ശരമാരി

കറുത്ത നിൻ്റെ കുരുത്ത കവിത
കുരിപ്പുപോലവർക്ക്
കറുപ്പു പോലെത് ലഹരിയായി
കത്തിനിൽക്കുമ്പോൾ
അടപടലം പറിഞ്ഞു പോകുന്നു
അവരുടസ്ഥിത്വം

ചരിത്രമിവിടെ നീണ്ടു നിവർന്ന്
എഴുന്ന് നിൽക്കുമ്പോൾ
കെട്ടിപ്പൊക്കിയ കോട്ടയെല്ലാം
തകർന്നു പോകുന്നു
ചാണക ജലം തെളിച്ചു ശുദ്ധി
വരുത്തിടുന്നോര്
വിഗ്രഹം വീണുടയും കാഴ്ച
കണ്ടു ഞെട്ടുന്നു

കദനമേറ്റ കണ്ഠം കവിത മൂളി
നിൽക്കുമ്പോൾ
കോട്ടകൊത്തളം തകർന്നിടുന്ന
മാടമ്പിമാരെ
ചരിത്രമെത്ര മാറ്റിയെഴുതി
മുന്നിൽ വെച്ചാലും
ഭർത്സനങ്ങൾ ചൊരിഞ്ഞു കണ്ണ്
പൊട്ടിച്ചീടിലും
ശരമാരിയായി കവിത നിൻ്റെ
നെഞ്ചം കീറിടും