ഞാൻ

രൂപ രഹിതമായ ഒരു മാറാപ്പാണ് ഞാൻ
കാലമെന്തിനായിരിക്കും ഇത്രയും
കുപിതയാകുന്നത്
നിഴലുകളിൽ വീർപ്പുമുട്ടിക്കുന്നത്
ജീവിതത്തിന്
ഒരു സുരക്ഷിതത്വവും നൽകിയിട്ടില്ല
ഇന്നുവരെ.
അകലങ്ങളിലേക്കു പോകുന്ന തീവണ്ടി
യെ,യെന്നോണം
നിർന്നിമേഷം നിശ്ശബ്ദം കാലത്തെ നോക്കി
നിന്നു
ചില നേരങ്ങളിൽ കാലത്തിനുമപ്പുറത്തേക്ക്
പൊട്ടിവീണു
ഓർമ്മയുടെ നൂലിഴ മുറിഞ്ഞുതാണു
ഞാനെന്നെതന്നെ കൗതുകതോടെ, അമ്പര
പ്പോടെനോക്കി നിന്നു
ഉള്ളിൽ നിന്ന് എന്തോ ഒന്ന് നുരഞ്ഞുപൊ
ന്തുന്നു
പൊതിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന തണുത്ത കാറ്റിൽ
ശവമഞ്ചത്തിലെ മൃതദേഹം പോലെ ഞാൻ
എല്ലുന്തിയ നെഞ്ചിൻ കൂടിനുള്ളിൽ
ടിക് ടിക് ശബ്ദം മാത്രം
കഴുതയുടെ കുഞ്ചിരോമം പോലുള്ള കുറ്റിത്താടിയിൽ
തടവിയങ്ങനെ....