങ്
വിവാഹാഘോഷംപോലെ തന്നെ
വിപുലമായിരുന്നു!

മണിയറപോലെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു
ശവപ്പെട്ടി !
പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളണിയുകയും
ലേപനങ്ങൾ പുരട്ടുകയും ചെയ്തിരുന്നു
സുഗന്ധം എങ്ങും ഒഴുകിയെത്തി -
യിരുന്നു

കണ്ണീരുകൊണ്ട് കാൽപ്പാദം
കഴുകുകയ,ല്ലിനി വേണ്ടത് !
പുഞ്ചിരിയുടെ പനിനീർ പൂവുകളർപ്പി -
ക്കുക.
ജീവിതത്തിൻ്റെ കൊടുമുടിയേറിയവന്
പ്രിയപ്പെട്ടവൾ നൽകുന്ന സ്നേഹോ
പഹാരം !

ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കു വാൻ
ഒരുങ്ങി പുറപ്പെട്ടവരിൽ
ഒരാൾ മാത്രം ബാക്കിയാകുമ്പോൾ
എന്നും ഓർമ്മിക്കുവാൻ
ശേഷിക്കുന്നവൾ പണിയുന്ന
ശാന്തികുടീരം!

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ

 

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ
മുമ്പില്ലാത്ത ഒരടുപ്പം അടുത്തു -
വരും
കണ്ണിലേക്കൊരിരമ്പൽ തേങ്ങി -
വരും
ഇടനെഞ്ചിലൊരുവിളി മുട്ടി-
നിൽക്കും !

കഴിഞ്ഞു പോയതെല്ലാം തികട്ടി -
വരും
എങ്കിലും ഇത്ര പെട്ടെന്നെന്ന്
ആത്മഗതം ചെയ്യും
ഇനിയും എന്തൊക്കെ ചെയ്യാനെന്ന്;
കടമകളും, കടമ്പകളും കയർത്തു -
നിൽക്കും !

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ
മിന്നൽ പോലൊന്ന് ഉള്ളിലു-
ണരും!
കാലം കാത്തു വെച്ചതെന്ന് ;
ദീർഘനിശ്വാസമുതിരും !

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ;
മരിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നുവെന്ന്
ഒരു മാത്ര തോന്നിപ്പോകും !

മരിച്ചവർ

മരിച്ചവരെക്കാൾ മനുഷ്യത്വ-
മുള്ളവരായി മറ്റാരുമില്ല !
മരിച്ചവർ മണ്ണിനെ തൊടുന്നവർ,
മനസ്സിനെ അറിയുന്നവർ.

ആഴങ്ങളിലെ അടരുകളിൽ
അഗ്നിയായ് ജ്വലിക്കുന്നവർ
ഉറവയായ് ഉയിർക്കുന്നവർ.

ജാതിയില്ലാത്തവർ,
മതമില്ലാത്തവർ
ഒറ്റയൊറ്റയായ് നിൽക്കുമ്പോഴും
ഒറ്റയ്ക്കു നിൽക്കാതെ
ആഴങ്ങളിൽ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന
വേരുകളെ അറിയുന്നവർ!

സത്യം മാത്രമറിയുന്നവർ
വിത്തായ് മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞ്,
സത്തായ് മുളയിട്ട്
തണലായ് തളിർക്കുന്നവർ.

മണ്ണില്ലാതെ മനുഷ്യനില്ലെന്ന്,
മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന്
മഹാപ്രപഞ്ചത്തെ നോക്കി
മൂകം വിളിച്ചു പറയുന്നവർ !

മരിച്ചവരേക്കാൾ
മഹത്വമുള്ളവരായി
മറ്റാരുമില്ല

മിസൈലുകൾ മിന്നി പൊലിയുമ്പോൾ

മിനാരങ്ങളിൽ നിന്ന്
മിനാരങ്ങളിലേക്ക്...
മണ്ണിന്റെ വാഴ് വിലേക്ക്,
തിരിമുറിയാ തിരുവചനങ്ങ-
ളിലേക്ക്!

​തമസ്സിന്റെ തട്ടം പുതച്ച്
കരാറിന്റെ കണക്കു പുസ്ത-
കത്തിലെ
ഉണങ്ങാ മഷി പടർപ്പിലേക്ക്
കരുതിയിരിപ്പിന്റെ കയങ്ങൾ
കുരുതി മഴ വർഷിച്ചു.

​പിന്നെ,
അടയാളങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോയ ഭൂപടങ്ങളിൽ
അഭയാർത്ഥികളായി മാറി പ്രാർത്ഥനകൾ.
ചിറകറ്റ പക്ഷികൾ ചൂടാറും മുൻപേ
ആകാശം കറുത്ത പുകയാൽ മൂടിക്കെട്ടി!

​കുരുന്നുകളുടെ രക്തം കൊ-
ണ്ടൊരു കൊളാഷ്!
അതിൽ വിരിഞ്ഞത് പൂക്കളല്ല,
നിലവിളികൾ കട്ടപിടിച്ച മാംസപുഷ്പങ്ങൾ.

തൊട്ടിലുകൾ കത്തിയെരിഞ്ഞ ചാരത്തിൽ
തൊട്ടെടുക്കാൻ
ഇനിയുമേതെങ്കിലുമീശ്വരൻ മിച്ചമുണ്ടോ?!

​തുന്നിച്ചേർത്ത ഉടലുകൾക്കും
തുന്നിയെടുക്കാനാവാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾക്കും മീതെ
അധികാരത്തിന്റെ ചെങ്കോലുകൾ
രക്തദാഹത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.

സമാധാനത്തിന്റെ വെള്ളരിപ്രാവുകൾ
ഇന്ന് വെറുമൊരു  മരീചിക മാത്രം.