ജീവിത പാളം

റൂമിയുടെ കവിത
നുറുങ്ങ്നുറുങ്ങ് കഥകൾ
കന്യാകുമാരി, കാശ്മീർ
സ്കൂൾ ക്ലാസിൽ നിന്ന്
അഭിലാഷങ്ങളുടെ യാദ്യ
വരിയായി
മനസ്സിൽ കോറിയിട്ട
രേഖാചിത്രങ്ങളിൽ കയറി
നിന്ന്
വSക്കോട്ട് നോക്കി
നിശ്ചലം നിൽക്കുന്ന പാളം പോലെ
യെന്റെ ജീവിതം
മഴനൂലുകൾ പാറി വരുന്ന
പ്ലാറ്റുഫോമിലെ സിമന്റ് ബെഞ്ചിൽ
കുഞ്ഞുനാളിലേക്കുള്ള വണ്ടിയും
കാത്ത് ഞാനിരിക്കുന്നു

ചില ജീവിതങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്

ചില ജീവിതങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്
റെയിൽ പാളങ്ങൾ പോലെസമാ
ന്തരമായി ഒരിക്കലുമടുക്കാതെ
ഭാര്യാ ഭർത്താക്കൻമാരാണെ
ങ്കിലും
പാളത്തിനകത്തും പുറത്തും പാകിയ
കൂർത്തു മൂർത്തകരിങ്കൽ ചീളുകൾ
പോലെ.
ചിലത് ചില സ്റ്റേഷനുകളിലധികം നിൽക്കാത്ത വണ്ടി കളാണ്
മറ്റു ചിലത് നിൽക്കുകയേയില്ല
ചില ജീവിതങ്ങൾ ഗുഡ്‌സ് വണ്ടി പോലെ
വലിഞ്ഞിഴഞ്ഞ് കടന്നു പോകാൻ കുറേ കാലമെടുക്കും
അകം പൊള്ളയായിരിക്കും
കിളിവാതിലടച്ചു കെട്ടിയിരിക്കും
ചളിയിൽ പുതഞ്ഞ പോത്തുപോലിരിക്കും
ചില ജീവിതങ്ങളിങ്ങനെയാണ്
വണ്ടിക്കാരാ! എന്നെ ദാ, കാണുന്ന
ഇടവഴിയിലൊന്നി റ ക്കിയേക്ക്
ദൈന്യതയോടെ പാളത്തോളം താഴും
പക്ഷേ, ഇറങ്ങാൻ കഴിയില്ലയൊരി
ക്കലും
കാണാത്ത കാഴ്ച്ചകൾ കണ്ട്
അറിയാത്ത വഴികളിലൂടെ
ഇറങ്ങാൻ മറന്നങ്ങനെ പ തം പറഞ്ഞ്
കണ്ണീരും കൈയ്യുമായി
ചില ജീവിതങ്ങളിങ്ങനെയാണ്
വണ്ടിയിലാണെന്നൊന്നും നോക്കു
കയേയില്ല
ആരുമറിയാതെ അപായ ചങ്ങല വലിക്കും
ജടുക്കവണ്ടി പോലെ വളയും തളയും കിലുക്കിതുള്ളിച്ചാടി
യിട വഴിയിലേക്കിറങ്ങി നsക്കും
ചില ജീവിതങ്ങൾ
വണ്ടിക്കകത്തിരുന്ന് മനസ്സിനെയങ്ങ
ഴിച്ചു വിടും
ശരീരത്തെയോർക്കാതെ
വർത്തമാനത്തിന്റെ തരിശുഭൂമി
യിൽ
അലസമായ ങ്ങനെ നടക്കും
കണ്ടതെല്ലാം കടിച്ചു തിന്നുന്ന ആടി
നെപ്പോലെ
പാളത്തിനപ്പുറവുമിപ്പുറവും ചാടി
നടക്കും
അവസാനം;ഭാവി പറഞ്ഞ് പറഞ്ഞ്
സ്വന്തം ഭാവിയറിയാത്തകാക്കാല
ത്തിയെപ്പോലെ
ഉത്സാഹം കെട്ട് കഴിയുമ്പോൾ
വണ്ടി തട്ടിയ പൈക്കിടാവിനെ
പ്പോലെ
കഴുകൻമാർ കൊത്തിവലിച്ച്
റെയിലരികിൽ കിടക്കും

അക്ഷരങ്ങൾ കലങ്ങിയ പേജ്

എന്നോട് ക്ഷമിക്കുക!
ഒരിക്കലും പറഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ നീ
നിന്നിലെ യാഗ്രഹം
ഒരിക്കലെങ്കിലും ഒരാശാ നാളം നീ
നീട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ
വിട്ടുകൊടുക്കില്ലായിരുന്നു ഞാൻ
കണ്ടു കുളത്തിലെ കണ്ണൻ മീനുകൾക്കും, പൊന്തക്കാട്ടിലെ
കുളക്കോഴികൾക്കും നിന്നെ
കരിയിലകൾക്കിടയിലെ സുഗന്ധം
പരത്തുന്ന
ആരാലും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ കിടന്ന
ഇലഞ്ഞി പൂവായിരുന്നു നീ
നിങ്ങൾ കാണാത്ത പൂവുണ്ടെന്ന്
കണ്ണിലെ കുസൃതിയുടെ കുപ്പിച്ചില്ല്
ഞാൻ കാണാതെ പോയില്ലെ
കവിളിൽ വിരിഞ്ഞ പൂന്തോട്ടം കാ
ണാതെ പോയില്ലെ
അക്ഷരങ്ങൾ കലങ്ങിയ ഒരു പേജാ
യി രുന്നു നീയെനിക്ക്
ഒരിക്കലും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ലല്ലോ
ഞാൻ നിന്നിലെ യാ ഗ്രഹം
ഒരിക്കലെങ്കിലും... നീ ഒരിക്കൽ
മാത്രമെങ്കിലും ....!

റെയിൽപാളത്തിലെ ആട്

റെയിൽപാളത്തിലെ ആട്

സത്യം പറഞ്ഞാൽ നിവർത്തികേട് കൊണ്ടാണ്
പട്ടിണി കിS ന്നിട്ടും കട്ടിട്ടില്ല ഞാൻ ആ ടേനിന്റെ പൂടപോലുമെടുക്കണ
മെന്നില്ല
നിവർത്തി കേ ടു കൊണ്ടാണ് മറ്റൊ
ന്നും വിചാരിക്കരുത്
നാലണയ്ക്കു വേണ്ടി നാടാകെ തെണ്ടി
നാണംകെട്ട് നടന്നപ്പോൾ തോന്നിയ
താണ്
വണ്ടിക്ക് തല വെയ്ക്കാൻ പാളത്തിൽ കയറിയതാണ്
വണ്ടി വരുന്ന യവസരം കാത്തു നട
ന്നതാണ്
അതു കൊണ്ടാണ് പാളത്തിൽ തല
വെച്ച നിന്നെ കണ്ടത്
എന്നേക്കാൾ യെന്തു പ്രയാസമാണ്
നിനക്ക്
മരിക്കാൻ വന്നയെനിക്ക് മരിക്കാൻ
വന്ന നിന്നെ
രക്ഷിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല
അത്രയ്ക്ക് കണ്ണിൽ ചോരയില്ലാത്ത
വ നല്ല ഞാൻ
മരണത്തെയാഘോഷിക്കാനെനിക്ക
റി യില്ല
നിവർത്തികേട് കൊണ്ടാണ് ജീവിച്ച്
കൊതി തീർന്നിട്ടല്ല
എന്നെപ്പോലെ തന്നെയല്ലെ നീയും
ഇത് യെന്റെ കടമയെന്ന് ഞാൻ ക
രു തിപ്പോയി
കൊണം ചെയ്യുന്നവന് അല്ലെങ്കി
ലും കൂലി
വേറെയാണെന്നെനിക്കറിയാം
അതല്ലെ നീയും ചെയ്തത്
മരണത്തിൽ നിന്നുംരക്ഷിച്ചതി
നല്ലെ
നീയാളെ വിളിച്ചുകൂട്ടിയത്
അവരെന്നെ പിടിച്ചുകെട്ടിയത്
കള്ളനെന്ന് മുദ്ര കുത്തിയത് കൈത്തരിപ്പ് മാറുവോളം കൊല്ലാ
ക്കൊല ചെയ്തത്
എന്നിട്ടും തടഞ്ഞില്ലല്ലോ നീ
പോലീസിന്റെ മുന്നിലും നീ ഞെ
ളിഞ്ഞ് നിന്നില്ലെ
ആ മംവെച്ച യീ കൈ കൊണ്ടല്ലെ
നിന്നെ
പാളത്തിൽ നിന്നും അടർത്തി
യെടുത്തത്
മരിക്കട്ടെ മരിക്കട്ടെയെന്ന് പാളത്തി
ലേക്ക് തന്നെ
പിടഞ്ഞിരുന്നില്ലെ നീ
അപ്പോൾ, ഞാൻ കൊല്ലാം ഞാൻ
കൊല്ലാം യെന്ന്
പാഞ്ഞു വരുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ലെ വണ്ടി

പരേതാത്മാവിലെ ചിന്ത

കുന്നുമ്പുറത്തെ പള്ളി മണിയൊച്ച
കാതിൽ വന്ന ലയ്ക്കുന്നു
പത്തടിച്ചപ്പോഴേക്കും പള്ളിപ്പറമ്പി
ലെത്തിക്കഴിഞ്ഞു
മോഹങ്ങളുടെ വെള്ള കൊക്കുകൾ
കരിഞ്ഞ കൊള്ളിൽ നിന്ന് ഇരതേടി
പോവുകയും
നിരാശയുടെ പടുകുഴിയിൽ
തിരിച്ചെത്തുകയും ചെയ്തു
ചാരജ മുക്കാളം കൊണ്ട് മോഹ
ങ്ങളെ, വർണ്ണങ്ങളെ മൂടിവെയ്ക്കേ
ണ്ടി വന്നു
ജീവിതത്തിന്റെ കാലദൈർഘ്യം
തെരുവ് തിണ്ണയിലൂടെ നടന്നു തീർത്തു
പള്ളിപ്പറമ്പിലെ നിഴലുകൾ
രൂപം പ്രാപിച്ച് സൗഹൃദം ഭാവിക്കുന്നു
വന്നവരെല്ലാം കടമ നിറവേറ്റി പോ
യിക്കഴിഞ്ഞു
മനസ്സിൽ കൂട് നഷ്ട്ടപ്പെട്ട കടന്നൽ
പോലെ
എന്തോ പാറി നടക്കുന്നു
ഇനി ഇറങ്ങി നടക്കാം
അടക്കം ചെയ്യപ്പെട്ടവരുടെ അകമ്പ
ടിയോടെ
പണക്കാരനെന്നോ പാവപ്പെട്ടവ
നെന്നോ യില്ലാതെ
മുഷിഞ്ഞ മുഖങ്ങൾ കാണാതെ
പുലരുവോളം സെമിത്തേരിയിലെ
ഓരോ മുക്കിലും മൂലയിലും

ശാപം

കാഞ്ഞ കണ്ണീരിന്റെ
ഒരു തുള്ളി മതി
ഒരു ജന്മമുഴുവൻ
നീറി നീറി പിടയാൻ

മതമനസ്സ്

മത മനസ്സ് ഇന്ന്
ശ്രീകോവിലില്ലാത്ത ക്ഷേത്രം
കുടിയിരുത്തിയ ദേവത
നടവഴിയിൽ വീണു കിടക്കുന്നു
അസംഖ്യം കാലുകൾ
അവളെ ചവുട്ടിമെതിച്ച്
കടന്നു പോകുന്നു
നിങ്ങൾക്ക് അപമാനങ്ങളും,
കളങ്കങ്ങളും കോരി നിറക്കാനുളള
കുപ്പത്തൊട്ടി ഇന്ന് സ്ത്രീ