നീ

 

നീ
ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ
ഞാനുണ്ടാകുമായിരു-
ന്നേയില്ല !

നീ
ഇരുട്ടിലെ
എൻ്റെ വെളിച്ചം.

നീ
സ്നേഹത്തിൻ്റെ അറ
പ്രത്യാശയുടെ നിറം !

പ്രിയേ,
നീയാണെൻ്റെ
അനുരാഗത്തിൻ്റെ
ആഴം കണ്ടെടുത്തവൾ.

നിൻ്റെ ചൊടികളല്ലാതെ

ഒരു കാറ്റു വന്നെന്നെ
ചുംബിക്കുന്നു
എൻ്റെ അധരത്തിൽ
മധുരത്തിൻ്റെ അധരം
വെച്ചു പോകുന്നു
അത്  എന്നെ ചൊടി -
ക്കുന്ന
നിൻ്റെ ചൊടികളല്ലാതെ
മറ്റെന്ത്?!

പരിഭവം

 ഓടി വന്നൊരു മഴ

മുറ്റക്കൊളളിൽ തട്ടി
മലർന്നുവീണു

ആകെ നനഞ്ഞൊരു
കാറ്റ്
അടുക്കളയിറമ്പിൽ
പറ്റി നിന്നു

നെല്ലിയിലയിലൊരെറുമ്പ്
ഇറവെള്ളത്തിൽ
തോണി കളിച്ചു.

വാഴക്കയ്യിലിരുന്ന ഒരു കാക്ക
മഴ പോയെന്ന് വിളിച്ചു പറ-
ഞ്ഞിട്ടും
മരം തോർന്നു തീർന്നിട്ടും
തണുത്തു വിറക്കുന്ന കാറ്റ്
ചില്ലക്കൊമ്പിലിരുന്ന്
കലപില കൂട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു

തന്നെയാകെ നനച്ച മഴ
ഒന്നും മിണ്ടാതെ പോയതിൽ
പരിഭവം പറയുന്നതാകാം
അതോ;
മഴ നനഞ്ഞു വീട്ടിൽ ചെന്നാൽ
അമ്മ തല്ലുമെന്ന് പേടിച്ച്
കരയുന്നതോ?

പെയിൻ്റടിക്കാരൻ

 

രാവിലെ കൂട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയ
കോഴിയും മക്കളും
ചിക്കി ചികയുന്നു ജീവിതത്തെ

പശുക്കൾ കാടും കുന്നും കേറി -
മറഞ്ഞ്
വെയിലും മഴയുമെന്നില്ലാതെ
മേഞ്ഞു നടക്കുന്നു ജീവിതത്തെ

പക്ഷികൾ  പല നാടുകൾ
പറന്നു പോയി
ജീവിതത്തെ ഇര തേടി
തിരിച്ചു വരുന്നു

തിരക്കുള്ള പട്ടണ നടുവിലെ
എട്ടു നില കെട്ടിടത്തിനു മുകളിൽ
പാട്ട കെട്ടി പെയിൻ്റടിക്കുന്നു
ജീവിതത്തെ തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ
ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കുമിടയിൽ
ഒരു ജീവൻ

അമ്മ

ഭൂമിയോളം ആഴവും
പരപ്പുള്ള വാക്ക് ;

ദു:ഖത്തിൻ്റെ വാതിലുകളെ
കൊട്ടിയടച്ച്
സ്നേഹത്തിലേക്കു തുറക്കു
ന്ന ഒരോർമ്മ.

ഉരുകി തീർന്നാലും
തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന
മെഴുതിരി നാളം.

അമ്മയോളം പഴക്കമുള്ള
തായി
ഇവിടെ മറ്റെന്തുണ്ട് ?

ഓണം വരികയായി

ഇക്കൊല്ലവുമോണം വരികയായി
ഓർമ്മകൾ ചാറി നനക്കയായി
നിറപുത്തിരി വെറുമോർമ്മയായി
നറുപുഞ്ചിരി പോയകലെയായി

ഇളവെയിലിൻ ചിങ്ങപ്പാറ്റയില്ല
മെഴുകി ശമിപ്പിച്ച മുറ്റമില്ല
കളം നിറച്ചീടാൻ കതിരുമില്ല
നിറകുറ്റിക്കാടില്ല പൂക്കളില്ല

നേരില്ല,നെറിയില്ല, നന്മയില്ല
നറുനിലാവിൻ്റെ തെളിച്ചമില്ല
ശാന്തിയില്ലാതൊരീ തീരഭൂ-
വിൽ
ശാന്തനാം മാവേലി വരികയായി!

ഉള്ളിലെ കൂരിരുൾ മായ്ക്കുവാ-
നായ്
ഉള്ളുരുകി ഞങ്ങൾ വിളിപ്പു നിന്നെ
നന്മതൻ നനുത്ത പുലരി നൽകി
വാഴുക,വാഴുക മാവേലി വീണ്ടും!

മായാരൂപം

കാടിൻ്റെ ഇരുണ്ട കാക്കപ്പച്ച നിറം
നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ,
നെറ്റിയിൽ വീണ മുടി ഒതുക്കുമ്പോൾ,
രാത്രിയിൽ ഉറക്കം പിടിക്കുമ്പോൾ,
ചൂടുചായ കുടിക്കുമ്പോൾ,
അത്താഴം കഴിക്കുമ്പോൾ...

​എന്തിനേറെ;
പാതിയുറക്കത്തിൽ പോലും
അവളുടെ കൗശലം നിറഞ്ഞ
കറുത്ത നോട്ടം എന്നെ എത്തിനോക്കുന്നു.
കുസൃതി നിറഞ്ഞ നോട്ടം പായിച്ച്
എന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നു.

​രാവിൻ്റെ ഇരുണ്ട ശിഖരങ്ങൾ
കണ്ടുനിൽക്കെ,
ഹൃദയം അവൾക്കായ് തുടിക്കുന്നു.
വിശ്രമവേളകളിൽ വിചാരിക്കാതെ
വന്നെത്തുന്നു ആ മായാരൂപം;
മന്ത്രമുഗ്ദ്ധയായി മുന്നിൽ വന്നു നിൽക്കുന്നു,
മധുര മൃദുസ്വരത്താൽ കീഴ്പ്പെടുത്തുന്നു.
​
ആ വട്ടമുഖവും,
നീണ്ട ചുരുളൻമുടിയും,
വിയർപ്പുപൊടിഞ്ഞ നെറ്റിയും,
തുളച്ചുകയറുന്ന നീലക്കണ്ണുകളും...

​പ്രിയേ,
വിവശയായ ആ നോട്ടവുമായി
നീ എന്നിൽ നിന്നും എന്നിലേക്ക് തന്നെ
ഇറങ്ങി വരുന്നു
എൻ്റെ ശിഖരങ്ങൾക്കും ചില്ലകൾക്കും
തീ പിടിക്കുന്നു!

നേർക്കാഴ്ച

അധികാരികൾ
അദ്ധ്വാനിക്കാറില്ല ;
അദ്ധ്വാനിക്കുന്നവർ
അധികരിക്കാറുമില്ല !

അരയത്തി

ആഴി തിളച്ചു തൂവുന്നു
ആധി പെരുത്തു കയറുന്നു
അകക്കാമ്പിൽ അടവെച്ച,യരയൻ്റെ
ഓർമ്മത്തോട് പൊട്ടിയടരുന്നു

കരിമഷി കലങ്ങിയ കണ്ണുകൾ
കലമ്പി നിൽക്കുമാ മണൽപ്പരപ്പിൽ
മീൻ പിടച്ചലായ് തെന്നിതെന്നി
പിടിതരാതെ ചാടുന്നു മനസ്സ് തിര -
കൈകളിൽ

ഏഴര വെളുപ്പിനുണർന്നതാണ്
അഴലിൻ്റെ വലയുമായ് പോയതാണ്
കണ്ണിലെ കൃഷ്ണ കാന്തവും കടലിൽ -
നട്ട്
കരയിലൊരു പെണ്ണ് നിൽക്കയാണ്.

ഓടംപോലെ,യാടി നിൽപ്പുണ്ടൊരു -
കടൽ കാക്ക
ആകാശ വഴിയിൽ പോയ് ഉപ്പൂറ്റി,-
യുയർത്തി നോക്കുന്നുണ്ട് !
അറിയില്ല നിങ്ങൾക്കാർക്കു,മരയൻ -
കടലിലിറങ്ങിയാൽ
അരയത്തിയുടെ,യുള്ളുവേവും
ശൈത്യവും, ചൂടും.

സ്നേഹം മാത്രം കൊണ്ടു നടക്കുന്നവൾ

 സ്നേഹം മാത്രം കൊണ്ടുനടന്നൊരു

പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു!
വാക്കുകൊണ്ടോ, നോക്കുകൊണ്ടോ,-
ഒരു സ്പർശത്താൽ പോലുമിന്നുവരെ
ആരെയും വേദനിപ്പിക്കാത്തവൾ.
​ദുഃഖത്താലുള്ളം വിങ്ങുമ്പോഴും
പുഞ്ചിരി മാത്രം വിടർത്തുന്നവൾ,
വാക്കേറുകളാൽ പരിക്കേറ്റവൾ,
സ്വന്തമായി നാടും വീടുമില്ലാത്തവൾ.
​ബന്ധങ്ങളെന്നു പറയുവാൻ
ആരുമില്ലാത്തവൾ,
ലോകം മുഴുവൻ ബന്ധുവെന്നു കരുതി
എല്ലാവരെയും സ്നേഹിക്കുന്നവൾ,
സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന ബന്ധനത്തിൽ
മരണത്തെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നവൾ!
​മരിച്ചവരോളം സ്നേഹിക്കുന്നവരും
ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നവരും
ഈ ലോകത്ത് മറ്റാരുമില്ലെന്ന്
ഇന്നെനിക്കറിയാം...
​സ്നേഹം മാത്രം നെഞ്ചിലേറ്റിയ
ഒരു പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു;
അവളിപ്പോഴും ആ തട്ടത്തിൻ മറയത്ത്
പുഞ്ചിരിയോടെ...
അങ്ങ്, ആ രണഭൂമിയിലെ
മൺകൂനയ്ക്കടിയിലിരുന്ന്
സ്നേഹം വിതയ്ക്കുന്നുണ്ടാകാം,
സമാധാനത്തിനായി നാളെ കിളിർത്തു
വരുവാൻ!

ധീര പതാക

പാറട്ടങ്ങനെ ധീര പതാക
നമ്മുടെ ജീവ പതാക
സ്വാതന്ത്യത്തിൻ സ്വർണ്ണ -
പതാക
നമ്മുടെ സ്നേഹ പതാക
സത്യം കൊണ്ടു ജയിച്ച പതാക
സത്വരം ഉയരട്ടെ പതാക
സമത്വസുന്ദര രാജ്യം തീർക്കാൻ
അടരാടിയ കർമ പതാക
രക്ത പുഴയിൽ കുരുത്ത പതാക
പോരാളികൾ കൊരുത്ത പതാക
വിനയത്താലെ വിരിഞ്ഞ പതാക
സ്വതന്ത്ര വിജയപതാക

വിജയ തീരത്തേക്ക്

 അക്ഷരപൂങ്കാവനത്തിലറിവിൻ്റെ

തിരികൾ കൊളുത്തിയോർ നിങ്ങൾ
പരീക്ഷതൻ കടൽ താണ്ടി വന്നോർ
വിജയതീരം തൊട്ടു നിന്നോർ!

​കഠിന യജ്ഞത്തിൻ ഫലമായ് -
കനവുകൾ
ചിറകു വിരിച്ചു പറക്കേ
തളരാതെ പതറാതെ മുന്നോട്ട് മുന്നോട്ട്
പുതുപാത വെട്ടിതെളിച്ചോർ

​പരീക്ഷാപ്പടി കടന്നെത്തുമ്പോഴോർക്കുക
ഓർക്കുക നാളെയെ നിങ്ങൾ,
അറിവിൻ വെളിച്ചം കൈമുതലാക്കി
ഉയരങ്ങളിലേക്കു പറക്ക.

​തോൽവികളിൽ തളരാമനസും
ജയങ്ങളിൽ ദർപ്പമില്ലാശീലവും,
നിങ്ങളെ വാർത്തെടുക്കട്ടെ
നല്ലൊരു ; നാളെയെ കോർത്തെടുക്കട്ടെ

​അറിവിൻ വഴിയിൽ ഇനിയുമേറെ
ദൂരങ്ങൾ താണ്ടുക നിങ്ങൾ,
ആശംസയേകുന്നു മനമറിഞ്ഞ്
വിജയശ്രീലാളിതരാക നിങ്ങൾ.

നീ മാത്രം

 കാറ്റിന്റെ കൈകളിലൂഞ്ഞാലിലാടവേ

കിനാവള്ളി പൊട്ടിയെൻ ഹൃദയത്തിലേറി നീ
പ്രണയമാം പൂമൊട്ട് പാതിരാപ്പൂവായി
മെല്ലെ വിടർന്നു സുഗന്ധം പരത്തി.

​മധുവായ് മോഹങ്ങളെന്നിൽ പടരവേ
വളർമുല്ലയായി കാവലാളായി നീ
പൂങ്കിനാവല്ലിതു പുളകിതമായ് ഗാത്രം
ആകാശനീലിമ കാട്ടി നിൻ കൺതടം.

​പുലരിതൻ പുഞ്ചിരി പൂർവ്വദിങ്ഭാഗത്ത്
വെഞ്ചന്ദ്രികയായ് നീയെൻ അന്തരംഗത്തിൽ
സുന്ദര ശിഞ്ജിതനാദമുതിർക്കുന്നു
മോഹനം മായാവിലാസമീ പ്രണയം.

​നീയെൻ്റെ പ്രാണൻ,
പ്രണയവും പ്രണവമന്ത്രവും
ഒന്നായലിഞ്ഞു ചേർന്നു നിന്നീടിന
മഞ്ഞിൻ കുളിരാർന്ന മൗനവും.
​

വിജയതീരത്തേക്ക്

​അക്ഷരപൂങ്കാവനത്തിലറിവിൻ്റെ
തിരികൾ കൊളുത്തിയോർ നിങ്ങൾ
പരീക്ഷതൻ കടൽ താണ്ടി വന്നോർ
വിജയതീരം തൊട്ടു നിന്നോർ!

​കഠിന യജ്ഞത്തിൻ ഫലമായ് -
കനവുകൾ
ചിറകു വിരിച്ചു പറക്കേ
തളരാതെ പതറാതെ മുന്നോട്ട് മുന്നോട്ട്
പുതുപാത വെട്ടിതെളിച്ചോർ

​പരീക്ഷാപ്പടി കടന്നെത്തുമ്പോഴോർക്കുക
ഓർക്കുക നാളെയെ നിങ്ങൾ,
അറിവിൻ വെളിച്ചം കൈമുതലാക്കി
ഉയരങ്ങളിലേക്കു പറക്ക.

​തോൽവികളിൽ തളരാമനസും
ജയങ്ങളിൽ ദർപ്പമില്ലാശീലവും,
നിങ്ങളെ വാർത്തെടുക്കട്ടെ
നല്ലൊരു ; നാളെയെ കോർത്തെടുക്കട്ടെ

​അറിവിൻ വഴിയിൽ ഇനിയുമേറെ
ദൂരങ്ങൾ താണ്ടുക നിങ്ങൾ,
ആശംസയേകുന്നു മനമറിഞ്ഞ്
വിജയശ്രീലാളിതരാക നിങ്ങൾ.

ഇഷ്ടം

ആയിരം നിലാവിനെക്കാളേറെ -
നിക്കിഷ്ടം
നിൻ്റെ നേരിൻ്റെ നിലാവാണ്
ഏതു പേരിനെക്കാളുമേറെ -
യെനിക്കിഷ്ടം
നിൻ്റെ പേരിൻ്റെ പൊരുളാണ്!

അരുളുന്ന ദൈവമതേതാകിലും
നിൻ്റെ
മൊഴിയാണെനിക്കേറെ,യിഷ്ടം
മാനത്ത് മാരിവിൽ പീലി നീർ -
ത്തീടിലും
നിൻ്റെ മിഴിയിലെ വർണ്ണ,മിഷ്ടം!

ഇഷ്ടം എനിക്കേറെ,യിഷ്ടം
നിന്നെ,യോർക്കാതിരിക്കും
നിമിഷങ്ങളല്ലയോ
എൻ ജീവിതത്തിലെ നഷ്ടം.

കഷ്ടതരമായി മാറുമെൻ ജീവൻ്റെ
നാരായവേരായ് നീ നിൽക്കെ
പിന്നെയും പ്രത്യാശതൻ പച്ചവിരി-
യുന്നു
ഓരില,യീരില തളിരിടുന്നു.

അതിജീവനം

 കണ്ണീരു വീണു കുതിർന്ന മണ്ണിൽ

കനവുകൾ എല്ലാം കരിഞ്ഞുപോയി,

കൂലിപ്പണി ചെയ്തു തളർന്ന കൈകൾ
എന്തിനായ് മണ്ണിൽ തുഴയുന്നു വീണ്ടും.

കനലെരിഞ്ഞീടും വഴിയിലൂടെ
കാൽ തളരാതെ നടന്നീടുന്നു,
പൈദാഹ മുണ്ടെന്നും കൂട്ടിനായി
കണ്ണീരുപ്പെന്നും കുടിക്കുവാനായ് .

​ കാൽ തളർന്നൊന്നു ഞാൻ വീണു -
പോയാൽ
തണലായ്‌ വരാൻ ആരും തുണയില്ലിവിടെ,
കാലത്തിൻ ക്രൂരത മുള്ളുകൾ പാകിയ
വഴിയിലൂ,ടേകനായ് അലഞ്ഞിടുന്നു.

​പകൽ കത്തിനിൽക്കുന്ന വെയിലിൽ
നിന്നും
തണലിനായ് കൊതിക്കുന്നു പാഴ്‌മനസ്സ്,
രാവിൽ തണുപ്പു പുതച്ചു കിടക്കുമ്പോൾ
മോഹങ്ങൾ കരിയുന്നു കനലായി മെല്ലെ.

​ കാലത്തിൻ കളിതൻ കയത്തിൽ പെട്ട്
നമ്മുടെ ദുരിതങ്ങൾ മാത്രം ബാക്കി
ഒരുനേര,മന്നം തരുവാനായി
ആരും തിരിഞ്ഞു നോക്കാത്ത കാലം.

​എല്ലാം കരിഞ്ഞുപോയെന്നാകിലും
പ്രതീക്ഷതൻ ഒരുതിരി  കത്തുന്നുണ്ട്,
ദുരിതങ്ങൾ മാഞ്ഞു പോമെന്ന തോന്നൽ
നൂലിഴയിൽ തൂങ്ങി  ജീവിക്കുന്നു.

ഓടക്കുഴൽ

മുറിവേറ്റ മുള പറഞ്ഞു:
ഞാൻ നിലവിളിക്കുന്ന -
തത്രയും
നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കാ-
നെന്ന് നീ ധരിച്ചതുകൊ-
ണ്ടാണ്
ഞാനിത്രയും വേദനിക്കേ -
ണ്ടി വരുന്നത്.

മറവി

മറവിയെന്നൊന്നില്ലാ-
യിരുന്നെങ്കിൽ
മരിച്ചു നാമെന്നേ-
മണ്ണടിഞ്ഞേനെ!

മറവി മാത്രമേയുള്ളു -
വെന്നാകിലോ
മനുഷ്യകുലമാകെ
മുടിഞ്ഞു പോയേനെ.

മറക്കില്ലൊരിക്കലും

​കളിയായി ചിരിച്ചും കഥകൾ പറഞ്ഞും
കൂടെ നടന്നൊരു കാലം...
വിടപറഞ്ഞകലുന്ന നേരത്തൊരുങ്ങുന്നു
മിഴികളിൽ കിനിയുന്ന മൗനം.

​പങ്കിട്ട നേരവും ഒന്നിച്ച വഴികളും
ഓർമ്മയായ് എന്നും നിറയാം.
ദൂരങ്ങൾ നമ്മെ അകറ്റിയാലും ഇനി
സ്നേഹമായ് കൂടെയിരിക്കാം.

​പോകുന്ന വഴികളിൽ വിരിയട്ടെ പൂക്കൾ
വിജയം പുൽകട്ടെ നിന്നെ...
കനവുകൾ നീളുന്ന വാനിൽ ഉയരട്ടെ
കാലം കരുത്തു നൽകട്ടേ ....

​വിടയല്ല ചൊല്ലുന്നു പ്രിയ സുഹൃത്തേ
കാത്തിരിക്കാം നമ്മൾ വീണ്ടും.
പുഞ്ചിരി തൂകിക്കൊണ്ടരികിൽ വരുന്നൊരു
നല്ലൊരു നാളേയ്ക്കായി...

സ്വതന്ത്ര ചിന്തകൾ

കെട്ടുപാടില്ലാത്ത ലോകത്ത്,
ചിറകു വിടർത്തുന്ന പക്ഷിയാകണം.
അതിരുകളില്ലാത്ത നീലവിണ്ണിൽ,
അലയടിച്ചുയർന്നു പറന്നിടേണം.

​മതത്തിൻ മതിൽക്കെട്ടുകൾക്കപ്പുറം,
മനുഷ്യത്വത്തിൻ്റെമണം തേടിടാം.
ജാതിതൻ കരിനിഴൽ വീണിടാതെ,
സ്നേഹത്തിൻ പൊൻ വെളിച്ചം പടർത്താം.

​പഴമതൻ ചങ്ങല പൊട്ടിച്ചെറിഞ്ഞു,
പുതുമതൻ പാതയിൽ മുന്നേറിടാം.
അന്ധവിശ്വാസത്തിൻ ഇരുളകറ്റി,
അറിവിൻ ദീപം കൊളുത്തി വെയ്ക്കാം.

​ചോദ്യങ്ങൾ മടിക്കാതെ ചോദിച്ചിടാം,
സത്യത്തിൻ നേർവഴി തേടിച്ചെല്ലാം.
അടിച്ചേൽപ്പിക്കും വിചാരങ്ങളെ,
അകക്കണ്ണാൽ നമുക്കു ചികഞ്ഞു നോക്കാം.

​പെണ്ണിനും ആണിനും തുല്യമായി,
ചിന്തിക്കാൻ അവകാശ,മിവിടെ വേണം.
അടിമത്തത്തിൻ നുകം വലിച്ചെറിഞ്ഞു
ആത്മാഭിമാനമുയർത്തിടേണം.

​പ്രകൃതിയെ നോക്കി പഠിച്ചിടാം നാം,
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ പൊരുൾ മനസ്സി ലാക്കാം.
ഒഴുകുന്ന പുഴ പോൽ നിർമ്മലമായ്,
ചിന്തകൾ എന്നും പ്രവഹിക്കട്ടെ.

​കാലമെത്ര മാറിയെന്നാലും പതറാതെ,
നമുക്കിനി കരുത്തോടെ മുന്നേറിടാം. സ്വതന്ത്ര ചിന്തതൻ വിത്തുകളീ
പ്രഭയേകി പടരട്ടെ ബ്ഭൂമിയാകെ .

പരിസ്ഥിതി ദിനം

ജൂൺ അഞ്ചെന്നൊരു
ദിനമെത്തി
ലോക പരിസ്ഥിതി
ദിനമെത്തി
കൂട്ടുകാരെ വന്നോളൂ
തൈകൾ നട്ടുനനച്ചോളു
നാളേക്കായി നമുക്കായി
കിളികൾക്കായി മഴക്കായി
തണലിന്നായി തുണയ്ക്കായി
മണ്ണിന്നായി വായുവിനായ്

പ്രണയികൾ

പ്രണയികൾ പറവകളാണ്
പഥമില്ലാതിരുന്നിട്ടും
ചിറകിലേറുന്നവർ !

മോഹങ്ങളുടെ
മേഘങ്ങളിലൂടെ,യവർ
നീന്തിക്കൊണ്ടിരിക്കും;
മനസ്സിലെ മാരിവില്ലിൽ -
ഊഞ്ഞാലാടും,
കണ്ണിൽ നിന്നും കവിതപ്പൂക്കൾ
നക്ഷത്രങ്ങളായ് തിളങ്ങും.

സ്വപ്നങ്ങളാലവർ
സപ്രമഞ്ചമൊരുക്കും;
ഉന്മാദത്തിൻ മഞ്ഞുമലകളിൽ -
നിന്നും
പ്രണയച്ചൂടിലുരുകി,
ഭാരമറ്റ തൂവലായ് പൊഴിഞ്ഞു -
വീഴും!

പുതുകാലം

കാറ്റും, വെളിച്ചവും
ആട്ടിപ്പുറത്താക്കി
കെട്ടിമറിച്ചെങ്ങു ,മിരുട്ട -
റയായ്.
കുന്നില്ല, കൊക്കരണിയില്ല
കൈത്തോടില്ല
മുങ്ങിക്കുളിക്കാൻ കുളങ്ങളില്ല !

പാടങ്ങളില്ല, പറമ്പില്ല, പയ്യില്ല,
പൂത്താട എന്തെന്നറികയില്ല
ചാമയും, എള്ളും, ഉഴുന്നും, -
മുതിരയും
ചേലെഴും ഗ്രാമവും ഓർമയില്ല.

കളമില്ല, കറ്റകളില്ല,
നെല്ലില്ല, പത്തായപ്പുരയുമില്ല
ബാലകരുമില്ല വാദ്യഘോഷവു
മില്ല
മനസ്സില്ല മായാത്തവർണ്ണമില്ല

പുലരി മഞ്ഞില്ല, പുതു സന്തോഷ -
വുമില്ല
പണമെന്ന മന്ത്രമേയുള്ളു !
പണിയെന്തെന്നാരുമേ
ചോദിക്കാറേയില്ല
പണമുണ്ടോ;പദവിയായ്
പത്രാസായി!

മൂഢത പോലുമേ,
മൂടി വെയ്ക്കാം പിന്നെ
മഹാനായി മണ്ണിതിലെ-
ന്നും വാഴാം

ശാന്തി കുടീരം

അവളുടെ അവസാനത്തെ -
ചുംബനത്തിന്
ആദ്യ ചുംബനത്തോളം തീവ്രത -
യുണ്ടായിരുന്നു
ഇന്നോളം അനുഭവിക്കാൻ -
കഴിയാതത്രയും
രതിമൂർച്ഛയും സംതൃപ്തിയും -
അപ്പോൾ അവൾക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു!

ഒന്നിനും നവൾ ഒരു കുറവും -
വരുത്തിയില്ല;
ഭർത്താവിൻ്റെ ശവസംസ്കാര
ച്ചടങ്ങ്
വിവാഹാഘോഷംപോലെ തന്നെ
വിപുലമായിരുന്നു!

മണിയറപോലെ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു
ശവപ്പെട്ടി !
പുത്തൻ വസ്ത്രങ്ങളണിയുകയും
ലേപനങ്ങൾ പുരട്ടുകയും ചെയ്തിരുന്നു
സുഗന്ധം എങ്ങും ഒഴുകിയെത്തി -
യിരുന്നു

കണ്ണീരുകൊണ്ട് കാൽപ്പാദം
കഴുകുകയ,ല്ലിനി വേണ്ടത് !
പുഞ്ചിരിയുടെ പനിനീർ പൂവുകളർപ്പി -
ക്കുക.
ജീവിതത്തിൻ്റെ കൊടുമുടിയേറിയവന്
പ്രിയപ്പെട്ടവൾ നൽകുന്ന സ്നേഹോ
പഹാരം !

ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ ഒന്നിച്ചു ജീവിക്കു വാൻ
ഒരുങ്ങി പുറപ്പെട്ടവരിൽ
ഒരാൾ മാത്രം ബാക്കിയാകുമ്പോൾ
എന്നും ഓർമ്മിക്കുവാൻ
ശേഷിക്കുന്നവൾ പണിയുന്ന
ശാന്തികുടീരം!

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ

 

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ
മുമ്പില്ലാത്ത ഒരടുപ്പം അടുത്തു -
വരും
കണ്ണിലേക്കൊരിരമ്പൽ തേങ്ങി -
വരും
ഇടനെഞ്ചിലൊരുവിളി മുട്ടി-
നിൽക്കും !

കഴിഞ്ഞു പോയതെല്ലാം തികട്ടി -
വരും
എങ്കിലും ഇത്ര പെട്ടെന്നെന്ന്
ആത്മഗതം ചെയ്യും
ഇനിയും എന്തൊക്കെ ചെയ്യാനെന്ന്;
കടമകളും, കടമ്പകളും കയർത്തു -
നിൽക്കും !

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ
മിന്നൽ പോലൊന്ന് ഉള്ളിലു-
ണരും!
കാലം കാത്തു വെച്ചതെന്ന് ;
ദീർഘനിശ്വാസമുതിരും !

മരിച്ചവരെ ഓർക്കുമ്പോൾ;
മരിച്ചാൽ മതിയായിരുന്നുവെന്ന്
ഒരു മാത്ര തോന്നിപ്പോകും !

മരിച്ചവർ

മരിച്ചവരെക്കാൾ മനുഷ്യത്വ-
മുള്ളവരായി മറ്റാരുമില്ല !
മരിച്ചവർ മണ്ണിനെ തൊടുന്നവർ,
മനസ്സിനെ അറിയുന്നവർ.

ആഴങ്ങളിലെ അടരുകളിൽ
അഗ്നിയായ് ജ്വലിക്കുന്നവർ
ഉറവയായ് ഉയിർക്കുന്നവർ.

ജാതിയില്ലാത്തവർ,
മതമില്ലാത്തവർ
ഒറ്റയൊറ്റയായ് നിൽക്കുമ്പോഴും
ഒറ്റയ്ക്കു നിൽക്കാതെ
ആഴങ്ങളിൽ ആലിംഗനം ചെയ്യുന്ന
വേരുകളെ അറിയുന്നവർ!

സത്യം മാത്രമറിയുന്നവർ
വിത്തായ് മണ്ണിൽ പുതഞ്ഞ്,
സത്തായ് മുളയിട്ട്
തണലായ് തളിർക്കുന്നവർ.

മണ്ണില്ലാതെ മനുഷ്യനില്ലെന്ന്,
മറ്റൊന്നുമില്ലെന്ന്
മഹാപ്രപഞ്ചത്തെ നോക്കി
മൂകം വിളിച്ചു പറയുന്നവർ !

മരിച്ചവരേക്കാൾ
മഹത്വമുള്ളവരായി
മറ്റാരുമില്ല

മിസൈലുകൾ മിന്നി പൊലിയുമ്പോൾ

മിനാരങ്ങളിൽ നിന്ന്
മിനാരങ്ങളിലേക്ക്...
മണ്ണിന്റെ വാഴ് വിലേക്ക്,
തിരിമുറിയാ തിരുവചനങ്ങ-
ളിലേക്ക്!

​തമസ്സിന്റെ തട്ടം പുതച്ച്
കരാറിന്റെ കണക്കു പുസ്ത-
കത്തിലെ
ഉണങ്ങാ മഷി പടർപ്പിലേക്ക്
കരുതിയിരിപ്പിന്റെ കയങ്ങൾ
കുരുതി മഴ വർഷിച്ചു.

​പിന്നെ,
അടയാളങ്ങൾ കരിഞ്ഞുപോയ ഭൂപടങ്ങളിൽ
അഭയാർത്ഥികളായി മാറി പ്രാർത്ഥനകൾ.
ചിറകറ്റ പക്ഷികൾ ചൂടാറും മുൻപേ
ആകാശം കറുത്ത പുകയാൽ മൂടിക്കെട്ടി!

​കുരുന്നുകളുടെ രക്തം കൊ-
ണ്ടൊരു കൊളാഷ്!
അതിൽ വിരിഞ്ഞത് പൂക്കളല്ല,
നിലവിളികൾ കട്ടപിടിച്ച മാംസപുഷ്പങ്ങൾ.

തൊട്ടിലുകൾ കത്തിയെരിഞ്ഞ ചാരത്തിൽ
തൊട്ടെടുക്കാൻ
ഇനിയുമേതെങ്കിലുമീശ്വരൻ മിച്ചമുണ്ടോ?!

​തുന്നിച്ചേർത്ത ഉടലുകൾക്കും
തുന്നിയെടുക്കാനാവാത്ത സ്വപ്നങ്ങൾക്കും മീതെ
അധികാരത്തിന്റെ ചെങ്കോലുകൾ
രക്തദാഹത്തോടെ നൃത്തം ചെയ്യുന്നു.

സമാധാനത്തിന്റെ വെള്ളരിപ്രാവുകൾ
ഇന്ന് വെറുമൊരു  മരീചിക മാത്രം.

അകലെയെന്നു തോന്നാം

​അകലെയെന്നു തോന്നാം,
അടുത്ത നിമിഷം-
അരികിലെന്നു കാണാം!

​അതിരുകൾക്ക്
എതിരുകളില്ലെന്നു തോന്നാം,
ഏതു നേരവും
അരുതു ഭേദിച്ചിടാം!

​ഒലീവിലയുമായെത്തും
പ്രാവുകളെന്നു തോന്നാം,
പിറന്ന മണ്ണു പോലും
ചുട്ടുകരിക്കും-
കഴുകനെന്നറിയാം!

​സുഖദമാമീ ശീതളഛായ
സ്വന്തമെന്ന് നിനയ്ക്കെ,
അഗ്നിപർവ്വതത്തിൻ
ചൂടിൽ നീ തിളയ്ക്കാം!

​അകലെയെന്നു തോന്നാം
പലസ്തീൻ, വെനിസ്വേല-
അടുത്ത നിമിഷം
അരികിലെന്നു കാണാം!

വിത്ത്

കടൽ കടന്നു പോയി
കാടുകൾ, കുന്നുകൾ,
പുഴകൾ, പഴമകൾ,
വിത്തുകൾ, വിളവുകൾ !

മണ്ണും, മനുഷ്യത്വവും
അറിയാതെയായി
ഓരോരാളും പണം
കായ്ക്കുന്ന മരങ്ങളായി
ഞാൻ.... ഞാൻ .....
മാത്രമായി
ബന്ധങ്ങൾ ഓർമ്മക -
ളായി.

ഇന്നിപ്പോൾ ഇറക്കുമതി
ചെയ്യുന്നു
സംസ്കാരങ്ങൾ, സങ്കര -
യിനം വിത്തുകൾ
കൈ നനയാതെ മീൻ -
പിടിക്കും
ജാലവിദ്യകൾ !

കാലമേ ;
കടം തരുവാൻ കൈയിലു-
ണ്ടാകുമോ
ആ പഴയ സ്നേഹത്തിൻ്റെ
ഇത്തിരി വിത്ത്

അച്ഛനും മണ്ണും

അച്ഛൻ്റെ കാൽപ്പാദങ്ങളിൽ
എന്നും മണ്ണുണ്ടായിരുന്നു
കൈയിൽ കരിനൊച്ചിയും!

കരിനൊച്ചിയാൽ കഴുകി
കളഞ്ഞിരുന്നു മണ്ണുകളെ,
മഹാ രോഗങ്ങളെ !
കരിവീട്ടി കാതലായിരുന്നു
മനസ്സും ശരീരവും.

ഇന്നുമുണ്ടായിരിക്കുമത്
മണ്ണായിപ്പോയ അച്ഛൻ്റെ -
കൈയിൽ !
അരോഗദൃഢഗാത്രമായി -
രിക്കാം ആ മണ്ണും !

അന്ന്, വീട്ടുപറമ്പിലെങ്ങും
കരിനൊച്ചി.
ചിലപ്പോൾ കാട്ടിത്തരും
കല്ലുരുക്കി, കുറുന്തോട്ടി,
കറുക, മുക്കുറ്റി
അവയുടെ ഗുണ ഗണങ്ങളെ
പറ്റി
പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും വാ -
തോരാതെ
ഔഷധ സസ്യങ്ങൾ അച്ഛൻ്റെ
സഹോദരങ്ങൾ .

ഇന്നീ, ആശുപത്രി കട്ടിലിലും
ഞാനാശിച്ചു പോകുന്നു !
കാൽപ്പാദങ്ങളിലിത്തിരി മണ്ണ്
പുരളാൻ
മണ്ണെന്താണെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ
അച്ഛനെന്തെന്നും, വീടെന്തെന്നും
ശരിക്കുമൊന്നോർമ്മിക്കുവാൻ !

ഒടുക്കം

ഋണ ഭാരത്താൽ
മുതു കൊടിയുന്നു
ഋതുക്കൾ പോയി മറഞ്ഞു
മൃതിയോ, പുനർജ്ജനിയോ ?!

കാലത്തോടു കലഹിച്ചു
പക്ഷികൾ പറന്നു പോയി
പ്രതീക്ഷകൾ അസ്തമിച്ചു
ചേക്കേറാൻ ഇല്ലൊരു ചില്ല.

അമ്പുമായ് നിൽക്കുന്നുവേടൻ
ദർപ്പമകറ്റാൽ
സർപ്പമെവിടെ?
സിംഹത്തിൻ്റെ
സിംഫണി എവിടെ?!

ചിന്നം വിളിയാണു ചുറ്റും
നെഞ്ചിലൊരു ചില്ലുടയന്നു
ആശയറ്റവൻ്റെ വാശിയറിയില്ല!
തുണയറ്റവന്
തുടലറുക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.

വാ തുറന്ന വ്യാഘ്രം മടങ്ങിപ്പോകുന്നു
അതാ,
ഇരുളിൽ നിന്നൊരു ഇലയനക്കം
കൊടുങ്കാട്ടിലെ വഴിത്താര.

നിയമങ്ങൾ ബലാത്സംഗം ചെയ്യപ്പെടുമ്പോൾ

 

അധികാരം സിംഹാസനവും
കൽപ്പനയുമാകുമ്പോൾ
യുദ്ധം ചെന്നായ,യാകുന്നു
ഏതിരുട്ടിലും കുതിച്ചുചാടുന്ന
ചെന്നായ.

അജയ്യതയുടെ, അധിനിവേശത്തി
ന്റെ ബലതന്ത്രം
ജൂലിയ, യുടെ തുടകൾക്കിടയിൽ
കിതച്ചു നിന്ന റോമാ സാമ്രാജ്യം
പോലെ
ഭയത്തിന്റെ തുടകൾക്കിടയിൽ
യുദ്ധമൊരു ചുവന്ന പൂവായ്
വിടരുന്നു.

തലയറുക്കപ്പെടുന്നു, അര തകർക്ക
പ്പെടുന്നു
മുലയരിയപ്പെടുന്നു, കണ്ണ് ചൂഴ്ന്നെ
ടുക്കപ്പെടുന്നു
അധികാരം ഒറ്റക്കല്ലിൽ തീർത്ത
വിഗ്രഹം.

പടയാളികൾ ബലിമൃഗങ്ങളാകു
മ്പോൾ
തുണിയുരിഞ്ഞ പെണ്ണിന്റെ നെഞ്ചിൽ
വാൾമുനകൾ ഭൂപടംതീർക്കുന്നു
നഗര, ഗ്രാമമെന്നില്ലാതെ യോനി
കളിൽ
പുല്ലിംഗങ്ങൾ പുളയുന്നു.
കിരാതത്വത്തിന്റെ ബീജങ്ങളൊഴു
ക്കപ്പെടുന്നു
എന്നും,എവിടേയുംഇര സ്ത്രീകളും
കുട്ടികളും തന്നെ
അധികാരമേ, നീതന്നെ നീപെറ്റ കു
ഞ്ഞുങ്ങളെ തിന്നു തീർക്കുന്നു

നിലവിളി

ദൈവങ്ങൾ നിലവിളിച്ചു -
കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
ഗാസയിൽ നിന്ന്, ഇറാനിൽ -
നിന്ന്.....!
യുദ്ധമുഖങ്ങളിൽ നിന്ന്.

സ്വപ്നങ്ങൾ കിടന്നു
പിടയ്ക്കുന്നു
കഴുകുകളുടെ കൊക്കിൽ -
നിന്ന്.
സ്നേഹത്തിൻ്റെ കൊമ്പുകൾ
വെട്ടിക്കളയുന്നു
ദുരിതങ്ങളുടെ നട്ടുച്ചകൾ -
സമ്മാനിക്കുന്നു.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ്റെ മണ്ണടരുകൾ
അടർത്തിമാറ്റുന്നു
മുൾച്ചെടികൾ കരിഞ്ഞുണങ്ങി -
നിൽക്കുന്നു
പാതവക്കിൽ അറ്റ പാദങ്ങൾ
കണങ്കാലുതേടുന്നു !

എവിടെയാണെൻ്റെ വാഗ്ദത്ത -
ഭൂമി
ചോരയിറ്റുന്ന സൂര്യനു കീഴിൽ
കാലം എത്ര സമർത്ഥമായി -
വഞ്ചിക്കുന്നു നമ്മെ!

മീനച്ചൂട്

​മീനത്തെയ്യമായ് ചിലമ്പിട്ടു -
തുള്ളുന്നു
കനൽ വഴികളിൽ നൃത്തം -
ചവിട്ടുന്നു!
മീനസൂര്യന്റെ കത്തുന്ന -
തൃക്കണ്ണാൽ
വരണ്ടുണങ്ങുന്നു -
മണ്ണും പ്രകൃതിയും.

​ഇലകൾ പൊഴിഞ്ഞ -
കരിമ്പനക്കാടുകൾ,
കനലായ് മാറും തറവാട്ടു -
മുറ്റങ്ങൾ.
കിണറു ദാഹത്താൽ വലഞ്ഞു -
ണങ്ങീടുന്നു
വാക സ്നേഹത്താൽ ചുവന്നു - പൂക്കുന്നു.

​ഇക്കൊടും വേനലിൻ രുദ്രതാ-
ളത്തിലും
കൊന്നപ്പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞു
ചിരിക്കുന്നു.
മഞ്ഞപ്പട്ടാട ചുറ്റിയീ നോവിലും
കണികാണുവാൻ കാത്തുനി-
ന്നീടുന്നു.

കുംഭം

​കത്തിനിൽക്കുന്നു നട്ടുച്ച!
മൈഥുന തളർച്ചയാൽ-
മലർന്നു കിടക്കുന്നു നഗരം.
​
കുംഭം ചിലമ്പിട്ടു തുള്ളുന്നു;
മുരിക്കിൻ പൂ ചെമ്പട്ടു ചാർ-
ത്തിയാടുന്നു.
നെടിയ പിലാവിൻ തണലിൽ-
അന്നൊരു നാളിലിരിപ്പൂ ബാല്യം.

​വേനൽവെള്ളരി പോലെയുളളിൽ-
ഓർമതന്നുണ്ണികൾ വിരിയേ,
പുലരിപ്പൂ പോൽ കന്യകൾ-
കൂവലിൻ പടവുകളേറി വരുന്നു.

​ഒക്കത്തൊരു കുടം വെള്ളം,
തുള്ളിത്തുളുമ്പും പുഞ്ചിരിനാണം;
തടങ്ങൾ തോറും നീരുകൾ വീഴ്ത്തി-
നിരന്നു നിൽപ്പൂ കാലം.

ബസ്സു കാത്തിരിക്കുമ്പോൾ

പൊള്ളും ചൂടിൽ
ഇത്തിരി തണലിൽ
ബസ്സുകാത്തിരിക്കുമ്പോൾ
കാറ്റൊരു മായാമാളവ ഗൗള
മൂളി നടക്കുമ്പോൾ !
മിന്നും പൊന്നീച്ചകളെപ്പോലെ
വെയിലു പതക്കുന്നു !

താഴെ തരിമണൽ വെയിലിനെ
ഉച്ചിയിലേറ്റി വലയുമ്പോൾ
കുശലം ചൊല്ലാൻ കഴിയാക്കരിയില
ഉഴറി നടക്കുന്നു
ചീറിപ്പായും വാഹന മത്സരം കണ്ടു
നടുങ്ങുന്ന
നീറിപ്പിടയും മണ്ണിൻ മനസ്സ് കാണു
വതാരിവിടെ.

വേവുനിറഞ്ഞൊരു മനസ്സാലെ,യീ -
ബസ്സുകാത്തിരിക്കുമ്പോൾ
നേരം പോലും നിശ്ചലമെന്ന്
തോന്നിപ്പോകുമ്പോൾ
വിയർപ്പുകൾ നിളപോൽ ചാലിട്ടൊ-
ഴുകി
ക്ഷീണിതനാക്കുന്നു.

കുതിച്ചു വന്നൊരു ബസ്സ് കിതച്ച്
മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ
ആശ്വാസത്തിൻ നിശ്വാസങ്ങൾ
ഉതിർന്നു വീഴുമ്പോൾ
എല്ലാ ഭാരവും പേറും മണ്ണെൻ
മനസിൽ നിറയുന്നു.

മോഹനം

പുലരി പിറക്കുമ്പോൾ
ഉണർന്നെഴുന്നേൽക്കുന്നവൻ
ആരും കാണാതെ വേഗം
മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങുന്നു.
മുറ്റക്കൊള്ളേറി മെല്ലെ
മണ്ണിലേക്കൂർന്നിറങ്ങി
മുല്ല,മൊട്ടിട്ടോയെന്ന് തൊട്ടു -
തൊട്ടു നോക്കുന്നു
മഞ്ഞു തുമ്പിയോടവൻ
കുശലം ചൊല്ലീടുന്നു
ചിതല പക്ഷിയോട്
ചിരിച്ചു കുണുങ്ങുന്നു
മുറ്റത്തു,ലാത്തിടുന്ന
കാക്കയെ കടക്കണ്ണാൽ
നോക്കിച്ചിരിച്ചിടുന്നു
മുല്ലമൊട്ടു പോലുള്ള കൊച്ചരി -
പല്ലുകാട്ടി.
മഞ്ഞുതുള്ളികൾ നുള്ളി പൂമാല
കൊരുക്കുന്നു
പിച്ചക കൈപിടിച്ച് പിച്ച നടന്നിടുന്നു
മ്യാവൂ,യെന്നൊരു വിളി വന്നു -
തൊടുന്നു കാതിൽ
പിന്നാലെ പൂച്ച വന്നാ പിഞ്ചുകാലുരു -
മ്മുന്നു.
മണ്ണിൻ്റെ മണമേറ്റു വളരുന്നോരുണ്ണിയുടെ
മനസ്സും ശരീരവും നിഷ്കളങ്ക ബാല്യവും
പുത്തനാം പുലരിപോൽ എത്ര നിർമ്മലം
സ്നേഹ സന്തോഷത്താലെ,യെത്ര
മോഹനം ധന്യം

വീട്ടമ്മ

കറുപ്പ് വെളുപ്പിൻ്റെ
പൊട്ടു തൊടുമ്പോൾ
മുഷിവിനെ വാരി
മുറ്റക്കൊള്ളിനപ്പുറം
കളയുന്നു !
ചുണ്ടിലൊരു പുഞ്ചിരിയുടെ
ചെറുപൂ,വെടുത്തണിയുന്നു.

അടുപ്പിൽ
അഗ്നിയാ,യാളി
കടുപ്പത്തിലൊരു
കട്ടൻ ചായയായ് തിളക്കുന്നു !

മിക്സിയിലരഞ്ഞ്
ദോശക്കല്ലിൽ മൊരിഞ്ഞ്
ചട്ണിയായലിഞ്ഞ്
തീൻമേശയിൽ നിറഞ്ഞു -
കിടക്കുന്നു !

വറചട്ടിയിൽ കുഴഞ്ഞ്
നനക്കല്ലിൽ പതഞ്ഞ്
ചളുങ്ങിയ പാത്രമായ്
അടുക്കളയുടെ
ആഴക്കടലിൽ തുഴഞ്ഞ്

വെളുക്കുമ്പോൾ തൊട്ട്
പാതിരവരെ
സ്നേഹവും, കരുതലും
പാകത്തിന് ചേർത്ത്
ഒരു പൊടിക്കു പോലും
അധികമാവാതെ
പാകത്തിന് വെന്തിട്ടും
ഇഷ്ടങ്ങളും, അനിഷ്ടങ്ങളും,
പിറുപിറുപ്പുകളുമേറ്റ്
വിഭവമായങ്ങനെ.......!

മൗനപേടകം

ഏകാന്തത തൻ നിഴൽ മൂടവേ,
മൗനത്തിൻ ആഴങ്ങളിൽ ഞാൻ വീഴുന്നു;
ചിതറുന്നു കാഴ്ചകൾ മിഴികളിൽ നൂറായ്,
തലയൊരു പമ്പരം പോൽ കറങ്ങുന്നു!

​തളിരില പോലുള്ളൊരെൻ ഹൃദയം,
കൂടമടിയേറ്റ പോൽ വിറപൂണ്ടിടുന്നു;
അരികിലുണ്ടെങ്കിൽ നീയെന്ന ചിന്തയാൽ,
അകക്കാമ്പ് നീറിയെരിയുന്നു വിങ്ങലായ്.

​എന്നെ ഞാനാക്കിയ നിന്നെയിന്നും,
മനക്കണ്ണിൽ കാണുന്നു നോവോടെ ഞാൻ;
വിങ്ങിപ്പൊട്ടുന്നു അധരങ്ങൾ വീണ്ടും,
കണ്ണീർക്കടലായ് മിഴികൾ നിറയുന്നു.

​മടങ്ങുവാൻ കൊതിയാണിനിയെനിക്ക്,
നിന്നിലേക്കെത്തുവാൻ, ഒന്നായ് പുണരുവാൻ;
പച്ചപ്പണിഞ്ഞ നിൻ ഓർമ്മകൾ മാറ്റി-
ക്കനലുകൾ കോരിത്തന്ന കാലമേ...

​കാത്തിരിപ്പൂ ഞാൻ നിനക്കായ് സഖീ,
എൻ മൗനപേടകമുടയ്ക്കുവാൻ... നിനക്കായ് മാത്രം!

ഇര

വിശക്കാതെ, ഒരിക്കലും
വിഴുങ്ങില്ല ഞാനിരയെ
വഴക്കടിക്കില്ല
വഴി പിൻതുടരില്ല !

ഇല്ല, വിദ്വേഷം
പക
തുറിച്ചു നോട്ടം.

വിശക്കാതെ
വിഴുങ്ങുവാൻ
ഞാൻ മനുഷ്യനല്ലടോ.

വിശന്നിട്ടു വയ്യ!
ഇന്ന്;
നീയെൻ്റെ,യിര.

എങ്കിലുമെന്ത്

നാം
പരസ്പരം കണ്ടിട്ടേയില്ല
ഒന്നും
സംസാരിച്ചിട്ടേയില്ല
ഒന്നും
അറിയുകയേയില്ല !

ഈ ലോകത്തെ
ഏതോ ഒരു കോണിൽ ഞാൻ
ഒരു കോണിൽ നീ !

അവിടെ എന്താണെന്നോ
എങ്ങനെയാണെന്നോ
നിൻ്റെ നിറമെന്തെന്നോ,
തൊഴിലെന്തെന്നോ
എനിക്കറിയില്ല
എന്നെക്കുറിച്ച് നിനക്കും !

എങ്കിലുമെന്ത്?
നമ്മുടെ രാവും
നമ്മുടെ പകലും
ജീവിക്കുവാനുള്ള നെട്ടോട്ടവും
നമ്മെ പരസ്പരം കാട്ടി തരുന്നു
സംസാരിക്കുന്നു
എല്ലാം അറിയുന്നു

പുലരുമ്പോൾ

പുലരിച്ചെമ്പൂവ് വിരിഞ്ഞെ
പുതുമുളകൾ മിഴികൾ തുറന്നെ
കറുകപ്പുൽനാമ്പിൽ ഹിമകണ
കവിതപ്പൂ പൂത്തു വിടർന്നെ !

കണ്ണി മാങ്ങ ചുനമണമെങ്ങും
പാറ്റുന്നുണ്ടൊരു ചെറു തെന്നൽ
പുഴയോരത്തില്ലിക്കാടുകൾ
തെന്നാനം മൂളുന്നുണ്ടേ

ഇരുളിൻ ചെറു കീറും കൊത്തി
ഒരു കാക്ക പടിഞ്ഞാട്ടു പറന്നേ
ഒരു തേങ്ങാപൂളാവാനിൻ
മുറ്റത്തു വീണു കിടന്നെ

അയ്യോ!ടീ, കാളിപ്പെണ്ണേ
വെക്കം വാ ..., വെക്കം വാ
ഇന്നല്ലൊ പുഞ്ചപ്പാടം
മൂരാനായ് പോകണ്ടെ.

ചെറുത്ത് നിൽപ്പ്

 ഹൃദയത്തിന് കരിമ്പാറയുടെ

ഉറപ്പ്
ഒലിവുമരത്തിൻ വേരു പോലെ
മനസ്സിന്നാഴം
ബോംബുകളുടെ നടുവിൽ
ജീവൻ്റെ അവസാന നിമിഷത്തിലും
നിലനിൽപ്പിനായ് പൊരുതുന്നവർ

കുഞ്ഞു കണ്ണുകളിൽ
പിച്ചവയ്ക്കുന്ന പ്രതീക്ഷ
അമ്മക്കണ്ണീരുകളിൽ
ദൃഢപ്രതിജ്ഞ
വെടിയുണ്ട നെഞ്ചു തുളയ്ക്കുമ്പോഴും
നാവിൽ സ്വാതന്ത്ര്യമെന്ന മന്ത്രം

അവരുടെ പതാകയ്ക്ക്
മണ്ണിൻ്റെ നിറവും രക്തത്തിൻ്റെ
ചുവപ്പും
അവർ,മരിച്ചുവീഴുമ്പോഴും
വിജയം സ്വപ്നം കാണുന്ന ജനത

നശിക്കാത്ത ആശയും
മാഞ്ഞു പോകാത്ത ദൃഢനിശ്ചയവും
ഒരു പുലരി നമ്മോടു വിളിച്ചു പറയും
ചെറുത്തുനിൽപ്പിൽ കുരുത്ത-
കരുത്തിൽ
പാലസ്തീൻ വീണ്ടും പൂത്തു വിരി-
ഞ്ഞെന്ന്

ജീവസ്പർശം

കാറ്റായി കാലം കടന്നു പോകെ
കവനം മറന്നവർ കാത്തു നിൽക്കെ
സ്നേഹത്താലന്നു വിതച്ചതെല്ലാം
കൊയ്തു കൊടുക്കേണം നമ്മളിന്ന്

മങ്ങുന്ന കണ്ണിലേക്കൊന്നു നോക്കൂ
ഓർമ നക്ഷത്രം തെളിഞ്ഞു കാണാം
വിറയുന്ന കൈവിരലൊന്നു നോക്കൂ
കരുത്താലെ കാത്തതാണന്നു നമ്മേ

മുറിയുടെ മൂലയിലിന്നിരുന്ന്
മാതള നാരകമോർക്കയാവാം
നമ്മൾ കുഞ്ഞുങ്ങളായുള്ള കാലം
ഓർത്തു രസിച്ചങ്ങിരിക്കയാവാം

അവരുടെ കണ്ണിൽ ചരിത്രമുണ്ട്
അവരുടെ വാക്കിലനുഗ്രഹവും
അറിയില്ല,റിയില്ല നമുക്കൊന്നുമെ
ആ സ്നേഹത്തിൻ്റെ അഗാധമാഴം

ഒരുനാൾ നമുക്കു വഴികാട്ടിയോർ
ഉൺമ ഉരുളയാക്കി തന്നവർ
അവർക്കിന്നു നമ്മൾ വഴികാട്ടണം
മിഴിയായും മൊഴിയായും കൂടെ വേണം

നമ്മുടെ ജീവിത തോട്ടത്തിലെ
വൻ വൃക്ഷമാണവർ ഓർത്തുകൊൾക
പശിയാറ്റുവാൻ പഴം തന്നോരവർ
തളരുമ്പോൾ തണലും കുളിരും തന്നോർ

അവരുടെ ദൗർബല്യം പ്രായമല്ല
അനുഭവത്തിൻ പൊൻകിരീടമത്
അവരെ സ്നേഹിക്ക നാം കാത്തു - കൊൾക
അവർ നമുക്കേകിയ കരുതൽ പോലെ

മുത്തശ്ശൻ മുത്തശ്ശി അച്ഛനമ്മ
അവരെ തൊടുമ്പോൾ നാം നമ്മെ -
തൊടുന്നു
മനുഷ്യത്വം, നന്മയെന്നുള്ള സത്യം
അതു തന്നെ പരമമാം ജീവസ്പർശം

ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത്

വെയിൽ പരത്തുന്ന,
മഴ ചുരത്തുന്ന
രാപ്പകലില്ലാതെ
അവൻ നടന്നു.

കറുപ്പു ചാട്ടുന്ന കണ്ണുമായ്
തഴമ്പു പേറുന്ന ചുമലുമായ്
ആശയുടെ ആകാശത്തെ
തലയിലേറ്റി
അവൻ നടന്നു.

നിന്നു കത്തുന്ന ഒരു കാടായി -
രുന്നിട്ടും
നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു ഉള്ളം.
ജീവിതത്തിൻ്റെ അനേകം
നാൽക്കവലകൾ പിന്നിട്ട്
അവൻ നടന്നു കൊണ്ടേയിരുന്നു.

അല്ലെങ്കിലും;
എത്ര കഷ്ടപ്പാടു സഹിച്ചും
ജീവിക്കുവാനല്ലാതെ
മരിക്കാനാരാണ്
ഇഷ്ടപ്പെടുന്നത് ! .

ശവ മാടം

ദാനം കിട്ടിയ ജന്മം
വിത്തേതെന്നോ
നിലമേതെന്നോ അറിയില്ല.
ഓർമ്മയ്ക്ക് മുമ്പ്
ഓമനിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ,
അമ്മയെന്ന്
ഉച്ചരിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ.
ആരുടെ ആനന്ദത്തിൽ
നിന്നായിരിക്കും
ഈ കണ്ണീർ പിറവി
സ്മൃതിയില്ലാത്തവന്
മൃതിയകലെ
മൂകതയുടെ
മുനമ്പിൽ താമസം
പീടിക തിണ്ണയ്ക്കറിയുമോ
പിറവിയുടെ രഹസ്യം.
പ്രാണന്റെ പിടച്ചിൽ
കണ്ണീർ രുചി നുണയുന്നു
കുറുക്കൻമാർ ചുറ്റും.
വാക്കിന്റെ മൂർച്ചയോളം
വരില്ല
പ്രളയത്തിന്റെ ജലകഠാരം
മതിയായി ജീവിതത്തിന്റെ
വസന്തം രുചിച്ചത് !
എവിടെ എന്റെ ശവമാടം
ഉണ്ടാവില്ല അമ്മയില്ലാത്തവന്
ശവമാടവും

വേദന

ചലിക്കുന്ന
ചില്ലയ്ക്കും
തളിരിനു,-
മറിയുമോ
വേരിൻ്റെ
വേദന

പേര്

അന്യതയുടെ
വന്യതയിൽ അലഞ്ഞു -
തിരിയുന്നു
മനസ്സിൻ്റെ അധീനതയിൽ
നിന്നകന്ന്
മറന്നിരിക്കുന്നു.

വാചാലനായ ബധിരനാണ്
ജീവിതം
ഒറ്റ നുകത്തിനു കീഴിൽ
കെട്ടാൻ സാധിക്കാത്ത
ആഗ്രഹങ്ങളുടെ കാള

ആഴങ്ങളിലേക്ക് ഇറങ്ങി
ചെല്ലുമ്പോഴറിയാം
കെട്ടുകഥകൾ പോലെ
കെട്ടുപിണഞ്ഞു കിടക്കുന്ന
യാഥാർത്ഥ്യം

പടവുകൾ
പടുക്കാത്ത ആഴങ്ങളിൽ -
നിന്ന്
പടവെട്ടി കയറിവരുന്ന
മുഴങ്ങുന്ന മൂകതയ്ക്കു-
പേര് ജീവിതം

ഭ്രാന്ത്

 

ഉന്മാദത്തിൻ്റെ
ഉപ്പുരസമുള്ള
രാത്രികൾക്ക്
നട്ടുച്ചയുടെ
ഗന്ധമായിരുന്നു

കുട്ടിക്കവിത

 മയിലും മഴവില്ലും

മഴവില്ലുണ്ടെ മാനത്ത്
മയിലൊന്നുണ്ടെ താഴത്ത്
വില്ലു കുലച്ചു മാനത്ത്
പീലി വിരിച്ചു താഴത്ത്
മഴ തുളളികളായ് പൊഴിയു -
മ്പോൾ
കാറ്റും താളം കൊട്ടുമ്പോൾ കാണാനെന്തൊരു ചേലാണ്
കവിത വിരിയുമ്പോലാണ്

വെനസ്വേല

ആമസോണിൻ തണലിൽ
അഗ്നിപർവ്വതം പുകയുന്നു
കറുത്ത പൊന്നിൻ സമൃദ്ധിയിൽ  മൃതിയുടെ നിഴലുകൾ വീഴുന്നു.

​വടക്കുനിന്നൊരു കാറ്റ്
അധികാരത്തിന്റെ ഹുങ്കാരമായി -
വീശുന്നു
സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻ പൂക്കൾ തല്ലിക്കൊഴിച്ച്
ചങ്ങലകൾ തീർക്കാനുള്ള കൊതിയോടെ .

​ഉപരോധത്തിൻ ചരടുകൾ മുറുക്കി,
വറുതിയുടെ വേരുകൾ മുളപ്പിക്കുന്നു
ജനാധിപത്യത്തിൻ മുഖംമൂടി അണിഞ്ഞ്
അപരന്റെ മണ്ണിൽ ആധിപത്യത്തിൻ
ആണിയടിക്കുന്നു

​പക്ഷേ;
സൈമൺ ബൊളിവറുടെ മക്കൾ-
പതറാതെ നിൽക്കുന്നു
അധിനിവേശത്തിൻ ആയുധങ്ങളേക്കാൾ വലുത്
മാതൃരാജ്യത്തിൻ സ്നേഹം.

​ വേണ്ട ഇനിയൊരു യുദ്ധം
ചോരയിൽ മുക്കിയ സമാധാനം.
വെനസ്വലയുടെ വിധി വെനസ്വല -
യെഴുതട്ടെ
അവിടത്തെ മക്കൾ അവരായിരിക്കട്ടെ.

കുട്ടിക്കവിത

 കിങ്ങിണിക്കുട്ടൻ്റെ

പുതുവർഷം

ടിം ടിം ടിം ടിം ! മണി മുട്ടി
പുതുവർഷമിതാ വന്നെത്തി!
കിങ്ങിണിക്കുട്ടൻ കൈകൊട്ടി
കിലുകിലെ കിലുകിലെ ചിരി പൊട്ടി !

സ്നേഹത്തിൻ്റെ പൂത്തിരിയും
സന്തോഷത്തിൻ മത്താപ്പും
എങ്ങും കളി ചിരി നൃത്തങ്ങൾ
പുതിയ പ്രതീക്ഷ സുദിനമിത്

അറിയുക

കാലം കവിത കുറിക്കുന്നു
ജീവിത പത്രം മറിയുന്നു
ഓരോ ഇതളിലു,മോരോ,യിത
ളിലും
പുത്തൻഗാഥ കുറിക്കുന്നു

അറിയുന്നിലിനിയെന്തെന്ന്!
ജീവിതവഴിയിനി,യേതെന്ന് !
കാലം മുൻമ്പെ നടക്കുന്നു
പിൻമ്പെ നടക്കുന്നു നമ്മൾ

അറിവുകളായിരമാണല്ലൊ
അറിയാവഴി നൂറാണല്ലൊ
ആനന്ദിക്കുക മനുജാ നീയും
മണ്ണിൽ വന്നു പിറന്നതിന്

പലരും പലവിധമെന്നതുപോൽ
ജീവിതവും പല തരമല്ലൊ !
പുല്ലും, പൂവും,പല പല ജീവനും
പോറ്റി വളർത്തും ഈ ബ്ഭൂവ്

അരുത് നിരാശ ! അരുത് കിരാതം!
അകലെ,യല്ല,രുണോദയ,മോർക്ക
അകവും പുറവും സ്നേഹത്തിൻ്റെ
അരുണിമ ചാർത്തി നടന്നീടാം