യുദ്ധം

വാക്കുകളിൽ
വരികളിൽ
നോക്കുകളിൽ
തോക്കുകളിൽ
ഞാൻ എന്നെ കാണുന്നു !

യുദ്ധം നീണ്ടു പോകുന്തോറും
പതാക പാറുന്ന പോസ്റ്റിനു കീഴെ
മുഷ്ടിയിലമർന്ന ഗ്രിഗറിൽ നിന്ന്
വിരലുകൾ തെന്നിപ്പോകുന്നു

പാത്തിയമർന്ന തോളിലെ
പഴുത്ത തഴമ്പുകൾ
തലച്ചോറിലെ ഞരമ്പിലേക്ക്
സൂചി കുത്തിയിറക്കുന്നു

ഞാനുതിർക്കുന്ന ഓരോ -
വെടിയുണ്ടയും
എൻ്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ
തുളച്ചുകയറുന്നു !
തോക്കിൻകുഴലിലെ പുകയിൽ
ഞാൻ പുതഞ്ഞു നിൽക്കുന്നു

മരണത്തിൻ്റെ മഞ്ഞ വെളിച്ചങ്ങൾ
അലമുറയിട്ടു പായുമ്പോൾ
ഇമ്മാരണമൊന്ന് കഴിഞ്ഞെങ്കി -
ലെന്ന്
ഉള്ളം തേങ്ങുന്നു.

വിഭജനം

തിളങ്ങുന്ന,
മൂർച്ചയുള്ള കത്തി

നേർവഴി

നേർവഴിയറിയാ-
പോയൊരു നാളിൽ
നൽവഴികാട്ടി
തന്നവൾ നീ
ഇനിയും തെറ്റി വരേണ-
മെനിക്ക്
നിന്നിലെ നേർവഴിയറി -
യാൻ

കുട്ടിക്കവിത

 

മഴവില്ല്

ആഹാ... അഴകിൻ പൂന്തോട്ടം,
അരുമക്കിങ്ങിണി പൂന്തോട്ടം
ആരും മോഹിച്ചീടുന്ന
അരുണിമ വിതറും പൂന്തോട്ടം !

മൈനപ്പെണ്ണിൻ മിഴിയിണയിൽ
കവിത വിടർത്തിയ പൂന്തോട്ടം
ഉള്ളിൽ ഉത്സവമേളം തീർക്കും
വാർമഴവില്ലിൻ പൂന്തോട്ടം !

കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഇല

എത്ര പ്ലാവിലയാണ് പിന്നെയും വീഴുന്നത്?
ഇപ്പോഴല്ലേയെല്ലാം പെറുക്കിക്കളഞ്ഞത്?
പോരാത്തതിന് ഇപ്പോൾ മാവിലയും
ഒന്നുരണ്ടെന്നു പറന്നു വീഴുന്നു.

​ഉണ്ടൊരു മാവും പിലാവും തെങ്ങും
ഇക്കൊച്ചു മുറ്റത്തിന്നതിരിന്നരികിലായ്
കഞ്ഞികുടിക്കുവാൻ ഇല്ലാത്ത നാളിൽ
അമ്മ കൊണ്ടുവന്നുള്ള ചക്കയും മാങ്ങയും തേങ്ങയും

​അതിൽ നിന്നൊരു തേങ്ങ, ഒരു ചക്കക്കുരു, ഒരു മാങ്ങാക്കൊരട്ട
അവ നട്ടതാണീ പടർന്നു നിൽക്കുന്നത്
ഇന്നും കനി തന്നു കാത്തുകൊള്ളുന്നു
ഭൂതകാലത്തിലേക്കെന്നെ നടത്തുന്നു!

​ഇക്കുഞ്ഞിറയത്തെ ചാരുകസേരയിൽ
ചാഞ്ഞിരുന്നൊരു കുഞ്ഞായ് ഞാൻ കളിച്ചീടുന്നു
അമ്മയെന്നരികത്തിരുന്നു കൊണ്ട്
ഓരോരോ കാര്യം പറഞ്ഞു തന്നീടുന്നു.

​പട്ടിണിയിൽ പെട്ടു നട്ടം തിരിയവെ
പട്ടുപോകാതെന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു
കഞ്ഞിവെള്ളത്തിൽ കണ്ണുനീരുപ്പിട്ട്
മൂടിക്കുടിച്ചമ്മ പോറ്റിയ നാളുകൾ
ഗദ്ഗതമായെൻ്റെ കണ്ഠനാളത്തിൽ
തിക്കിത്തിരക്കി വന്നു നിൽക്കുന്നു!

​പിന്നെയും പ്ലാവില വീണിരിക്കുന്നു
അവ ഓരോന്നും പെറുക്കിയെടുക്കവെ
വെള്ളികെട്ടിയ മുടി ഒതുക്കിടുന്നതുപോലെ...

​പ്രായമേറെയായെന്നോർമ്മിപ്പിക്കുകയാവാം
കൊഴിയാറായൊരില നീയെന്ന്
മെല്ലെ ചൊല്ലുകയാവാം!

അന്തിമ സന്ധ്യ

ഓർമതൻ നർമദാ തീരത്തിരുന്നു ഞാൻ
ഓരോന്നു ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നു നിത്യവും;
അന്തിമ സന്ധ്യയിലാണു ഞാനെങ്കിലും
ഉള്ളത്തി,ലൂർമിയലയടിച്ചീടുന്നു!

​കഴിഞ്ഞകാലത്തിൻ പാതാളവാതിൽ
തള്ളിത്തുറന്നുള്ളറയിൽ കടക്കവേ,
കരളിൽ തറഞ്ഞുള്ള കാരമുള്ളിൻ മുന
ആഴത്തിനാഴത്തിൽ ആഴ്ന്നു തറക്കുന്നു.

​ജീവിതം ഏറുപമ്പരം പോലെന്നറിയുക
അതു നമ്മെ എറിഞ്ഞു കറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു;
മറഞ്ഞതൊക്കെയും മറന്നതൊക്കെയും
തെഴുക്കുമൊരു നാളിൽ തഴഞ്ഞതൊക്കെയും !

​എങ്കിലും വരും, ചെറുസാന്ത്വനമായി
രക്തതാരുണ്യത്തിൻ
പൊയ്പ്പോയ നാളുകൾ;
മേഘമാലകൾ തീർത്ത കുളിരണിപ്പന്തലിൽ
കുതൂഹലം തീർത്തുള്ള കവിതമൂളലുകൾ.
​

നീ

 

നീ
ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
ഞാനുണ്ടാകുമായിരു-
ന്നേയില്ല !

നീ
ഇരുട്ടിലെ
എൻ്റെ വെളിച്ചം.

നീ
സ്നേഹത്തിൻ്റെ അറ
പ്രത്യാശയുടെ നിറം !

പ്രിയേ,
നീയാണെൻ്റെ
അനുരാഗത്തിൻ്റെ
ആഴം കണ്ടെടുത്തവൾ.