ഗതകാല സ്മരണകൾ

പഴയ ആഞ്ഞലീം പ്ലാവും
പുരാതന വലിയ വൃക്ഷങ്ങളും
തടി വിലയ്ക്ക് വിറ്റപോൽ
വിറ്റിരിക്കുന്നു ഗ്രാമത്തെ.
ഇടിച്ചു നിരത്തി പഴയ വീടുകൾ
പഴമയും,പത്തായവും
വിത്ത് കുത്തിപ്പോയ് ഓർമ്മകൾ.
മാഞ്ചോട്ടിലെ മാങ്ങകൾ തിരഞ്ഞു
നടക്കാൻ
കരുമാടികലു ടെ  കഥകൾ കേട്ട്    
അന്തിമേഘ ച്ചാർത്തു കാണാൻ  
കൊച്ചു തോട്ടിൽ തോർത്തുമായ് ചെന്ന്
കണ്ണി ക്കുറിയനെ പിടിക്കുവാൻ
കുളക്കടവിൽ കുളിക്കും പെണ്ണുങ്ങളെ
ഒളിഞ്ഞു നിന്നൊന്നു നോക്കുവാൻ
അഴിച്ചു വെച്ച വസ്ത്രങ്ങൾ ഒളിപ്പിച്ച്
വെയ്ക്കുവാൻ
കാണാ കയത്തിൽ ഊളിയിട്ടൊന്നു
നീന്തി തുടിക്കുവാൻ
അടക്കാനാവാത്ത മട്ടിൽ
ഗതകാല സ്മരണകൾ
കിടന്നു തിളയ്ക്കുന്നു മനസ്സിൽ

ജീവിതം ഇങ്ങനെ

ആതുരാലയത്തിലെ
ആറാം നമ്പർ മുറിയിൽ
അസ്ഥിപഞ്ജരം പോലൊരാൾ
കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്നു
ജീവനുണ്ടെന്നതിന്റെ തെളിവായി-
ടയ്ക്കിടെ
കേട്ടിടാം കാതോർക്കുകിൽ
ചെറു ഞരക്കം മാത്രം
സാധ്വിയാം മദ്ധ്യ വയസ്ക്ക
വ്യസന വദനത്താൽ
ശാന്തമായ് കട്ടിലിന്റെ
തലയ്ക്ക ലിരിക്കുന്നു
സുത തൻ കാന്തനാകാം  കുഞ്ഞിനെ-
തോളിലിട്ട്
അങ്ങു മിങ്ങുംനടന്നു താളത്തി-
ലാട്ടീടുന്നു
കിളി വാതിലിൻ ചാരെ പുറത്ത്
കണ്ണും നട്ട്
ചിന്തിച്ചു നിൽക്കുന്നവൾ
തനയയായിരുന്നീടാം
എത്ര കഷ്ട്ടം കാര്യങ്ങൾ യെന്നു
ചിന്തിക്കുകിലും
സത്യമാമീ ജീവിതം
ഇങ്ങനെ യെന്നതോർക്ക 

സ്നേഹാമൃതം

അമ്മിഞ്ഞ അമൃത് ഞാൻ
നുകർന്നിരുന്നില്ല
അമ്മയെന്തെന്നു ഞാൻ
അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല
ഞാനത്രയറിയാത്ത
മാതൃ ഭാവങ്ങൾ
ഞാനറിയാതെയെന്നിൽ
നിന്നു മുണരുന്നു
ആ സ്നേഹ ഭാവങ്ങൾ
ആ സ്ഥിരോത്സാഹങ്ങൾ
ആ ജന്മ ദുരിതങ്ങൾ
ഇല്ലായ്മകൾ
മേനിയിലും,മനസ്സിലും
ഒഴുകി ചേരലിൽ
പോരായ്മകളിൽ
ദിശാബോധത്തിൽ
എല്ലാറ്റിനും അമ്മതൻ
സ്നേഹമെന്ന്
യെൻ മക്കളെ സ്നേഹാമൃത-
മൂട്ടുമ്പോൾ
ഞാനറിയുന്നു 

ഉപ്പ

ഉപ്പ കപ്പല് കയറി
കടപ്പുറത്ത് വന്നതാണ് പോലും
മൊഞ്ചത്തി പ്പെണ്ണിനെ കണ്ട്
അറബി പയ്യന് ബോധിച്ചു പോലും
നൂറു മിസ്ക്രി മിസ്ക്കാൽ പൊന്ന്
മഹറായി കൊടുത്തു പോലും
ഉപ്പ പോകുമ്പം ഉമ്മാന്റെ വയറ്റിന്നു
ഞമ്മളൊന്നനങ്ങിപോലും
അറബി കല്യാണത്തിന്റെ
അടയാളം ഞമ്മളെന്നു
ആളെത്ര കളിയാക്കി !
ഈന്തപ്പഴങ്ങളുടെ ആനന്ദവും
പഞ്ചാരത്തരി മണൽ പരപ്പും
ഞമ്മളെ കണ്ണിലെ പരു പരു-
 പ്പായിരുന്നു
ഞമ്മക്ക് വളർത്തണം
ഞമ്മളെ മക്കളെ
ഉപ്പയില്ലാത്ത മക്കളെ ന്ന്
പറയിക്കാതെ  

മയ്യത്ത്

മഴുത്തലപ്പേറ്റ മരങ്ങളുടെ മയ്യത്ത്
പള്ളിപ്പറമ്പിൽ കിടക്കുന്നു
അവളിലെ  മോഹപക്ഷികൾ
അനാഥത്വത്തിന്റെ മുറിവുകളുമായി
പിടഞ്ഞു വീഴുകയും
സ്നേഹത്തിന്റെ  ചിറകുകൾക്ക്
വെട്ടേറ്റ്  
മണ്ണിൽ വീണടിയുകയും ചെയ്തു
വിശന്നു പൊരിയും നാളിൽ
കൈ കാട്ടി വിളിച്ച്  കനി തരാൻ
ചക്കര മാവിനിയില്ല
പ്രണയികൾക്ക് പടർന്നു കയറാൻ
മദഗന്ധ മുണർത്തും
ഇലഞ്ഞി മരമില്ല
കിളികൾക്ക് കൂടൊരുക്കുവാൻ
കൊമ്പുകളോ  
കാറ്റിനുകളിപറയാൻചില്ലകളോയില്ല
നിർ ജീവതയുടെ,യാകാശം
ഘനീ ഭവിച്ചുകിടക്കുന്നു
ജീവനത്തിന്റെ തിരിനാളങ്ങൾ
കെട്ടടങ്ങിയപ്പോൾ
മീസാൻ കല്ലുകൾ നാൾക്കു നാൾ  
വർദ്ധിച്ചു കൊണ്ടേയിരുന്നു 

സ്നേഹം

ഞാനെ ത്ര സ്നേഹിച്ചിട്ടും
അവളോള മെത്തുന്നില്ല
പെണ്ണിന്‍റെ സ്നേഹത്തോളം
വരില്ല
ഒരുസ്നേഹവും
യെന്‍റെ പെണ്ണെ നിന്നിലേക്കെ
ത്തുവാന്‍
ഞാന്‍ ഇനിയുമെ ത്ര കാതം
നടക്കണം

മുത്തച്ഛന്‍

ഫ്ളാറ്റിലെ നാലു ചുമരുകള്‍ക്കിടയിലെ
വീര്‍പ്പുമുട്ടലില്‍ നിന്ന്
വിടര്‍ന്ന മിഴിയാലെ
പോസ്റ്റ്മാന്‍ കൊണ്ടിട്ട
മഞ്ഞക്കരവെച്ച കവര്‍ തുറന്ന്
മുഖമുയര്‍ത്തിയപ്പോള്‍ മുന്നില്‍ മുത്തച്ഛന്‍
ഞെരുങ്ങി വരുന്ന നീരുറവ പോലുള്ള
ആചിരി
ക്ളാവ് പിടിച്ചമുഖം മിനുക്കിയെടുത്ത
പുതുതായി പൂശിയൊരു പുഞ്ചിരി
അവളിലൊരു സമുദ്‌റ മിരമ്പി
മോഹങ്ങളുടെ കുഞ്ഞ്കേവഞ്ചി തുഴഞ്ഞ
നാളുകളിലേക്കുണര്‍ന്നു
ഇന്ന് തീരംവെടിഞ്ഞ വഞ്ചി
ദൂരെക്കടലിലെത്തിയിരിക്കുന്നു
നീലനിറമാര്‍ന്ന ഇരുട്ടിന്‍ ചുമരുകളില്‍
ചിറകൊടിഞ്ഞ പക്ഷിയായ് തട്ടിനില്‍ക്കുന്നു
നഗരത്തിന്‍റെ നരക ക്കാഴ്ച കാണാത്ത മുത്തച്ഛന്‍
ഒന്നാംക്ളാസിലെ സ്ളേറ്റില്‍ ഞാന്‍
കോറിയിട്ട
അക്ഷരങ്ങള്‍ പോലുള്ള
കത്തിലെ വാക്കുകളില്‍ നിറഞ്ഞുചിരിക്കുന്നു