അമ്മയുടെ ദുഃഖം

ആഴമേറീടും ദു:ഖം പൂവിനെ കാണുന്നേരം
മരണ സൂചകമായി മനസ്സിൽ വർത്തിക്കുന്നു
മറക്കാനെളുതാമോ പൂക്കളിൽ
പൂമ്പൊടിപോൽ
ക്ഷണഭംഗുരം മാഞ്ഞുള്ളൊരാ
പൂമൊട്ടിനെ
ഓമനിക്കുവാനൊട്ടുംസമയമേ കീടാതെ
തിളങ്ങും നക്ഷത്രമായ് തിരികേ മറഞ്ഞു പോയ്
പൊഴിയും മഞ്ഞിൽ, യെന്റെ കണ്ണിലെ തെളിനീരിൽ
മൂകമാം രാവിൽ രൂപമെടുക്കും ബിംബം വന്ന്
മാറോട് പറ്റിച്ചേർന്ന് ആവോളംമധുവുണ്ട്
മാനസം നിറച്ചമ്മേയെന്നോതി മറയുന്നു
അമൂല്യമാംസാനിധ്യത്തിൽ ശാന്തമേറും മനസ്സിൽ
വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു കൊണ്ടു റ ങ്ങാ തുണരവേ
പൂവിനെ കാണുന്നേരം ആഴമേറിടും ദു:ഖം
മരണസൂചകമായി മനസ്സിൽ വർത്തിക്കുന്നു

പരിത്യക്ത

കമ്പ മെല്ലാർക്കും ശരീരത്തിലാണ്
കമ്പിത മാർന്നുള്ള ഹൃദയത്തിലല്ല
കാണാത്ത കൈവന്നുവായ പൊത്തീടുന്നു
ചോദ്യങ്ങൾ ചോർന്നുപോയി ല്ലാതെയാകുന്നു
വെളിച്ചത്തു കണ്ണീർ തുടച്ചു തരുന്നവർ
ഇരുളിൻ മറപറ്റി കണ്ണുരുട്ടീടുന്നു
ചത്തമീൻ പോലെ കിടക്കും മനസ്സിനെ
ചാവാലി കശ്മലൻ മാരവർ കണ്ടില്ല  
നപുംസകങ്ങൾക്ക് വന്നു ശയിക്കുവാൻ
ശാന്ത ജഡമായി മാറുന്ന വേളയിൽ
കണ്ണിലും,ചുണ്ടിലും,മാറിലും ഭ്രാന്തമായ്
കുന്നോളം കനലെരിഞ്ഞീടുന്ന വേളയിൽ
ഉറയുന്നുണ്ടുള്ളിൽ ഉടയാട പറിച്ചെറി-
ഞുന്മാദിനിയായ്
ഉലകം മുടിക്കുവാൻ

വെറുതേയങ്ങനെ വരുന്നു പോകുന്നു

ഏകാന്ത നാളുകളിൽ
നിരാശതൻ പ്രവാഹത്തിൽ
ആശയാം പുലരിതൻ
വെട്ടമാം പുള്ളിക്കുത്ത്
ചെറു കുമിളകളായെൻ
ജീവനിൽ പതിക്കുമോ
ആഗ്രഹിക്കു ന്നോർക്കെല്ലാം
ആശ,യഭിലാഷം പോൽ
വഴിയായ് ക്കിടന്നു ഞാൻ
അവർതൻ കാലിൻച്ചോട്ടിൽ
നഷ്ട്ട പുഷ്പ്പങ്ങളുടെ
ഇഷ്ട്ട വസന്തം തേടി
ഏകാന്തമാം അപരാഹ്നം
എത്ര നഷ്ട്ട പ്പെടുത്തി
മുഷിയു മനുരാഗം സമാഗമ
മേറീടുകിൽ
തഴയ്ക്കും വിരഹത്തിൽ
തളിർത്തു തിടം വെയ്ക്കും
മുഷിവേറീടുകിലും
മിഴിവാർന്നോരീ ജീവൻ
തുടിക്കാൻ കാലം തീർത്ത
കർമ്മ മെന്നറിയുക
സ്വപ്നത്തിൻ റോസാ ദളം
നുള്ളി നുള്ളിയിന്നു ഞാൻ
കണ്ണീരിലൊഴുക്കിയീ
കോലായിലിരിക്കുന്നു 

ജീവിത സായാഹ്നം

വെയിലിൻ ളോഹ മാറ്റി
പകൽ മറഞ്ഞീടവെ
അപരാഹ്നം അനുരാഗ മാകേണ്ട
വേള കളിൽ
കൊഞ്ഞനം കാട്ടീ മോഹം
ചാടിക്കളിച്ചീടുന്നു
കുട്ടിക്കുരങ്ങനെപ്പോൽ
മാന്തിപ്പറച്ചീടുന്നു
പെട്ടെന്ന് തൊട്ടെന്നാകിൽ
പൊട്ടിക്കരഞ്ഞീടുന്ന
പൊട്ടി പ്പെണ്ണാ ണി നിന്നെന്റെ
മാനസമറിയുക
ഒരു പാടലഞ്ഞു ഞാൻ നദികൾ,-
കടലുകൾ
മരുഭൂമികൾ താണ്ടി,പർവതം,കുന്നുകളും
കിട്ടിയതില്ലെന്നിട്ടും സ്നേഹത്തിൻ
ചെറുതിരി
പന്തമായാളിക്കത്താൻ ബന്ധങ്ങളുണ്ടായിട്ടും
സ്വന്തമാം ജീവിതത്തെ ചൂഴ്ന്നു നില്ക്കുന്നെല്ലാരും
ചുറ്റും ചിതറിയുള്ള ചാരത്തെ തൂത്തു മാറ്റി
പുത്തൻ തീ യുയർത്തുവാൻ
അടുപ്പ് വൃത്തിയാക്കുന്നു 

സത്യം

ജളത്വ മാർന്നോരി ജീവിതത്തിൽ
ഞെളിഞ്ഞു നിൽക്കരുതാരുമേ നാം
ധവള മേഘങ്ങ ളൊഴിഞ്ഞു പോകും
കറുത്ത മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞു നില്ക്കും
മിഥ്യാ ഭ്രാമങ്ങളീ ലഭിരമിക്കിൽ
സുതാര്യമാർന്നിടാം മനോമയകോശം
ജലങ്ങൾ നമ്മേ കടന്നു പോകും
അവശേഷിക്കു മെന്നും പുഴയെന്ന സത്യം  

തിരിച്ചു പോകുമ്പോൾ

ആരവത്തിനവധി നല്കി
നിലാവുലാത്തും രാത്രിയിൽ
പട്ടണത്തിലെ ഫ്ലാറ്റ് പെട്ടകം
അടച്ചു പൂട്ടി ശകട മേറി
തൂമയേറും തുഹിനമുതിരും
താരകൾ പിന്നീടവേ
 നഗരവാരിധിതാണ്ടി ഞാനാ
ഗ്രാമ തീര മണയവേ
വഴുതി മാറും ആറ്റുമീൻ പോൽ
ഓർമ്മയിലെ സ്വപ്നവും
സ്വർഗ്ഗം പോലെ യുയർന്നു
നില്ക്കും
സൗമ്യ സഹ്യ സാനുവും
നിർന്നി മേഷം നോക്കിനിന്നു
പരിചയം പുതുക്കിയും
വയൽ വരമ്പിൽ തൈജസകീടം
വെട്ട മേകി നടത്തിയും
ഓർമ്മകളയവിറക്കും ഉമ്മറ
ക്കോലായയിൽ
കാത്തിരിപ്പൂ കുഞ്ഞു നാളിലെ
കളിക്കുറുമ്പും കുസൃതിയും 

ശക്തി

കണ്ടിട്ടില്ലായിതുവരെഞാനാ
കരിങ്കൂവളമിഴികൾ
കേട്ടിട്ടില്ലാ യിതുവരെ ഞാനാ
പെണ്‍ കിളിതൻ ചെത്തം
എന്നാലെന്നും കാണുന്നൂ ഞാൻ
പല വഴി യോരത്തിൽ
യെന്നാലെന്നും കേൾക്കുന്നൂ ഞാൻ
പല പല ഭാഷകളിൽ
എൻ മിഴി നനയെ നീയെത്തുന്നു
യെൻ മനോ മുകുരത്തിൽ
യെന്റെ വിശപ്പിൽതളർന്നിരിപ്പു നീ
യെന്റെ മനതാരിൽ
എന്നുടെ ചിരിയിൽ ചേർന്നലിയുന്നു
നിന്നിലെയാഹ്ലാദം
യെന്നുടെയീരടി പാടീയെന്നും
എന്നെ യുറക്കീനീ
നീയെന്നുള്ളോരോർമ്മകളെന്നെ
ജീവിപ്പിക്കുന്നു
നീയെന്നുള്ളോരുശക്തിയതെന്നെ
പുനർ നിർമ്മിക്കുന്നു
നിഷ്ഫല മല്ലീ ജീവിതമെന്നു
നീ യോർമ്മിപ്പിപ്പൂ
നമ്മുടെസംഗമദിനമതിനായി
കർമ്മ നിരതൻ ഞാൻ