കുട്ടിക്കവിത

 

മഴവില്ല്

ആഹാ... അഴകിൻ പൂന്തോട്ടം,
അരുമക്കിങ്ങിണി പൂന്തോട്ടം
ആരും മോഹിച്ചീടുന്ന
അരുണിമ വിതറും പൂന്തോട്ടം !

മൈനപ്പെണ്ണിൻ മിഴിയിണയിൽ
കവിത വിടർത്തിയ പൂന്തോട്ടം
ഉള്ളിൽ ഉത്സവമേളം തീർക്കും
വാർമഴവില്ലിൻ പൂന്തോട്ടം !

കൊഴിഞ്ഞു വീഴുന്ന ഇല

എത്ര പ്ലാവിലയാണ് പിന്നെയും വീഴുന്നത്?
ഇപ്പോഴല്ലേയെല്ലാം പെറുക്കിക്കളഞ്ഞത്?
പോരാത്തതിന് ഇപ്പോൾ മാവിലയും
ഒന്നുരണ്ടെന്നു പറന്നു വീഴുന്നു.

​ഉണ്ടൊരു മാവും പിലാവും തെങ്ങും
ഇക്കൊച്ചു മുറ്റത്തിന്നതിരിന്നരികിലായ്
കഞ്ഞികുടിക്കുവാൻ ഇല്ലാത്ത നാളിൽ
അമ്മ കൊണ്ടുവന്നുള്ള ചക്കയും മാങ്ങയും തേങ്ങയും

​അതിൽ നിന്നൊരു തേങ്ങ, ഒരു ചക്കക്കുരു, ഒരു മാങ്ങാക്കൊരട്ട
അവ നട്ടതാണീ പടർന്നു നിൽക്കുന്നത്
ഇന്നും കനി തന്നു കാത്തുകൊള്ളുന്നു
ഭൂതകാലത്തിലേക്കെന്നെ നടത്തുന്നു!

​ഇക്കുഞ്ഞിറയത്തെ ചാരുകസേരയിൽ
ചാഞ്ഞിരുന്നൊരു കുഞ്ഞായ് ഞാൻ കളിച്ചീടുന്നു
അമ്മയെന്നരികത്തിരുന്നു കൊണ്ട്
ഓരോരോ കാര്യം പറഞ്ഞു തന്നീടുന്നു.

​പട്ടിണിയിൽ പെട്ടു നട്ടം തിരിയവെ
പട്ടുപോകാതെന്നെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്നു
കഞ്ഞിവെള്ളത്തിൽ കണ്ണുനീരുപ്പിട്ട്
മൂടിക്കുടിച്ചമ്മ പോറ്റിയ നാളുകൾ
ഗദ്ഗതമായെൻ്റെ കണ്ഠനാളത്തിൽ
തിക്കിത്തിരക്കി വന്നു നിൽക്കുന്നു!

​പിന്നെയും പ്ലാവില വീണിരിക്കുന്നു
അവ ഓരോന്നും പെറുക്കിയെടുക്കവെ
വെള്ളികെട്ടിയ മുടി ഒതുക്കിടുന്നതുപോലെ...

​പ്രായമേറെയായെന്നോർമ്മിപ്പിക്കുകയാവാം
കൊഴിയാറായൊരില നീയെന്ന്
മെല്ലെ ചൊല്ലുകയാവാം!

അന്തിമ സന്ധ്യ

ഓർമതൻ നർമദാ തീരത്തിരുന്നു ഞാൻ
ഓരോന്നു ചിന്തിച്ചു കൂട്ടുന്നു നിത്യവും;
അന്തിമ സന്ധ്യയിലാണു ഞാനെങ്കിലും
ഉള്ളത്തി,ലൂർമിയലയടിച്ചീടുന്നു!

​കഴിഞ്ഞകാലത്തിൻ പാതാളവാതിൽ
തള്ളിത്തുറന്നുള്ളറയിൽ കടക്കവേ,
കരളിൽ തറഞ്ഞുള്ള കാരമുള്ളിൻ മുന
ആഴത്തിനാഴത്തിൽ ആഴ്ന്നു തറക്കുന്നു.

​ജീവിതം ഏറുപമ്പരം പോലെന്നറിയുക
അതു നമ്മെ എറിഞ്ഞു കറക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു;
മറഞ്ഞതൊക്കെയും മറന്നതൊക്കെയും
തെഴുക്കുമൊരു നാളിൽ തഴഞ്ഞതൊക്കെയും !

​എങ്കിലും വരും, ചെറുസാന്ത്വനമായി
രക്തതാരുണ്യത്തിൻ
പൊയ്പ്പോയ നാളുകൾ;
മേഘമാലകൾ തീർത്ത കുളിരണിപ്പന്തലിൽ
കുതൂഹലം തീർത്തുള്ള കവിതമൂളലുകൾ.
​

നീ

 

നീ
ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
ഞാനുണ്ടാകുമായിരു-
ന്നേയില്ല !

നീ
ഇരുട്ടിലെ
എൻ്റെ വെളിച്ചം.

നീ
സ്നേഹത്തിൻ്റെ അറ
പ്രത്യാശയുടെ നിറം !

പ്രിയേ,
നീയാണെൻ്റെ
അനുരാഗത്തിൻ്റെ
ആഴം കണ്ടെടുത്തവൾ.

നിൻ്റെ ചൊടികളല്ലാതെ

ഒരു കാറ്റു വന്നെന്നെ
ചുംബിക്കുന്നു
എൻ്റെ അധരത്തിൽ
മധുരത്തിൻ്റെ അധരം
വെച്ചു പോകുന്നു
അത്  എന്നെ ചൊടി -
ക്കുന്ന
നിൻ്റെ ചൊടികളല്ലാതെ
മറ്റെന്ത്?!

പരിഭവം

 ഓടി വന്നൊരു മഴ

മുറ്റക്കൊളളിൽ തട്ടി
മലർന്നുവീണു

ആകെ നനഞ്ഞൊരു
കാറ്റ്
അടുക്കളയിറമ്പിൽ
പറ്റി നിന്നു

നെല്ലിയിലയിലൊരെറുമ്പ്
ഇറവെള്ളത്തിൽ
തോണി കളിച്ചു.

വാഴക്കയ്യിലിരുന്ന ഒരു കാക്ക
മഴ പോയെന്ന് വിളിച്ചു പറ-
ഞ്ഞിട്ടും
മരം തോർന്നു തീർന്നിട്ടും
തണുത്തു വിറക്കുന്ന കാറ്റ്
ചില്ലക്കൊമ്പിലിരുന്ന്
കലപില കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു

തന്നെയാകെ നനച്ച മഴ
ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയതിൽ
പരിഭവം പറയുന്നതാകാം
അതോ;
മഴ നനഞ്ഞു വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ
അമ്മ തല്ലുമെന്ന് പേടിച്ച്
കരയുന്നതോ?

പെയിൻ്റടിക്കാരൻ

 

രാവിലെ കൂട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയ
കോഴിയും മക്കളും
ചിക്കി ചികയുന്നു ജീവിതത്തെ

പശുക്കൾ കാടും കുന്നും കേറി -
മറഞ്ഞ്
വെയിലും മഴയുമെന്നില്ലാതെ
മേഞ്ഞു നടക്കുന്നു ജീവിതത്തെ

പക്ഷികൾ  പല നാടുകൾ
പറന്നു പോയി
ജീവിതത്തെ ഇര തേടി
തിരിച്ചു വരുന്നു

തിരക്കുള്ള പട്ടണ നടുവിലെ
എട്ടു നില കെട്ടിടത്തിനു മുകളിൽ
പാട്ട കെട്ടി പെയിൻ്റടിക്കുന്നു
ജീവിതത്തെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കുമിടയിൽ
ഒരു ജീവൻ