നീയെന്നുള്ളിൽ മഴയായ്
മണൽക്കാറ്റായ്
കുളിരായ് ,പൊള്ളും ചൂടായ്
ചുറ്റിക്കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു.
നീയേകിയ ചുംബന വിത്തുകൾ
പുഞ്ചിരിപ്പാടമായ് പൂത്തുനിൽ
ക്കുന്നു
നീ വിതച്ചുപോയ പ്രണയത്തിന്
ഓരില,യീരില തളിർക്കുന്നു
എന്റെ ഹൃദയ കവചങ്ങൾ
പ്രാണനോളം അവയെപൊതി
ഞ്ഞുപിടിക്കുന്നു
നിന്റെ മിഴിയിൽ കടലും
ആകാശവും ഒന്നാകുന്നു
നിന്റെ പുരികക്കൊടിയുടെ
കടമ്പിൽ നാം കൃഷ്ണരാധ
പ്രീയേ...., നിന്റെ ചുണ്ടുകളാൽ
ഇനിയുമെന്നിൽ ചിത്രമെഴുതുക
എന്റെ വിരലുകൾ നിന്നുടലിൽ
പാട്ടു വരയ്ക്കട്ടെ
എന്റെ ഭ്രാന്തിന്റെ പൂക്കൾ
നിന്റെ മുടിയിലണിയാൻ.
മഴ പെയ്തൊഴിഞ്ഞാലും
മരം പെയ്യുന്നതു പോലെ
എന്റെ പ്രണയമേ ,
കവിതയായിനി
എന്നിൽ പെയ്തുകൊണ്ടേ
യിരിക്കുക.
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ