കനൽ കൊത്തി തിന്നുന്ന
വെയിൽ പക്ഷിയാണു ഞാൻ
അമ്പേറ്റ കരളുമായ്
ആയുസ്സു വറ്റാത്തോൻ
കളഞ്ഞുപോയെൻ്റെ
കവിതയും കാമവും
കരുണയെന്നതേ
കാനാജലം
ശ്യാമ,മെൻ്റെ വഴികാട്ടി
ശ്വാന ജീവിതം പൊരുൾ കാട്ടി
ശമനതാളമില്ലാത്ത
ഗ്രീഷ്മ,മെന്നും നിഴലായി
ദർപമില്ലെൻ്റെയുള്ളിൽ
ധർമ,മല്ല ആഗ്രഹം
ശ്യാമ ശയ്യയിൽ ഉറക്കം
സർപ്പമെന്നും കൂട്ട്
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ