കെട്ടുകാഴ്ച്ച

പണിയുന്നു നാം വലിയ കെട്ടിടം
കൊട്ടാരം
അഭിമാനം കൊള്ളുന്നു
ധനവാനെന്ന് നടിക്കുന്നു
പുതുമ മാറാതെ
പുത്തനാക്കീടുന്നു
കാവലാളായി കാത്തു സൂക്ഷി
ക്കുന്നു
അറിയുന്നില്ല മനുജാ .....
നീ വസിക്കും ഭവനം നിൻ ദേഹമെന്ന്
അതു നീ പണിതുയർത്തിയ
തല്ല താനും
അനുവാദമില്ലാതെയൊരു ദിനം
വലിച്ചു താഴെയിടും അതു നിന്നെ.
മാറ്റി പണിയുന്നുണ്ട് നിന്നെ
അനുദിനം നീയറിയാതെ
ഇന്നലെത്തെ ബാല ശരീരത്തിലല്ല
നീയിന്ന് വസിപ്പൂ
കഴിഞ്ഞ യൗവ്വനത്തിലുമല്ല
മാറിക്കൊണ്ടിരിപ്പൂ നിൻവാസം.
അല്ലെങ്കിൽ മനുജാ .... നീയാര്
വിവിധ വികാരങ്ങളാൽ കടന്നു
പോകുമൊരു
കെട്ടുകാഴ്ച്ചയല്ലാതെ