വാക്കുകളടർന്ന് എവിടെയോ വീണ്
വറ്റിപ്പോകുന്നു
കാറ്റിന്റെ കുളിരും, പൂക്കളും, കുയിലും
ഓർമ്മകൾ മാത്രമാകുന്നു
കുഴഞ്ഞു മറഞ്ഞ ചിന്തകളിൽ മൗനം
ചിലന്തിവല തീർക്കുന്നു
സുഖം ഒടുവിൽ വേദന മാത്രം സമ്മാനിക്കുന്നു
മനസ്സിന്റെ ബോധിയിൽ ബുദ്ധനുറങ്ങുന്നു.
വറ്റിപ്പോയ ഒരു നദിയാണു ഞാൻ
ശംഖിനകത്ത് ഉറഞ്ഞു പോയ കടൽ
എരിഞ്ഞടങ്ങിയ കാലത്തിൽ അലിവിന്റെ
ഈർപ്പം
ഒലിച്ചിറങ്ങാതെ നിൽക്കുന്ന കണ്ണീർത്തുള്ളി
പ്രളയത്തിൽ താഴ്ന്നു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന
താഴികക്കുടം
ദുഃഖത്തിന്റെ അനാഥ ഗർഭം വഹിച്ച്
മരണത്തിന്റെ പടിവാതിലിൽ നിൽക്കുന്നു
പടുമഴയുടെ കാലത്ത് പടുതയില്ലാതെ
നനയുന്നു
ഓർമ്മകളുടെ സിന്ദൂരചെപ്പിലെങ്കിലും
ഒരു തുമ്പിയാകാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ