നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ നീല -
വാനിലേക്ക്
ഞാനെന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ -
കിളികളെ
തൊടുത്തുവിടുന്നു
മൗനത്തിന്റെ മൃദുലശില്പമേ
ഉച്ചലിക്കുന്ന പനിനീർജ്വാല പോലെ
വിവരണാതീതമായ ഒരു ചിറകടി
നിന്നിലുയരുന്നു.
ഇപ്പോൾ പ്രണയമൊരു തടാകം.
തരംഗവൃത്തങ്ങളിൽ
ഉടയാടകളില്ലാത്ത
രണ്ടു പൂമീനുകളായി നാം തുള്ളുന്നു.
ഇപ്പോൾ ,പ്രണയം ഹൃദയത്തെ
കൈകളിലേന്തി ചില്ലയാട്ടുന്നവൃക്ഷം
കവിതയുടെ ഗോപുരശിഖരം
തിളക്കമാർന്ന നക്ഷത്രം
അലിഞ്ഞു ചേരുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളി
പ്രീയേ, ഇപ്പോൾ നമ്മിലെ പ്രണയം
ഒരൊറ്റ അശോക വൃക്ഷം
നമ്മുടെഹൃദയങ്ങൾ ചുവന്ന
അശോകപുഷ്പങ്ങൾ.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ