ഒച്ചിഴയുമ്പോലെയായിരുന്നു
എന്റെ ഓരോദിനങ്ങളും
നിന്റെ ഓർമ്മകൾ ആയിരം
കാലുള്ള തേരട്ടയായെന്നിലി
ഴഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു
എന്റെ നഗ്നതയിലിഴഞ്ഞ് ചോര
നക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു
എനിക്ക് നിന്നെ വേണമായിരുന്നു
ആത്മപീഡയുടെ മല മടക്കുകൾ
ഞാനൊന്നൊന്നായ് കയറി
നിന്റെ മൗനം ചുറ്റും ജലമുറഞ്ഞ
ഹിമാനിയായെന്നിൽ പെരുത്തു
ഹൃദയം അടുപ്പിൽ വെച്ചചെമ്പുകലം
പോലെ തിളയ്ക്കുന്നു
നിന്റെ ഒരു വാക്കെങ്കിലും ......!
അനന്തരം ജീവൻ പിടയുന്നനേരത്ത് വാക്കിന്റെ ഒരിറ്റു പ്രാണജലം നീയെന്നി
ലേക്ക് നീട്ടി
അമൃതു പോലെ മൃദുവായ വാക്ക് ഞാൻ
അല്പാല്പം പാനം ചെയ്തു
ഇപ്പോൾ നീയെന്നിൽ തിടംവെച്ചു നിൽ ക്കുന്നു
മറ്റൊന്നിനുമല്ല നീയെന്റേതെന്ന് യെന്നൊരു
മനസ്സമാധാനത്തിന്
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ