ഓരോന്നു ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നു നിത്യവും;
അന്തിമ സന്ധ്യയിലാണു ഞാനെങ്കിലും
ഉള്ളത്തി,ലൂർമിയലയടിച്ചീടുന്നു!
കഴിഞ്ഞകാലത്തിൻ പാതാളവാതിൽ
തള്ളിത്തുറന്നുള്ളറയിൽ കടക്കവേ,
കരളിൽ തറഞ്ഞുള്ള കാരമുള്ളിൻ മുന
ആഴത്തിനാഴത്തിൽ ആഴ്ന്നു തറക്കുന്നു.
ജീവിതം ഏറുപമ്പരം പോലെന്നറിയുക
അതു നമ്മെ എറിഞ്ഞു കറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു;
മറഞ്ഞതൊക്കെയും മറന്നതൊക്കെയും
തെഴുക്കുമൊരു നാളിൽ തഴഞ്ഞതൊക്കെയും !
എങ്കിലും വരും, ചെറുസാന്ത്വനമായി
രക്തതാരുണ്യത്തിൻ
പൊയ്പ്പോയ നാളുകൾ;
മേഘമാലകൾ തീർത്ത കുളിരണിപ്പന്തലിൽ
കുതൂഹലം തീർത്തുള്ള കവിതമൂളലുകൾ.
