പ്രണയം

ദാഹാർത്തമായ
ഭൂമിയുടെ
ചുണ്ടിൽ വീണ്
വറ്റുവാൻകൊതി
ക്കുന്ന
വർഷ ബിന്ദുവാണ്
പ്രണയം

സ്ത്രീ

എരിയുന്ന
തീയ്യിലും
കിനിയുന്ന
സ്നേഹം

സത്യം വലിയ ഒര് ഒന്ന്

കുട്ടിത്തം പൂർണ്ണമായും
മാറിയിട്ടില്ലാത്തവൾ
നിറഞ്ഞ വാത്സല്യത്തിൻ
മടിയിൽ കളിപ്പവൾ
ഒരിക്കൽ ഓർക്കാതെയാ
സ്വാതന്ത്രൃ തളിരില
കൊമ്പിൽ നിന്നും വീണതാ
സ്വയം നഷ്ട്ടമാകുന്നു
ജീവിതം പണ്ടേപ്പോലെ തോന്നി
ക്കാൻ കഴിഞ്ഞേക്കാം
ബാക്കിയുണ്ടാവുകില്ല
സ്വന്തമായുള്ളതൊന്നും
സത്യത്തിൻ വഴികളിൽ
മുൾപ്പടർപ്പു പടരേ
 ആത്മാന്വേഷണ സ്വരം
ഉള്ളം ചുട്ടുപൊള്ളിക്കേ
പൂവിനെ പോൽ ചിരിക്കും
തുമ്പിയെ പോൽ പറക്കും
കുട്ടിത്തം വിട്ടില്ലെന്ന് കുസൃതി
കണ്ണുകൾ ചൊല്ലും
കെട്ടുതാലിയുണ്ടെന്നാൽ
കുത്തിനോവിച്ചീടുവാൻ
കൂട്ടുകാരാ ഞാനാര്
കൈക്കലതുണ്ടൊ ന്നാണോ ?!
പെണ്ണവൾ മണ്ണല്ലെന്നും
തന്നെപ്പോൽ മനോഗതി
ഉള്ളവളെന്നറിയാൻ
ഉള്ളിലേക്ക് നോക്കേണം
മനസ്സെന്നൊന്നുണ്ടെങ്കിൽ
കണ്ണുകൾ കണ്ടെടുക്കും
പുരുഷനും സ്ത്രീയും
ഒന്നാണെന്നുള്ള സത്യo

സംശയം ഒരു മഹാസമുദ്രം

നിന്റെ സംശയത്തിന്റെ നദിക്കരയിലിരിക്കാൻ ഞാനില്ല
ഇരയെ പിടിക്കുവാനുള്ള കഴുകന്റെ കണ്ണിലെ കൗശല മെനിക്കറിയാം
പൃഥിയോളം സഹിക്കാം
പാതാളത്തിലേക്ക്‌ താഴാം പിന്നെയോ?!
വേദനയുടെ ചുവട്ടിൽ ചേക്കേറിയ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം
ചെറിയ മീനിനെപ്പോലെ പ്രജ്ഞയിലേക്ക് നീന്തിനീന്തിക്കയറുന്നു
പരുന്തുകൾ കൊത്തിയ പശുവിന്റെ ശവം പോലെ
ഞാനിന്നും ശവപ്പറമ്പിൽ
ജീവിതത്തിന്റെ രാജപാ തയെന്നു കരുതിയിറങ്ങിയത്
നരക പാതയിലേക്ക്
സമുദ്രത്തിലെ സ്വച്ഛ നീല ജലം പോലെ
ഭയാനകം ജീവിതം
ദീർഘനിശയ്ക്ക് ശേഷം പരക്കാതിരിക്കില്ല പ്രകാശം
എന്തു തന്നെയായാലും നിന്റെ സംശയത്തിന്റെ നദിക്കരയിലിരിക്കാൻ ഇനി ഞാനില്ല

ഭ്രാന്ത്

കൂർത്തു മൂർത്ത കണ്ണാൽ
കോരി കുടിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും
നെരിപ്പോടെരിയും നെഞ്ചിനെ
നൊട്ടിനുണയുന്നുണ്ടെങ്കിലും
നീയാണെൻറെ കൂട്ടെന്നറിഞ്ഞതിൽ
പിന്നെ
നേരം കെട്ട നേരത്ത്
വെളിവില്ലാത്ത വേളയിൽ
ബന്ധു ചമഞ്ഞ് വെളുക്കെ ചിരിച്ച്
വേലി ചാടി വാതിലിൽ
മുട്ടാറില്ല ഒരുത്തനും

മഴ

തട്ടിയുo തടഞ്ഞും
ഉരുണ്ട് പി രണ്ടും
ആടിയാടി പിന്നെയും
തട്ടി വീണും പിടിച്ചെഴു
ന്നേറ്റും
പിച്ചവെച്ച് നടക്കുന്നു ഒരു
കുഞ്ഞ് മഴ

അമ്മയുടെ ദുഃഖം

ആഴമേറീടും ദു:ഖം പൂവിനെ കാണുന്നേരം
മരണ സൂചകമായി മനസ്സിൽ വർത്തിക്കുന്നു
മറക്കാനെളുതാമോ പൂക്കളിൽ
പൂമ്പൊടിപോൽ
ക്ഷണഭംഗുരം മാഞ്ഞുള്ളൊരാ
പൂമൊട്ടിനെ
ഓമനിക്കുവാനൊട്ടുംസമയമേ കീടാതെ
തിളങ്ങും നക്ഷത്രമായ് തിരികേ മറഞ്ഞു പോയ്
പൊഴിയും മഞ്ഞിൽ, യെന്റെ കണ്ണിലെ തെളിനീരിൽ
മൂകമാം രാവിൽ രൂപമെടുക്കും ബിംബം വന്ന്
മാറോട് പറ്റിച്ചേർന്ന് ആവോളംമധുവുണ്ട്
മാനസം നിറച്ചമ്മേയെന്നോതി മറയുന്നു
അമൂല്യമാംസാനിധ്യത്തിൽ ശാന്തമേറും മനസ്സിൽ
വാത്സല്യം നിറഞ്ഞു കൊണ്ടു റ ങ്ങാ തുണരവേ
പൂവിനെ കാണുന്നേരം ആഴമേറിടും ദു:ഖം
മരണസൂചകമായി മനസ്സിൽ വർത്തിക്കുന്നു