malayalam blogwriters

http//www.facebook.com/groups/malayalam blog.writers

2017, നവംബർ 22, ബുധനാഴ്‌ച

കാഴ്ച




പുകയുന്ന കാഴ്ച്ചകൾ
പുകിലെന്തിന്ത്!
നാക്കില്ലാകുന്നിലപ്പൻമാർ
നായാടികൾക്കരികെ !!
മൗന ബുദ്ധൻമാർ ചുറ്റും
ബോധി തേടിയലയുന്നു.
ബോധമില്ലാ കാലം
ബാധയിളകിയ കൂളികൾ
നട്ടുച്ചപോൽ ജ്വലിക്കുന്ന
നട്ടപ്പിരാന്ത് കിട്ടിയോർ
കാമ കാകോളംതേവി
ശവമഞ്ചമൊരുക്കുവോർ.
മുൾച്ചെടിയെ പെറണമിനി
ചുടലനൃത്തമാടണം
ചിറകറ്റ കിളികൾക്കിനി
തീച്ചിറകുനൽകണം
ചോരയൂറ്റുംചെള്ളുകൾക്ക്
ചിതയൊരുക്കി നിൽക്കുക
വെടിമരുന്ന്തേച്ച് വെടിപ്പായി
പോവുക
തൊട്ടു തൊട്ടു നിൽക്കേയിനി
പൊട്ടിച്ചിതറുക

2017, നവംബർ 21, ചൊവ്വാഴ്ച

പിറവി




പതറി നോക്കുന്നു,യിടയ്ക്കിടേ
കൺമുനയാൽ കളം വരയ്ക്കുന്നു
മീവൽ പക്ഷിയായ് തെന്നിമാറുന്നു
പിന്നെയുംപിന്നെയും കൂട്ടിമുട്ടുന്നു
പതറി പിൻമാറുന്നു
ചിറകടിയേക്കാൾ ചടുലതാളത്തിൽ
ശലഭ ഭംഗിയായ് ഓർമ്മകൾ
ജാലകപ്പാളിപോൽ മനച്ചില്ല് മെല്ലെ
തുറക്കുന്നു
പ്രണയം പിറവി കൊള്ളുന്നു

2017, നവംബർ 20, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഇങ്ങനെയൊക്കെയാണ്....!




രാവിലെ വീട്ടിൽ നിന്നിറങ്ങിയാൽ
നാം തിരിച്ചെത്തുന്നത് എങ്ങനെ
യൊക്കെയാണ്
സന്തോഷത്തോടെ, സങ്കടത്തോടെ,
ജീവച്ഛവമായി, ജീവനില്ലാതെ.
ഒരു ചില്ലയിലെ രണ്ടിലകളായവർ,
വേരുകളായ് വേർപിരിയാതിരുന്നവർ,
അവസാനശ്വാസവും ഒന്നിച്ചെന്ന് കരു -
തിയവർ
തുള്ളിത്തുള്ളികളായ് ലയിച്ച് ചാലുകളായ്
ചേർന്നവർ.
കാലത്തിന് കണ്ണും, കാതുമില്ല.
വകതിരിവൊട്ടുമില്ല.
എത്ര വേഗമാണ് നമ്മെ അനാഥരാക്കുന്നത്
എവിടെയോ വെച്ച് എന്നോകണ്ടുമുട്ടിയവർ,
ഒരിക്കലും കാണാതിരുന്നവർ,
ഒരിക്കൽ കണ്ടു മറന്നവർ, കാണാതെ
എന്നും കണ്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നവർ.
പൊള്ളുന്ന വിചാരങ്ങൾ മനസ്സിൽ
കോറിയിടുന്നു
ദുഃഖത്തിന്റെ ഒരു തിരയായ് മനസ്സിലേ
ക്കൊഴുകിയെത്തന്നു
മരത്തലപ്പായ്, മലയുടെ ഉച്ചിയായ്‌,
തീർത്തും മാറാത്ത പച്ചപ്പായ്,
പുഴയുടെ നേർവരയായ് മായാതെ
ഇടയ്ക്കിടേ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു

2017, നവംബർ 19, ഞായറാഴ്‌ച

പ്രീയയ്ക്ക്....!




പ്രീയേ, നീ വന്നതിൽ പിന്നെയല്ലേ
അറിഞ്ഞു നാം, പ്രണയത്തിനില്ല
പ്രായം
പ്രീയമേഴും സ്നേഹവായ്പ്പിനാലേ
പ്രായമിതെത്ര കുറഞ്ഞു പോയി!
നന്മ മരമായ് തളിർത്തു നമ്മൾ
ഉമ്മതൻ പൂക്കളായ് പൂത്തു നമ്മൾ
ജീവിതപ്പാതയിൽ പ്രാരബ്ധത്തിൽ
ഏതു വളവിൽ നാം കണ്ടുമുട്ടി
കാലങ്ങൾ കാത്തു വെച്ചുള്ളതാകാം
വർണ്ണങ്ങൾ ചാലിച്ചു തന്നതാകാം
ഗ്രീഷ്മങ്ങളെല്ലെ,ന്നുമെന്ന,തോർക്ക
ഊഷ്മള പ്രണയവുമുണ്ട,തോർക്ക
സ്വപ്നങ്ങളെത്ര കൊഴിഞ്ഞു വീണു
ഒറ്റയായെത്ര ഒഴിഞ്ഞു നിന്നു
സ്വപ്നത്തിലുമ്മകൾ എത്ര പൂത്തു
ആഴക്കടലിൽ കൊഴിഞ്ഞു വീണു
പ്രജ്ഞയിൽ മുൾച്ചെടിയെത്ര പൂത്തു
ഹൃത്തിൽ കൊരുത്തു പിടഞ്ഞു
വീണു
വർണ്ണ ചിറകെത്ര തുന്നിരാവ്
മധുരച്ചൊടികൾ നുണഞ്ഞു രാവ്
മിഥ്യകൾ തീർത്ത മണിയറകൾ
ആശയടക്കിയ കല്ലറകൾ
വീണ്ടും പ്രഭാതങ്ങളുണ്ട, തോർക്ക
വീണ്ടും പ്രണയങ്ങളുണ്ട, തോർക്ക
പ്രീയേ, നീ വന്നതിൽ പിന്നെയല്ലേ
അറിഞ്ഞു നാം ,പ്രണയത്തിനില്ല
പ്രായം.



2017, നവംബർ 18, ശനിയാഴ്‌ച

പ്രണയപ്പൂവ്




അവളുടെ കറുത്തു നീണ്ട
മിഴികളിൽ
ഞാനെന്നെ കാണുന്നു.
കൃഷ്ണമണിയുടെ,യാഴങ്ങളിൽ
അലകളിൽ, ചുഴികളിൽ
പ്രണയത്തിന്റെ പൂവിതൾ
വിരിഞ്ഞു കിടപ്പുണ്ട്
വികാരത്തിന്റെ മൗനഭാഷയിൽ
പ്രണയാഭ്യർത്ഥനയുണ്ട്
കവിയുടെ മനോഹരമായ മൗന
ങ്ങളിലൂടെന്നോണം
അവളുടെ പ്രണയം എന്നുള്ളിൽ
വരച്ചിടുന്നു
മഴനൂലുകളാൽ ആകാശവും ഭൂമിയു
മെന്നപോലെ
പരസ്പരം മനസ്സാൽ ഞങ്ങൾ തൊട്ടി
ടുന്നു
എനിക്കു ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തെ
അവളുടെ നീലക്കണ്ണുകൾ മറച്ചിടുന്നു
ഇപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഇരുവർ മാത്രം
നാണത്തിന്റെ നിറം അവളുടെ കവിളിലും
നാസികയിലും
പതിവില്ലാതൊരു മൂളിപ്പാട്ടുവന്ന് ഞങ്ങളിലെ
അകലത്തെ അകറ്റുന്നു
ചുണ്ടുകൾക്ക് തീപിടിച്ച്
ഉടലുകളിലേക്ക് വ്യാപിക്കുന്നു
ആകാശം വർണ്ണ വിരിപ്പുകൾ
വിരച്ചിരിക്കുന്നു
സൂര്യൻ കുന്നിൻ ചരുവിൽ
ഒളിച്ചു നോക്കുന്നു.
ഇപ്പോൾ പൂക്കളും ശലഭങ്ങളും
ഇടകലർന്നത് ചൊടിയിലോ അതോ
ചെടിയിലോ!


2017, നവംബർ 17, വെള്ളിയാഴ്‌ച

കവിയുടെ മരണം




കവിത പാടിയുണർത്തി,യമ്മ
കവിത പാടിവളർത്തി
പിച്ചവെച്ചു കവിതയിൽ
കവിതാമരമായ് പൂത്തു, കായ്ച്ചു
കവിതന്നെ സുഖവും,
കവിതന്നെ ദു:ഖവും,
കവിത തന്നെ ജീവിതം
കാലികവും, കാല്പനീകവും.
ഖബറിലേക്കിറക്കിടുമ്പോൾ
വേച്ചു പോകും കൈകളെ കെട്ടിടല്ലെ
കാൽകളെ
ഇരളുറഞ്ഞകങ്ങളിൽ വെളിച്ചമായ്
കവിതയുണ്ട്
കോടി വേണ്ട സമ്മാനമായ്
കത്തും കവിതയുള്ളപ്പോൾ
കടലാസുകെട്ട് വെച്ചേക്കണേ
പേനയും മഷി കുപ്പിയും
ചോദിക്കയില്ല ഞാൻ വേറെയൊന്നും
ചടഞ്ഞിരുന്നെഴുതുമ്പോൾ
കട്ടൻ ചായയ്ക്കുമൊന്നുമേ
വിയുടെ മരണം


കവിത പാടിയുണർത്തി,യമ്മ
കവിത പാടിവളർത്തി
പിച്ചവെച്ചു കവിതയിൽ
കവിതാമരമായ് പൂത്തു, കായ്ച്ചു
കവിതന്നെ സുഖവും,
കവിതന്നെ ദു:ഖവും,
കവിത തന്നെ ജീവിതം
കാലികവും, കാല്പനീകവും.
ഖബറിലേക്കിറക്കിടുമ്പോൾ
വേച്ചു പോകും കൈകളെ കെട്ടിടല്ലെ
കാൽകളെ
ഇരളുറഞ്ഞകങ്ങളിൽ വെളിച്ചമായ്
കവിതയുണ്ട്
കോടി വേണ്ട സമ്മാനമായ്
കത്തും കവിതയുള്ളപ്പോൾ
കടലാസുകെട്ട് വെച്ചേക്കണേ
പേനയും മഷി കുപ്പിയും
ചോദിക്കയില്ല ഞാൻ വേറെയൊന്നും
ചടഞ്ഞിരുന്നെഴുതുമ്പോൾ
കട്ടൻ ചായയ്ക്കുമൊന്നുമേ

2017, നവംബർ 16, വ്യാഴാഴ്‌ച

കണ്ണീർ തുള്ളി




പച്ചമണ്ണിൽ അവൻ മലർന്നു കിടന്നു
കരച്ചിലായ് വന്ന കാറ്റ്
ഞെരക്കമായ് ഒടുങ്ങി
അനലുന്ന കനലുകൾ ചാരമായ്
മാറി
കയ്പനുഭവിക്കാൻ മാത്രമായൊരു
ജീവിതം
രണ്ടായ് മുറിഞ്ഞ് ഉള്ളിൽ തന്നെ
ഒടുങ്ങി പോയിരിക്കുന്നു ഒരു നിലവിളി
ചുണ്ടിൽ ഞെരിഞ്ഞമർന്നു ഒരു വാക്ക്
ഓർമ്മകൾ ആകാശത്തിനും ഭൂമിക്കു
മിടയിൽ
ഞെട്ടറ്റ പൂവുകളായ് തങ്ങി നിൽക്കുന്നു
പ്രണയം ;പരന്നൊഴുകുന്ന കണ്ണീർ
തുള്ളിയാണിന്ന്.