malayalam blogwriters

http//www.facebook.com/groups/malayalam blog.writers

2017, ജൂൺ 27, ചൊവ്വാഴ്ച

മറന്നു വെച്ചഭൂമിയിൽ ഒരുവീട്



കിളിക്കൂട് പോലൊരു
വീടുവേണം
കുട്ടികൾ കളിച്ച് വളരണം
മണ്ണും, വിണ്ണുംകാണണം
പാടത്തിനോരത്തായിരി
ക്കണം
പരന്നമനസ്സായ്തളിർക്കണം
കുരുന്നുസ്നേഹം കിളിർക്കണം
മണ്ണിന്റെ മണമേറ്റ്, രുചിയേറ്റ്
അച്ഛനു, മമ്മയും, മക്കളുംചേർന്ന്
കളിപറഞ്ഞ്, കാര്യംപറഞ്ഞ്
കൊച്ചു കൊച്ച് ആഗ്രഹങ്ങളുടെ
ഒരുസ്വർഗ്ഗം പണിയണം.
പാടമന്വേഷിച്ചു കുറേയലഞ്ഞു കണ്ടെത്തിയില്ലപതിരുപോലും
കാടെല്ലാം കഥയിലെ കാടുകളി
ലേക്ക്കൂട്മാറി
കോൺക്രീറ്റുകാടുകൾ
പലവർണ്ണത്തിൽ പൂത്തുനിന്നു
മണ്ണിനെ കല്ലറകൾക്കുള്ളിൽ
അടക്കം ചെയ്തിരിക്കുന്നു
ആകാശത്തെ പ്രതാപത്തിന്റെ
മേൽക്കൂരകൾ മറച്ചിരിക്കുന്നു
മണ്ണും, വീണ്ണും നഷ്ട്ടമായയെന്നെ
നോക്കി പാടിഞ്ഞാറു നിന്നൊരു
പാടം നോക്കിച്ചിരിക്കുന്നു
അവിടെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ സ്വർഗ്ഗം
പണിയുന്നു

അറിയാത്തത്



ദൈവത്തിലേക്ക്
നാം നടക്കുമ്പോൾ
നാമറിയുന്നില്ല
ദൈവം നമ്മിലേക്ക്
നടക്കുകയാണെന്ന്
കാരണം,
ആരാധനാലയം
അശാന്തിയുടെ,യുറ
വിടമെന്ന് ദൈവം

നാറാണത്തു ഭ്രാന്തൻ

നാറാണത്തു ഭ്രാന്തൻ

ഞാൻ കൊമ്പില്ലാത്തവൃക്ഷത്തിൽ
കുടുക്കൂട്ടുന്നവൻ
ചിറകറ്റ വെയിൽപക്ഷി,
വെന്തഇന്നലെകളെ ഓർമ്മകളിൽ
ചികയുന്നവൻ,
തലയിൽതീപാമ്പുമായി നാടുചുറ്റുന്ന
വൻ,
നഷ്ട്ടപ്പെട്ടവളപ്പൊട്ടിന്റെ സ്ഫടികത്തി
ളക്കം,
പ്രഭാതവും, പ്രദോഷവുമില്ലാത്തനട്ടുച്ച
യുടെകാവൽക്കാരൻ,
കാലുവെന്തനായ,
കടിഞ്ഞാണില്ലാത്തകുതിര,
വൈര്യവും, വീരവും, സ്നേഹവുമില്ലാത്ത
അചേതനയുടെ ആൾരൂപം,
ചിലപ്പോൾ വാനരൻ, ചിലപ്പോൾ മദഗജം
എന്നിട്ടും;
ഉറക്കമിറങ്ങിപ്പോയ പാതിരാവിൽ
പാതിവഴികളിൽ,അടുക്കളപ്പുറങ്ങളിൽ
 പാതിവ്രത്യങ്ങളുടെ പകർന്നാട്ടംകണ്ടിട്ടും
പകൽമാന്യതയുടെ മൂടുപടംകണ്ടിട്ടും
ഇരുചെവിയറിയാതെ, ഒരുദ്രോഹവും
ചെയ്യാതിരുന്നിട്ടും
നീതിയുടെ കാവൽക്കാർനടിച്ച്
ഭ്രാന്തനെന്നുവിളിച്ച് കല്ലുമായെന്നും ഓടുന്നല്ലോ
നിങ്ങളീ നാറാണത്തുഭ്രാന്തനുപിന്നാലെ

2017, ജൂൺ 25, ഞായറാഴ്‌ച

ശ്രാദ്ധം




ശ്രാദ്ധമൂട്ടലാണ്
ശ്രദ്ധയോടെ
മുരിക്കുമരത്തിൽ
കാക്കയിരിപ്പുണ്ട്
ലൈവായ്പകർത്തിടാം
വീഡിയോ
വൈറലായ് മാറ്റീടാം
ലൈഫിൽ ഇതിലേറെ -
യാനന്ദമെന്തുണ്ട്.
വന്നിട്ടുണ്ട്മക്കളെല്ലാം
മരിക്കുവോളംവരാനൊ
ത്തില്ല
കോരിക്കൊടുത്തിട്ടില്ല
ഇന്നേവരെ ഒരുതുള്ളി
കഞ്ഞിവെള്ളം.
വാരിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ട്
ഇപ്പോൾ ഉരുളുരുളയായ്.
ഉടുക്കുവാൻ നല്ലൊരുമുണ്ട്
കിടക്കുവാൻ ഒരു മുഴുപായ
ചുളിഞ്ഞ ദേഹത്തിത്തിരി
യെണ്ണ
വേദനയ്കൊരുകൈ കുഴമ്പ്
രുചിയോടൊരുനേരമാഹാരം
സ്നേഹമായൊരു വാക്ക്,
നോക്ക്, പുഞ്ചിരി.
കരയുന്നുണ്ടിപ്പോൾ കണ്ണീരി -
റ്റിറ്റി വീഴുന്നുണ്ട്
ചിരിക്കുന്നുണ്ട് തരാതരംനോക്കി
മോക്ഷത്തിനായ് എവിടെ -
യൊക്കെ കൊണ്ടുചെന്നാക്കാണം
ആത്മാവിനെ
ചർച്ചകൾ നടക്കുന്നുണ്ട്
ചിരിച്ചു തുള്ളുന്നുണ്ട്
ഉത്സവച്ഛായയെങ്ങും
പേരമകനൊരു കുണ്ഠിതം
ലൈവായ്പകർത്താൻ
കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ മരണം


2017, ജൂൺ 20, ചൊവ്വാഴ്ച

കാന്താരിച്ചമ്മന്തി



കാന്താരിച്ചമ്മന്തി
ഒരു കവിതയാണ്
എരുവുള്ള കവിത.
കാണാതൊരു കൂട്ടു
കരനുണ്ട് കൂടെ
കാര്യത്തിനില്ലാത്ത
വനെന്ന്
കുഴപ്പക്കാരനെന്ന്
ജനസംസാരം.
കാര്യക്കാരനും
പരോപകാരിയുമായി
രുന്നെന്നും ചിലർ
അമ്മയെതല്ലിയാലും
രണ്ടുണ്ട് ന്യായം.
സായിപ്പെന്നാവിചാരം
കൊളസ്ട്രോളെന്നാ
പേര്
കവിതയെകണ്ണെടുത്ത്
കണ്ടുകൂടപോലും.
കാന്താരിച്ചമ്മന്തി
ഒരു കവിതയാണ്
പിണക്കാതെ പിരിച്ചയക്കാൻ
കവിതതൊട്ടുകൂട്ടണമെന്ന്
കുടുംബക്കാർ

കല്ലറയിൽ



മീസാൻകല്ലുകളിൽ
പ്രത്യാശയുടെപൂവുകൾ
മരിച്ചവർക്ക് ജീവനിൽ
കൊതി
അമ്മയുടെ അങ്കത്തിലെ
ങ്കിലും
ആരവമുയർത്താൻ മോഹം
ചുറ്റിപ്പടർന്നവള്ളികൾനോക്കൂ
പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകം
ഇരുമരമെങ്കിലുംവേടുകൾചുറ്റി പിണഞ്ഞിരിക്കുന്നു
ശാഖകൾ തമ്മിൽചേർന്നു
നിൽക്കുന്നു
അവയ്ക്കില്ല ജാതി,മതം,
സവർണ്ണം, അവർണ്ണം
മണ്ണിനില്ല സസ്യഭുക്കെന്നും,
മാംസഭുക്കെന്നും
ഇരുകരംനീട്ടി മടിത്തട്ടിലുറ
ക്കുന്നു
പുതുസ്വപ്നങ്ങൾ നൽകി
പുതുമരമായുണർത്തുന്നു
ഇരുളുറഞ്ഞ മനസ്സുകളെ
ഉത്ഥാനംചെയ്യണം
കൈശോര സ്വപ്നത്തിൻ
കുളിര് തളിർക്കണം.
കുഴിമാടങ്ങൾ ശാന്തമല്ല
ചെയ്തുപോയ നിരർത്ഥ
കതയെ, യോർത്ത്
അനലുകയാണ്

കുടുംബം



രണ്ടുപൂവുകൾനമ്മൾ
പിന്നെ നാമൊന്നിച്ചൊന്നായ്
കൊരുത്തു കുടുംബത്തിൻ
കുസുമ മാല്യങ്ങൾ
മക്കൾ, പേരമക്കൾ കളിയും
ചിരികളും
കുറഞ്ഞതല്ലാത്തൊരു ദു:ഖവും
കഷ്ട്ടപ്പാടും
എങ്കിലും നിരാശതൻ കുഴിയിൽ
പതിക്കാതെ
ജീവിതവെൺനൂലിഴ നെയ്തു
കൂട്ടിയോർ നമ്മൾ
തളർച്ച,യോതീടാതെ
തളിരിൻ തലപ്പിനെ
വള്ളിപ്പടർപ്പാക്കീടാൻ
രാപ്പകൽ മറന്നവർ
പിച്ചവെച്ചു,കാലങ്ങൾ
പച്ചയായ് മാറീടവേ
പിരിഞ്ഞു പോയീയവർ
പച്ചമേലാപ്പും തേടി
ഇന്നിവീട്ടകത്തുനാം
ഉരുകും മെഴുതിരി
മൊഴികൾ മൗനമായി
ചേക്കേറി മച്ചിൻ പുറം
ആരുണ്ടൊരു താങ്ങായ്
കുരിശേറ്റം കഴിഞ്ഞിനി
കുഴിമാടത്തിലൊന്നിറക്കി
കിടത്തുവാൻ

എന്തൊക്കെ ഇനിയും....!



വെളുപ്പിനാണറിഞ്ഞത്
വിറങ്ങലിച്ചിരുന്നു
പനയോല കുടിലിലാണ്
ചാണകമെഴുക്കിലാണ്
പച്ചോലക്കീറിലാണ്
പുറം തിരിഞ്ഞാണ്
പച്ചപ്പ് ചുറ്റിലും
പശിയടക്കാനില്ല ഒന്നും
മഴചാറി നിൽപ്പുണ്ട്
മിഴിയാറിപ്പോയോരവർ
ഒരു തുള്ളിതണ്ണീരിന്
തോടുതേടി പോണ്ടോ
രവർ.
കണ്ണിമാങ്ങ കടിച്ചുതിന്ന്
പയിപ്പ് മാറ്റിയ നാളൊന്നിൽ
പാതി കീറിയ പാoപുസ്തക
താളിലൊരു തുണ്ടു പീലി
തിരുകി വെച്ച് കരയല്ലേ,യെ
ന്നുചൊല്ലി
സ്വപ്നങ്ങൾ തന്നതിവൾ
ആ നീയാണീനീയെന്നറിഞ്ഞില്ല
പൊറുത്തിടുക
അറിയാത്തവയെന്തൊക്കെ
കാണണമിനി ജീവിതത്തിൽ

അരികിലെന്നും




പുലർകാല മർമ്മരം മന്ത്രങ്ങളാ
കുമ്പോൾ
സ്മൃതി തൻ തുഷാരങ്ങൾ തൂവുന്നു
ഹൃത്തിൽ
കാറ്റിൻ തണുവിരൽ വന്നു തൊടുന്നേരം
നിൻ ചൊടിയെന്ന പോൽ തുടുത്തു
പോകുന്നു ഞാൻ
സ്നേഹ സരിത്തിന്റെ, യക്കരെയിക്കരെ
മോഹച്ചെറുതോണിയായി നിൽക്കുന്നു നാം
മിണ്ടുവാനൊട്ടേറെയുള്ളതിനാലാകാം
മൗനങ്ങളിത്രയും നീണ്ടു പോകുന്നത്
വെള്ളിലമലർപോലെ ചിന്നുന്നസ്വപ്നങ്ങൾ
എത്രകാലം നമ്മൾ പാർത്തു വെച്ചൂസഖേ
സന്ദേഹമൊന്നുമേ വേണ്ടതില്ലൊട്ടുമേ
കാലം കൊരുത്തുള്ള പൂമാലയാണു നാം
നീർച്ചോല പോലെ നീ നീന്തി തുടിക്കുക
കാറ്റിന്നലച്ചാർത്തായ് ചാരത്തു ഞാനുണ്ട്
പ്രണയമേ,യെത്രയകലെ നീയെങ്കിലും, യി ല്ലൊട്ടു ദൂരമെൻ കരളിലാണെപ്പൊഴും

2017, ജൂൺ 15, വ്യാഴാഴ്‌ച

പ്രണയ ഖഗം



പ്രാണനിൽ ഒരുമുഖം
പറിച്ചുമാറ്റുവാൻ വയ്യ
മുറിഞ്ഞുനോവുന്നു
പെണ്ണേ
മറിച്ചുചൊല്ലല്ലെയൊന്നും.
ശുദ്ധമാം പ്രണയത്തെ
ശക്തിയാൽ തടുക്കാമോ?!
ജാലങ്ങളല്ല പ്രണയം
ജ്വലനമാണതിടനെഞ്ചിൽ
നാട്ടുമാവിൻ തണലായ്
വള്ളിപ്പടർപ്പിൻ തണുവായ്
മഞ്ഞുകാല കുളിരായ്
മധുരമൂറും കനവായ്.
മാറണംനമുക്ക് മരമായ്
പ്രണയമലരായ് പൂത്തു
നിൽക്കണം
ചില്ലയായ്ചിരിച്ചു നിൽക്കണം
ഇലകളായിണചേരണം
പ്രണയമേശാശ്വതമെന്ന്
ഖഗമായ് ഗഗനത്തിൽപറക്കണം

പുലരിയിൽ



മഴപെയ്തു തോർന്നൊരീ
പുലരിയിൽ നിന്നോർമ്മ
മിഴികളായെന്നിൽ തെളിഞ്ഞുനിൽപ്പൂ
മൊഴികളിലൊരു കുസുമചാരുത  
ചാർത്തിനീ
മഞ്ഞിൻകുളിരായ് നിറഞ്ഞുനിൽപ്പൂ
നൽപുഞ്ചിരിപ്പൂവേ,യാച്ചെഞ്ചൊടികളിൽ
ചാർത്തുന്നുഞാനെന്റെ പ്രേമമുദ്ര
പച്ചവിരിപ്പിട്ട മഞ്ഞിൻതടുക്കിൽ നീ
മൗനമായെന്നോടുചൊൽവതെന്തേ
പൂർവ്വാംബരത്തിലെ പാർവ്വണതിങ്കൾ
പോൽ
പാൽച്ചിരിതൂകിനീ നിൽപ്പതെന്തേ.
പിഞ്ചിളംകൈകളാ,ലർക്കാംശുവന്നുനിൻ
മേനിയിൽവന്നു തൊടുന്നനേരം
പൊട്ടിത്തരിക്കുന്നു യെന്നിലേമോഹങ്ങൾ
വന്നുനീകെട്ടിപ്പിടിച്ചുവെങ്കിൽ

കാക്കകഴുകുകൾ



എല്ലാകാക്കകളും
കാക്കകളല്ല
കഴുകുകളും ഉണ്ട്
പോലും
കാക്കകളെ
കരുതിയിരിക്കുക!
ഓട്ടക്കണ്ണുകളിൽ
ഒളിക്യാമറകളാണു
പോലും
കൊത്തിവലിക്കുന്നത്
ചീത്തകളായിരിക്കില്ല
ജീവനുകളെയായി
രിക്കും
വേലിയിലിരുന്ന്
വിളിച്ചുപറയുന്നത്
വിരുന്നായിരിക്കില്ല
മാടിനാലുള്ള
മരണമായിരിക്കും
കാക്കകളെ
 കരുതിയിരിക്കുക

കല്ലറയിൽ



മീസാൻകല്ലുകളിൽ
പ്രത്യാശയുടെപൂവുകൾ
മരിച്ചവർക്ക് ജീവനിൽ
കൊതി
അമ്മയുടെ അങ്കത്തിലെ
ങ്കിലും
ആരവമുയർത്താൻ മോഹം
ചുറ്റിപ്പടർന്നവള്ളികൾനോക്കൂ
പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകം
ഇരുമരമെങ്കിലുംവേടുകൾ ചുറ്റി പിണഞ്ഞിരിക്കുന്നു
ശാഖകൾ തമ്മിൽചേർന്നു
നിൽക്കുന്നു
അവയ്ക്കില്ല ജാതി, മതം,
സവർണ്ണം, അവർണ്ണം
മണ്ണിനില്ല സസ്യഭുക്കെന്നും,
മാംസഭക്കെന്നും
ഇരുകരംനീട്ടി മടിത്തട്ടിലുറ
ക്കുന്നു
പുതുസ്വപ്നങ്ങൾ നൽകി
പുതുമരമായുണർത്തുന്നു
ഇരുളുറഞ്ഞ മനസുകളെ
ഉത്ഥാനം ചെയ്യണം
കൈശോര സ്വപ്നത്തിൻ
കുളിര് തളിർക്കണം
കുഴിമാടങ്ങൾ ശാന്തമല്ല
ചെയ്തുപോയ നിരർത്ഥ
കതയെ, യോർത്ത്
അനലുകയാണ്

2017, ജൂൺ 11, ഞായറാഴ്‌ച

എന്റെ ഗ്രാമം



എത്രസുന്ദരം, യെന്റെഗ്രാമമിതെത്ര സുന്ദരംമോഹനം
മോഹിനിയാമവൾ വശ്യസുന്ദരി
മദഭരിതംഋതുകന്യക
കുചങ്ങളാകും,യിടതൂർന്ന കുന്നു
കൾ
ഉsലാം സമതലം,താഴ്വരകൾ
മഷിക്കറുപ്പിട്ട മിഴിവസന്തങ്ങൾ
കറുത്തകാനന കാർകൂന്തൽ
ചേലഞൊറിവുപോൽ പടർന്ന
പാടത്തിൽ
ചേലെഴുംഞ്ഞാറിൻ ഞൊറിവുകൾ
പ്രണയമാമൊരു പുഴയൊഴുകുന്നു
സ്നേഹമാ,മാഴക്കുളങ്ങളും
കാൽചിലമ്പിട്ട നീർത്തോടു ചില
മ്പുന്നു
വാഴ കൈമുദ്രകാട്ടുന്നു
തലകളാട്ടുന്നു തെങ്ങും കവുങ്ങും
മാവുകൾ പനസങ്ങൾ
നൃത്തവേദിയിൽ നർത്തകരെന്ന
പോൽ
നിരന്നു നിൽക്കുന്നു റബ്ബർമരങ്ങളും
എത്ര സുന്ദരം, യെന്റെ ഗ്രാമമിതെത്ര
സുന്ദരം മോഹനം

ഇനിയെത്ര കാതം



ഞാൻ മരണംനടന്ന വീട്ടിലേക്ക്
പോകുന്നു
ഇരുപുറവും റബ്ബർക്കാടുകൾനിറ
ഞ്ഞ താഴ്വാരം
ബസ്സ് ചീറിപ്പായുകയാണ്
അൽപ്പമൊന്ന്പിഴച്ചാൽ എനിക്ക്
എന്റെമരണംകാണാം
മരണം എന്നുമെന്റെ,യിരുപുറവും
കണ്ണും നെറ്റിക്കണ്ണുംവെച്ച് ഉറ്റുനോക്കി
ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ഒരുകാക്ക മുരിക്ക്മരത്തിലിരുന്ന്
ഓട്ടക്കണ്ണിട്ട് നോക്കുന്നു
ഈവാഹനത്തിന്പിറകെ അതുണ്ടാ
കുമോ ?!
എനിക്കിനിയൊരു കാക്കജന്മംകൂടി ഉണ്ടാകുമോ?!!
നിങ്ങൾകൈകൊട്ടി വിളിക്കുമ്പോൾ
വരാൻമാത്രം
ആർക്കറിയാം,യെത്രകാതമുണ്ടി
നി,യീ ജീവിതത്തിനെന്ന്

കുരുതിപൂക്കും കാലം



കരുതിയിരിക്കുക
കുരുതിപൂക്കും കാലമിത്
ചേതനയറ്റവർ
സൗഹൃദംച്ഛേദിച്ചവർ
നെഞ്ചകത്താകെയും
നഞ്ചുകലക്കുവോർ
കരുതിയിരിക്കുക
കുരുതിപൂക്കുംകാലമിത്.
സ്മൃതികളുടെ
മരണത്തിൻ
തീപ്പാടം തീർക്കുവോർ
തൃഷ്ണയുടെ തടവറിൽ
ലഹരികളുടെ മൃതിയറയിൽ
ഭോഗത്തിൻ മദിരകളിൽ
ആസക്തികളടക്കിടുവോർ
മൊട്ടെന്നോ, പൂവെന്നോ
വകതിരിവില്ലാത്തവരിവർ
കാമനതൻകാകോളം
ചീറ്റുന്നസർപ്പമിവർ
കരുതിയിരിക്കുക
കുരുതിപൂക്കും കാലമിത്

2017, ജൂൺ 6, ചൊവ്വാഴ്ച

തെരുവിൽ ഒരമ്മ




പെയിന്റടർന്ന
പായൽ പടർന്ന
ഒരു പഴയ കാല ചുമർ
ചിത്രം പോലെ
ചേലത്തലപ്പ് തലയിൽ ചുറ്റി
ഒരു വൃദ്ധയിരിക്കുന്നു .
ഏതു നിമിഷവും ഇറുന്നു
വീഴാവുന്ന ഒരില പോലെ.
കമിഴ്ത്തിവെച്ചചെമ്പു പാത്ര
ത്തിലെന്ന പോലെ
പ്രതിധ്വനിക്കുന്നുണ്ട് ചുമയു
ടെ ചെത്തം
കാറ്റിന്റെ കുളിരിൽ വള്ളി
ച്ചെടിയെന്ന പോലെ വിറ
യ്ക്കുന്നുണ്ട്
ചേലത്തുമ്പിൽ നിന്ന് ശലഭ
ങ്ങൾ പറക്കുന്നതു പോലെ
തോന്നുന്നു.
ഒരു തിത്തിരി പക്ഷി പോലിരി
ക്കുമാ ജീവനിൽ
എത്ര വിത്തുകൾ മുള വീശി
ചെടിയായ്, മരമായ്
വംശപരമ്പരയെ പ്രതാപത്തി
ന്റെ പറുദീസയേറ്റി
എങ്കിലും, വടവൃക്ഷമാം മാതാ
വിനെ
പടുവൃക്ഷമായ് പീഞ്ഞപ്പെട്ടി
പോൽ
വലിച്ചെറിയുന്നു തെരുവിൽ

പ്രണയം



ഇന്നലെരാത്രിയിൽ
നീനൽകിയ
ചുംബനത്തിൽ
നിന്നാണ്
ഇന്ന്പൂക്കാലം
പിറന്നത്
(2)
പ്രീയേ, ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന
രണ്ട്തീകുണ്ഡമാണ്നാം
എന്നാണിനി മഴയായ്പെയ്യുക

മുക്തഛന്ദസ്സ്




ഹൃദയത്തിന്റെ
രണ്ടുവരിക്കോപ്പിയിൽ
എത്രയെഴുതിയിട്ടും
കൈപ്പട നന്നാവാത്ത
ഒരു പ്രണയം
വെളിയിലേക്കിറങ്ങിനടന്നു.
നാണത്തിന്റെ വെയിൽ
വിതറിയ
വെള്ളിനാണയംപോലെ
ചിരിക്കുന്നവളെതേടി
സ്നേഹത്തിന്റെ പച്ച -
ത്തണ്ടിൽ
ഒറ്റപ്പൂവായ് വിരിഞ്ഞു -
നിൽക്കുന്നവളെതേടി.
ഇലകളും, ശാഖകളുമില്ലാത്ത
ഒറ്റപ്പൂവാണ് പ്രണയം.
ഇന്ന്, ഹൃദയത്തിന്റെ
രണ്ടുവരിക്കോപ്പിയിൽ
കൈപിടിച്ചെഴുതിക്കുന്നു
അവൾപ്രണയം
മുക്തഛന്ദസ്സിൽ ഒരു
കവിത വിരിയുന്നു.

2017, ജൂൺ 4, ഞായറാഴ്‌ച

നീയാണെല്ലാം



ചില്ലകളെ തൊട്ടനക്കുന്ന
കുഞ്ഞുകാറ്റുപോലെ
നിന്റെഓർമ്മകൾ
എന്റെഹൃദയത്തെ
തൊട്ടനക്കുന്നു
കവിതയൂറുന്ന കണ്ണുകൾ
കവനംനടത്തുന്നു
കാർമേഘത്തുണ്ടുപോലെ
സങ്കടത്തിന്റെഒരു കരിമഷി
ത്തുണ്ട്
പടർന്നുകയറുമ്പോൾ
പെയ്യാൻവിതുമ്പിനിൽക്കു
മ്പോൾ
നിന്റെഓർമ്മകൾക്കല്ലാതെ
ആർക്കുംകഴിയില്ല
അടക്കിനിർത്താൻ
പെണ്ണെ ,നീയെനിക്കാരാണ് ?!
ഉള്ളകങ്ങളിൽ ഒളിഞ്ഞിരി
പ്പുണ്ട്നീയെന്നും
അതുകൊണ്ടായിരിക്കണം
വഴിപിഴയ്ക്കാതെ
പഴികേൾക്കാതെ
സങ്കടക്കടൽ മുറിച്ച്കടക്കാൻ
കഴിയുന്നത്
പെണ്ണേ,നീയെനിക്കെല്ലാമാണ്!

ഇഷ്ട്ടമെങ്കിൽ....!




കൂറ്റൻ കന്മതിലില്ല
കോൺക്രീറ്റ് നടപ്പാതയില്ല
മൊസൈക്കിട്ട മുറ്റമില്ല
കാട്ടുമരക്കാതൽകടഞ്ഞ
വാതിലുകളോ
വർണ്ണപെയിന്റു ചാർത്തിയ
ചുമരുകളോയില്ല
തെങ്ങിൻകഴുക്കോലിൽ
പുല്ലുകൊണ്ട് മേൽപ്പുര
മേഞ്ഞ
പുരാതന ചിത്രംപോലൊരു
കുഞ്ഞുവീട്
ചാണകംമെഴുകിയ അകത്ത
ളങ്ങൾ
മൗനത്തിൽമുഴുകിയ ഇരുളറകൾ
കാട്ടുമരങ്ങളുടെ നീലിമയിൽ
നിലാവുപൂത്തതുപോലെ
പെണ്ണേ, മുറ്റത്തെക്കൊളളിൽ
നിന്റെഗോപിക്കുറിപോലെ
ചാഞ്ഞുവളർന്നു കിടക്കുന്ന
ഒരുവെൺചെമ്പകമുണ്ട്
കുസൃതിമൂളുന്ന കുഞ്ഞുകാറ്റുണ്ട്
നിന്റെകവിൾത്തടംപോലെ
ചുവന്നുതുടുത്ത
ചെക്കിപ്പൂങ്കുലയുണ്ട്
ഓർമ്മപൂക്കുന്ന ഒരുപാട്കഥകളുണ്ട്
ചെമ്പകത്തിലെന്നും നിന്റെ
പുഞ്ചിരിപോലെ
സുഗന്ധംപരത്തുന്ന ഒരുപൂക്കുലയുണ്ട്
വാടാതെയെന്നും സ്നേഹം പൂത്തു
നിൽക്കുന്ന
ഒരുഹൃദയമുണ്ടെന്റെയുള്ളിലും
പെണ്ണേ, കൂടൊരുക്കാം നമുക്കീകിളി
ക്കൂട്ടിൽ
ഇഷ്ട്ടമാണെങ്കിൽ മാത്രം!

കണ്ണുകൾ




കണ്ണുകൾ വെറും
കാഴ്ച്ചക്കാരല്ല
മനസ്സിന്റെ കണ്ണാടിയാണ്
കണ്ണിൽനോക്കിയാലറിയാം
കള്ളനെ, കാമുകനെ,
രക്ഷകനെ, ശിക്ഷകനെ,
അനർഗ്ഗളവാചാലതയെ,
നിഗൂഢമൗനത്തെ.
കണ്ണുകളിൽകാണാം
കവിതയെ, കഥയെ,
കളിയെ, പ്രണയത്തെ,
നാനാഭാഷകളെ,
മൂന്ന്കാലങ്ങളെ.
കണ്ണുകൾ വെറും
കാഴ്ച്ചക്കാരല്ല.
ചരിത്രാതീതകാലത്തുനിന്ന്
തുടങ്ങി
ചരിത്രംസൃഷ്ട്ടിച്ച്
ചരിത്രത്തിലേക്ക് നീണ്ടു
നിൽക്കും
സൂക്ഷ്മമാപിനി


2017, ജൂൺ 2, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ബന്ധം



രാവിലെ വീട്ടിൽനിന്നിറങ്ങിയ
ഞാനല്ല
രാത്രിയിൽ വീട്ടിൽതിരിച്ചെത്തുന്നത്
ഞാൻ നവീകരിച്ചെന്നുപറയണോ
അതോ; മരിച്ചെന്നോ?!
കുഞ്ഞുനാളിൽ കളിച്ചുനടന്നവർ,
സുഹൃത്തുക്കൾ ,പരിചയക്കാൻ,
ബന്ധുക്കൾ
ദിവസവുംപത്രത്താളിലെ ചരമ -
കോളത്തിൽ ചേക്കേറുന്നു
അല്ലെങ്കിൽ; പലവഴിയേ പറഞ്ഞ
റിയുന്നു
എന്നിട്ടും, എനിക്കൊന്നുംതോന്നു
ന്നില്ല
കാരണം, ഞാൻ മുന്നേമരിച്ചവനല്ലോ!
അത്യാഗ്രഹത്തിന്റെ ഒരുഭാണ്ഡമാണ്
മനുഷ്യൻ
ബന്ധമെന്ന ഒരുചങ്ങലക്കുരുക്കിൽ
തളയ്ക്കപ്പെടുമ്പോഴും
ഉള്ളിലെങ്ങോസ്വന്തമെന്നതിനപ്പുറം
 ബന്ധമൊട്ടുമില്ലാത്തവൻ

കാക്ക ജീവിതം



വാക്കുകളെ വരഞ്ഞിടുന്നു
വേലിയിലൊരുകാക്ക
വെളുത്തവറ്റാൽപെറുക്കി
യെടുക്കുന്നു
കറുത്ത ജീവിതത്തെ
ചീത്തയെന്നു നിങ്ങൾപാർത്തു
കളഞ്ഞതൊക്കെയും
ആർത്തരാമവർപാർത്തുവെച്ച്
കാലംകൂട്ടുന്നു
ആർത്തിപൂണ്ടനിങ്ങളധികാര
ദണ്ഡാലേ
ദണ്ഡിച്ചുദാസരാക്കിയെന്നും
രസിച്ചുവാഴുന്നു
ചീത്തകൊത്തിവലിച്ചിടുവാൻ
ചേറ്റു,കണ്ട,മവർക്ക്
ചോറുരുളതിന്നബാക്കി,എച്ചിലവർക്ക്
കാലമായെഴുന്നേൽക്കുവാനെന്ന്
കാക്കുവാനവർ
കൽപ്പനകൾ കാതുചേർത്തു കേൾക്കു
വാനവർ
കാക്കകളാംകറുത്തവര,വർ അരികു
പറ്റേണ്ടോർ
കാലിൽകാൽവച്ചിരിക്കുവോരോ
നാടുകാക്കേണ്ടോർ


പ്രവാസം



എത്രവേഗമാണ് ദിവസങ്ങൾമറയുന്നത്
പൂവിതളുകൾപോലെ കൊഴിഞ്ഞു പോകുന്നത്
ഇനി പ്രവാസത്തിന്റെവനവാസം
എന്റെ,നാടിന്റെ പിന്നോർമ്മകൾപോലെ
വണ്ടിയുടെചില്ലുഗ്ലാസിലൂടെ പിന്നോട്ട്
ഓടിമറയുന്നു പാതയും ,പാതയോരവും,
നാടും
പുഴുക്കളെപ്പോലെനുരയ്ക്കുന്നു റോഡിൽ
വാഹനങ്ങൾ
എല്ലാവരും തിരക്കിലാണ്
ആർക്ക് ആരെഓർമ്മിക്കുവാനിവിടെ
നേരം
ശീതീകരിച്ച ഈവണ്ടിയിരിക്കുമ്പോഴും
ശരീരത്തിലേക്ക് തണുപ്പിന്റെതരികൾ
ആഴ്ന്നിറങ്ങുമ്പോഴും
അകക്കാമ്പിൽ അലറിക്കരിയുന്നൊ
ണ്ടൊരുവിരഹം
സ്നേഹങ്ങളും, മോഹങ്ങളുമുപേക്ഷിച്ച്
ജീവിതത്തിന്റെനാൾവഴികളിൽ അന്നം
തേടിയുള്ള അലച്ചലുമായി
മണലുകൾപൂത്ത മരുഭൂമിയിൽ ഞാനി
റങ്ങുന്നു
പ്രണയത്തിന്റെ കാടുകൾപൂത്തമനസ്സിൽ
വിരഹത്തിന്റെകണ്ണീർമഴ പെയ്തു
കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു

2017, മേയ് 28, ഞായറാഴ്‌ച

ചുട്ടുപൊള്ളുമ്പോൾ



പേരെടുത്തുപറഞ്ഞ്
എത്രപ്രാകിയിട്ടുണ്ട്
പേരാല്ചരിഞ്ഞെന്ന്
നെഞ്ചിലടിച്ചിട്ടുണ്ട്
കള്ളക്കർക്കടകമെന്ന്
കലിതുള്ളിയിട്ടുണ്ട്
പഞ്ഞക്കാലമെന്ന്
പിച്ചിക്കീറിയിട്ടുണ്ട്
കൊതിയാവാറുണ്ടിന്ന്
ഒന്നുകാണാൻ
തൊട്ടുനോക്കാൻ
ആകുളിരിലൊന്ന്
നനഞ്ഞ്കുതിരാൻ
ചുട്ടുപൊള്ളുന്നുണ്ടുള്ളം
ചട്ടുകപഴുപ്പായിജീവിതം
കണ്ടിരുന്നു ഇന്നുംരാവിലെ
അങ്ങകലെഒരുപൊട്ടുപോലെ
എങ്ങോപോയ് മറഞ്ഞതിൻ
കലയായി

2017, മേയ് 27, ശനിയാഴ്‌ച

പുലരി



ആകാശംനിറയേ മേഘകുഞ്ഞു
ങ്ങളാണ്
മുട്ടുകുത്തി,യിഴഞ്ഞ്, പിച്ചവെച്ചു -
കളിക്കുന്നവ
അവപരസ്പരം ഉരുമ്മിക്കളിക്കുന്നു
എങ്ങോട്ട് പോകണമെന്ന് നിശ്ച-
മില്ലൊട്ടുമേ
സൂര്യന്റെ സ്വർണ്ണനൂലുകൾകൊണ്ട്
പുലരി പൂവാടതുന്നുന്നു
അങ്ങകലെ ഭൂമിയുടെനീലക്കണ്ണുക
ളായതടാകങ്ങൾ
വെള്ളിയരഞ്ഞാണമായ അരുവികൾ
മുലകളായമലകളിൽ അമ്മിഞ്ഞ കുടക്കുന്ന
മേഘക്കുഞ്ഞുങ്ങൾ
ഹാ.... എത്രമനോഹര,മീപ്രഭാതം

2017, മേയ് 23, ചൊവ്വാഴ്ച

അതിൽപിന്നെ,യിന്നേവരെ



ഒരു വെളുപ്പാൻ
കാലത്താണ്
ഇറയത്തെ ഗ്രില്ലി
നരികിലിരുന്ന്
ചുമരിലെ കണ്ണാടി
നോക്കി
ഒരു പ്രാവ് ചിറകൊതു
ക്കുന്നു
അപ്പോൾ മേൽപ്പുര
യിലേക്ക്
പക്ഷിയെപ്പോലെ
ഒരുമേഘം പറന്നു
വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു
ഓർക്കാപ്പുറത്ത് ഒരിടി
നാദം
പിന്നെ മാലപ്പടക്കം
തച്ചോളി ഓതേനന്റെ
ഉറുമി പോലെ വെള്ളിടി
വാൾ
ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും.
പൊടുന്നനെപൊട്ടിവീണു
മഴ
പിന്നെ താമസിച്ചില്ല
മഴയെ കൊത്തിയെടുത്ത്
കാറ്റിനൊപ്പംപ്രാവ് പറന്നു
അതിൽ പിന്നെയിന്നേവരെ
വന്നിട്ടില്ല
മഴയും, പ്രാവും

ഇവൾ പെണ്ണ്



ആരിവൾ
അരിവാളേന്തിയോൾ
നേരിന്റെ അലകും -
പിടിയുമായവൾ
തെറ്റിന്റെ മുന്നിൽ
തോറ്റു പോകാത്തവൾ
ശരിതൻശരമായുറഞ്ഞാടി
നിന്നവൾ
സ്ത്രീയെന്നും ഭോഗതൃഷ്ണ
യകറ്റുന്ന
തൃണമെന്നു നിനയ്ക്കുന്ന
കാമാന്ധരേയോർക്ക.
മുലപറിച്ചെറിഞ്ഞവൾ
ജീവിച്ച നാടിത്
കണ്ണകി കാത്തു രക്ഷിച്ചു
ള്ളനാടിത്
നിർഭയം, നിർഭയമാർ കാത്തു
സൂക്ഷിച്ച
ചാരിത്ര്യശുദ്ധികളിയാടുംനാടിത്
പൊന്നരിവാളേന്തി നിൽക്കുക
പെണ്ണെനീ
രതിവൈകൃതത്തിന്റെ വിഷ-
ബീജദണ്ഡിനെ
ശരിതൻ ഗരിമയാ,ലറുത്തെറി
ഞ്ഞീടുക


2017, മേയ് 22, തിങ്കളാഴ്‌ച

ചരമഗീതം



പൂമരമില്ലിന്ന്
പൂങ്കാവനമില്ല
പൂങ്കുയിലെങ്ങുമേയില്ല.
കാനനഭംഗി
കണികാണുവാനില്ല
കദനങ്ങൾമാത്രമേ ബാക്കി.
നെല്ലുവിളഞ്ഞുള്ള പാടങ്ങളി
ല്ലെങ്ങും
നിലവിളിച്ചെത്തങ്ങൾമാത്രം.
നീലക്കയങ്ങൾതീർത്തൊഴു
കും പുഴയില്ല
നിലയില്ലാക്കയങ്ങളായ് ജീവി
തങ്ങൾ.
നീരണിഞ്ഞുളെളാരു കാറണി
മേഘത്തെ
നാളെത്രയായിനാം കാത്തിരിപ്പൂ.
നീരദവർണ്ണങ്ങൾ ഇല്ലയിന്നെ
ങ്ങുമേ
നീരിനായ് കാത്തുമരിച്ചുവീഴും.
നേരിന്റെ നാളുകൾ എന്നുവരു
മിനി
നന്മതൻവാക്കുകൾ എന്നുപൂ
ക്കും.
എന്നേ ,കുറിച്ചിട്ടു മനീഷികവി
വരൻ
അമ്മയാം ഭൂമിതൻ ചരമഗീതം
കണ്ടാലും കൊണ്ടാലും പഠി-
ക്കില്ല, യെന്നു ശഠിക്കുന്നകാല
ത്തിലല്ലൊനമ്മൾ


2017, മേയ് 19, വെള്ളിയാഴ്‌ച

കാമുകിയോട്




പെണ്ണേ, നിൻമന്ദസ്മിതമുണ്ടിരി
ക്കുമ്പോൾ
കോൾമയിർകൊള്ളുന്നെന്നന്തരംഗം
കാർമുകിലായിനീ ചാരേയണഞ്ഞെങ്കിൽ
മാമലയായിഞാൻ മാറിൽചേർക്കാം
താമരപൊയ്കയായ് ചാരുതച്ചാർത്താ
കിൽ
ഓളത്തിൻകൊച്ചലച്ചാർത്തായ് മാറാം
വെൺമണൽതട്ടായി ചാരത്തിരിക്കുകിൽ
പ്രേമത്തിരയായി പുൽകിനിൽക്കാം
വാരൊളിചന്ദ്രികയായിവന്നീടുകിൽ
തൂമഞ്ഞുതുള്ളിയായ് തഴുകിനിൽക്കാം
രാധയായ്വന്നു നീ, യാടിനിന്നീടുകിൽ
കണ്ണനായ് വേണുനാദം പൊഴിക്കാം
കോകിലമായിനീ കാകളിപാടുകിൽ
പൂമരക്കൊമ്പായ്ഞാൻ കൂടൊരുക്കാം
പ്രണയകാന്താരമായെന്നീലണയുകിൽ
കാനനച്ചോലയായ് നിന്നിൽച്ചേരാം

ജീവിതം മരണത്തോട്പറഞ്ഞത്




മരണം
ജീവിതത്തോട് പറഞ്ഞു:
ജീവിതമേ, നീനശ്വരം
അനശ്വരമായിട്ടുള്ളത് ഞാൻ
മാത്രം
ശങ്കിച്ചു നിന്നില്ല ജീവിത, മൊട്ടു
നേരം....!
മരണമേ; തളിർക്കുകയും
പൂക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട് ഞാൻ
മരിച്ചാലും തെരുവിലൂടെ നടക്കു
ന്നുണ്ട്
മരണവീട്ടിലിപ്പോൾ വെള്ളമൗന
ങ്ങളുടെ
പരലോകപറവകളല്ല പറക്കുന്നത്
ജീവിതത്തിന്റെഫീനിക്സ് പക്ഷിക
ളാണ്
കണ്ണും, കരളും, ഹൃദയവും പ്രണയ
കവിതയിലെ
സ്നേഹവരികളല്ലിന്ന്
പുതുജീവിതത്തിന്റെ പുളകപ്പൂ
വുകളാണ്
മരണമേ, മരിച്ചാലും ജീവിക്കുന്നു
ഞാൻ
മരണമില്ലാതെ

2017, മേയ് 13, ശനിയാഴ്‌ച

പ്രണയമഴ



ബാക്കിയായ ഒരുവാക്കാണുനി
യാത്രപറയാതെ മഞ്ഞുതുള്ളി -
യായ്പോയില്ലെനീ
മഞ്ഞമരണമെന്ന് നീയാണെ
നിക്ക് പറഞ്ഞുതന്നത്
മഞ്ഞനിറമാർന്നുതുടങ്ങിയ
ഒരു ഒറ്റയിലയാണിന്നുഞാൻ.
ഇന്നും തീർച്ചയുണ്ട് ഇടവഴിയി
ലെ യാത്രപോലും
പുലമ്പുന്നു ഞാൻ ഭ്രാന്തനെപ്പോലെ
ചോരകൊണ്ടുനീ എഴുതിവെച്ചിട്ടു
ണ്ടെൻയിടനെഞ്ചിൽ
സ്നേഹമെന്നാൽ സ്വയം നാശമല്ല
ജീവിതമെന്ന്.
പ്രണയം മഴയെന്നുപറഞ്ഞുതന്നതുംനീ
എത്തണംമഴയായ് നീയെന്നിലേക്ക് എന്നും,യീറനായെന്നിൽനീ,യാറാതി-
രിക്കണം


നാട്ടുമാവിൻ നന്മ



മാംഗോഫ്രൂട്ടിനുണഞ്ഞ് ഇരിക്കുന്നൊരു കുട്ടി
എന്തൊരു രുചിയെന്ന് ചൊല്ലുന്നുണ്ടിട
യ്ക്കിടേ
ഉണ്ണിനീയറിഞ്ഞിട്ടില്ലിന്നോളം നാട്ടുമാവിൻ
രുചിയും,ഗുണങ്ങളും അതൊന്നുവേറെ
തന്നെ
മുത്തച്ഛനുള്ളിൽനെഞ്ചു പൊട്ടുന്നവേദ
നയാൽ
മന്ദമായ്മൊഴിയുന്നു ചാഞ്ഞുകിടന്നീടുന്നു.
മുറ്റത്തിനറ്റത്തുകണ്ടോ ഒരുമാവിൻമൂടാ
ണത്
എത്രമാമ്പഴംതന്നു പോറ്റിയതാണന്നെന്നെ
ഉണ്ണിയന്നുനിന്നച്ഛൻ അങ്കണതൈമാവിൽ
നിന്നെത്രമാങ്കനിയുണ്ടു, ഊഞ്ഞാലിതെത്ര
യാടി
തണലായ്തഴുകിയും അമ്മയായന്നംതന്നും
അന്തിക്കടുപ്പായി വെളിച്ചംപകർന്നതും
മറക്കാനെളുതാമോ അമ്മമാവിനെ യെന്നും
എന്നിട്ടു;മുറിക്കുവാൻ തിരക്കെന്തായിരുന്നു
മുറ്റത്തിനറ്റത്തുകണ്ടോ ഉണ്ണിനീമാവിൻ
മൂട്
അത,മ്മതൻ ശ്മശാനം, സ്മാരകം, സ്വന്തം
രക്തം.
അങ്കണതൈമാവില്ല ഇന്നാനന്ദമൊട്ടുമില്ല
ആത്മാവിൻ നടക്കല്ലിൽ പൂങ്കുലതല്ലിതല്ലി
ആർത്തലച്ചീടുന്നൊച്ച ഇന്നുമുണ്ടുള്ളിൽ
കെടാതെന്നും തികട്ടി നിൽപ്പൂ .
ഉണ്ണിയെന്തറിയുന്നു ഉൺമ ചൊല്ലീടേണ്ടവർ
ഉമ്മറപ്പടിവാതിൽ അടച്ചു തഴുതിട്ടാൽ

വാക്കുതീർക്കും നക്ഷത്രം



കവിത കടലുപോലെയാണ്
ആഴങ്ങൾകാട്ടി ഭയപ്പെടുത്തും
ആലോലമാട്ടി മയപ്പെടുത്തും
അമ്മമടിത്തട്ടുപോലെ താരാട്ടും
ഉടുപ്പുകൾ ഊരിയെറിഞ്ഞ്
തിരകൾ മുറിച്ചുകടക്കാൻ
പഠിക്കണം
മുങ്ങാങ്കുഴിയിട്ട് മുങ്ങിനിവരുവാൻ
പഠിക്കണം
കടലിനക്കരെയിക്കരെതൊട്ടു കളി
ക്കണം
അപ്പോൾ വാക്കുകളുടെകടലും,
കരയുംചേർന്ന്
കവിതയുടെ ഒരുനക്ഷത്രം പിറവി
യെടുക്കും

പ്രണയകാന്താരത്തിൽ



പെണ്ണേ, നിന്റെകണ്ണിണകളിൽ
പ്രണയത്തിന്റെ കാന്തീകതയുണ്ട്
ചുണ്ടിണയിൽ ചൂണ്ടിനിൽക്കും
നക്ഷത്രമുണ്ട്
നീമൂളിയപാട്ടിന്റെ മുതുകത്തു
കയറിഞാൻ
പക്ഷിയായ്പാറുന്നു, വൃക്ഷമായ്
പടരുന്നു
വിരലിനാൽമീട്ടുന്നു മഴവീണകമ്പിയെ
ഓടക്കുഴൽവിളി നാദമായ്മാറുന്നു
പരൽമീനുപോലെയാ തെളിനീരിലലയുന്നു
ഫണംവിരിച്ചാടുന്ന ഫണിയായിമാറുന്നു
പാടംനനക്കുവാൻ ചക്രംചവുട്ടുന്നു
ഒരുനാടൻപാട്ടിന്റെ വെള്ളംതേവീടുന്നു
പച്ചവിരിച്ചുള്ള നാട്ടുകുന്നിൻമേലെ
കാറ്റായ് കവിതയായ് താളത്തിലാടുന്നു
തളിരിട്ടുനിൽക്കുന്നോരെന്റെ പ്രണയത്തിൽ
പെണ്ണേനി പ്രാണനായ് പൂവിട്ടുനിൽക്കുന്നു

2017, ഏപ്രിൽ 29, ശനിയാഴ്‌ച

കഥകളി



പോയി ഞാനിന്നലെ
കഥകളി കാണുവാൻ
ആ മഹാക്ഷേത്രാങ്കണത്തിൽ
ആബാലവൃദ്ധം ജനങ്ങളൾ
ചേർന്നീടവേ
അർണ്ണവംപോലേവിളങ്ങി
ഒട്ടൊന്നുമില്ലെനിക്കറിയുന്നവരായി
അറിയുവോരോട് പിരിശം ചൊല്ലി
സന്താനഗോപാലം കാണാനിരുന്നു
ഞാൻ
ആട്ടവിളക്കു തെളിഞ്ഞു
മേളപ്പദങ്ങളുയർന്നുമുന്നിൽ
തിരശ്ശീലമെല്ലെയകന്നു
ദ്വാരകാപുരിതത്തിന്നിലെത്തിയോ -
രർജ്ജുനൻ
കൃഷ്ണനോടൊത്തു വസിക്കേ
കൈകളിലൊരു പിഞ്ചുകുഞ്ഞിൻ
ജഡവുമായ്
നെഞ്ചത്തടിച്ചുവിലപിച്ചുകൊണ്ട്
ഒൻമ്പതുമക്കളും നഷ്ട്ടമായുള്ളൊരു
അച്ഛൻ നിലവിളിക്കുന്നു
പത്താമതുണ്ണിയെ കാത്തുനൽകാമെന്ന്
ഫൽഗുനനുരചെയ്തിടുന്നു
കാത്തിരിക്കുന്നു ശരകൂടവുംതീർത്തു
കാലനെ കാലേകുടുക്കാൻ
പത്താമതുണ്ണിയും കാണാതെപോകുന്നു
താതനാം ബ്രാഹ്മണൻ ഭർസ്സിച്ചിടുന്നു
അഗ്നിക്കുതന്നെ സമർപ്പിക്കുവാനായ്
ചിതയൊരുക്കീസ്വയം പാർഥൻ
അവിവേകമരുതെന്ന് കൃഷ്ണനുര
ചെയ്യുന്നു രക്ഷകനായിമാറുന്നു
പാലാഴിയിൽചെന്നു വിഷ്ണുവിൽനിന്നും
ദശബാലകരുമായിവരുന്നു
ഇന്നേതു കൃഷ്ണൻ, കാണാതെപോകുന്ന
വസുധതൻ മക്കളെ രക്ഷിക്കുവാൻ
പീഡനമേറ്റു പിടയുന്നകൃഷ്ണയെ
കൃഷ്ണമണിപോലെ കാക്കാൻ

2017, ഏപ്രിൽ 28, വെള്ളിയാഴ്‌ച

മുഖം




പ്രീയപ്പെട്ടവളേയെന്നുവിളിച്ച്
എന്നെഎത്രമാത്രം ചുംബിക്കുമായി
രുന്നുനീ
പ്രണയനാഗമായ് ചുറ്റിവരിയുമായിരുന്നു
ഇലഞ്ഞിപ്പൂസുഗന്ധമെന്ന്,യെത്രമൊഴി-
ഞ്ഞിരുന്നു
വഴിയരികിലും,ബസ്സ്റ്റോപ്പിലും കാത്തു -
നിന്നിരുന്നു
ഞാനരികിലെത്തുമ്പോൾ നിന്റെ മിഴികളിൽ
നക്ഷത്രംപൂക്കുമായിരുന്നു
മഞ്ഞുപെയ്യുംരാവുകളിൽ
ഞരമ്പുകളിൽഅഗ്നി പടർത്തുമായിരുന്നു
ചുട്ടുപൊള്ളുംപകലിൽ കുളിരായ്
പടരുമായിരുന്നു
വാക്കുകളുടെ വികാരങ്ങളിൽ
ആലസ്യപ്പെടുമായിരുന്നു
ഇന്ന്കരിപിടിച്ച കൽത്തൂണുഞാൻ
ചിതറിയചിതൽപുറ്റ്
തിരസ്കൃതയുടെഹതാശയായ
ഒരലച്ചലിലാണുഞാൻ
നിന്റെഓർമ്മയിൽ മുഖംനഷ്ട്ടപ്പെട്ട
ഒരുവൾ.
ആരൊക്കെയിലൂടെയാണ്
വ്യഗ്രതയോടെനീ കടന്നുപോകുന്നത്
ഓർമ്മയുണ്ടോ? ഏതെങ്കിലും ഒരു മുഖം!

2017, ഏപ്രിൽ 24, തിങ്കളാഴ്‌ച

പ്രണയപ്പൂവ്



എനിക്ക് ഒരുറോസാച്ചെടി
വേണം
പൂവ്ഹൃദയംപോലെ ചുവന്നതും
പ്രണയംപോലെ തപ്തവുമായി
രിക്കണം
കുളിരുനുണയുന്ന,കിനാവുതിന്നുന്ന, -
പാട്ടുപെയ്യുന്ന, മഴവായിക്കുന്ന
ഒരു റോസാച്ചെടി.
പെണ്ണേ, നീയല്ലാതെ ആപ്രണയപ്പൂവ്
മറ്റെന്താണ് .

തോറ്റുപോകുന്ന ജീവിതം



മനസ്സ് വല്ലാതെ തളർന്നുപോയി
രിക്കുന്നു
എന്തെന്നില്ലാത്തഒരു വേദന -
എന്നെ കാർന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു
മരണത്തെ ഞാൻപഠിച്ചുതുടങ്ങി
മരണമല്ലാതെ എന്താണ്നാമിന്ന്
രാവിലെ ചൂടോടെയറിയുന്നത്
ജീവിതംഅപ്പാടെ തോറ്റുപോകുന്നല്ലോ?
പൂത്തുചുവന്ന വാകമരച്ചോട്ടിൽ
ചോരയിൽകുളിച്ചുകിടന്ന പെൺകുട്ടി
യുടെരക്തംതെറിച്ചുവീണത് യെന്റെ   മുഖത്താണ്
പൂവുപോലുളള ഒരുപെൺകുട്ടിയെ
 സ്വന്തംഅച്ഛൻവലിച്ചീമ്പിയത് യെന്റെ
കൺമുന്നിലാണ്.
ഒരുമകൻ അമ്മയെപീഡിപ്പിച്ച് ഗർഭിണി
യാക്കുന്നു
ആർആർക്കാണിന്ന് രക്ഷകനായിട്ടു
ള്ളത്?!
ഒറ്റക്കുതിപ്പിന് തൊടാനെത്താത്തൊരകലം
ആരുമായുംസൂക്ഷിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു

നിറംകെട്ട നാളുകൾ



നിറമില്ലായ്മയുടെ മൂർത്തരൂപമായി
രാത്രിയിരുണ്ടുനിന്നു
മഞ്ഞിന്റെ ഉറഞ്ഞുപോയജലകണങ്ങൾ
ജാലകപ്പാളിയിൽ മങ്ങിനിന്നു
ഇരുളിലും പൗരാണികമായഒരുമണം
നിറഞ്ഞുനിന്നു
എന്നുംപൂത്തുനിൽക്കുന്ന ഒരുഗ്രാമമായി
രുന്നുയെൻേറത്
ഓരോഋതുവിലും മഞ്ഞയും, പച്ചയും, _
മഞ്ഞയും, വെള്ളയും, ഹൃദയച്ചുവപ്പും.
ഒരിളംചൂടൻവെയിലുളള ദിവസമാണ്
ഞങ്ങളെപച്ചപ്പിനെകോരിക്കളയുവാൻ
യന്ത്രകൈകളെത്തിയത്
ഞങ്ങളുടെഹൃദയത്തിൽ നീളത്തിലൊരു
മുറിവുകുത്തിപണിതുടങ്ങിയത്
പതിനേഴുതികഞ്ഞ പെണ്ണിനെപ്പോലുളള
മണ്ണ്
എത്രപെട്ടെന്നാണ് അവളുടെവസ്ത്രങ്ങൾ
പറിച്ചുമാറ്റിയത്
അവളുടെഓരോ അവയവത്തിലൂടെ
യന്ത്രകൈകൾചലിച്ചത്
മൃതപ്രായയായി അവളിന്നും
അന്നുമുതലാണ്; ഞങ്ങളുടെകാടുകൾ
കുന്നിറങ്ങിപ്പോയത്
കുളങ്ങളും, കുന്നുകളുംനാടൊഴിഞ്ഞു
പോയത്
വയലുകൾകപ്പലേറിപടിഞ്ഞാട്ടേക്ക്
പോയത്
പകച്ചുമെലിഞ്ഞുപോയ സംസ്ക്കാരത്തി
ലേക്ക്
പച്ചപരിഷ്ക്കാരങ്ങൾ പിച്ചവെച്ചത്
വിടർന്നുവരുന്ന പെൺപൂക്കൾ
പാതിവഴിയിൽ പൊഴിയാൻതുടങ്ങിയത്

ഉപ്പ്പാടം പോലെ ......!



ജീവിതം ഒരുപ്പുപാടമാണ്
എപ്പോഴും അലിഞ്ഞുതീരാവുന്ന
ജീവന്റെഉപ്പുപാടം
ഞാൻ നട്ടുനനച്ചതെല്ലാം
തഴച്ചുവളർന്ന് തലയുയർത്തി
നിൽക്കുമ്പോൾ
ജീവിതവഴിയുടെ അവസാനയറ്റത്ത്
ഞാനറച്ചുനിൽക്കുന്നു
ആഗ്രഹങ്ങളുടെ വസന്തങ്ങളെല്ലാം
കെട്ടടങ്ങി
ഇനി ഗ്രീഷ്മം
ഇലകൊഴിഞ്ഞ ശിഖരങ്ങളില്ലാത്ത
ഒറ്റത്തടി
എന്നിട്ടും,അവളിന്നും ഒരുദ്വീപായെന്നിൽ
അവശേഷിക്കുന്നല്ലോ?!
അവളിലേക്കുള്ള കടലാഴങ്ങൾതാണ്ടു -
വാനാകാതെ
ഈകണ്ണീർമഴയിൽ നനഞ്ഞ്കുതിരുന്നല്ലോ

2017, ഏപ്രിൽ 20, വ്യാഴാഴ്‌ച

പെണ്ണായാൽ




പാട്ടുകൾകാക്കുന്നൊരു പെൺകുട്ടി
കളിപ്പാട്ടംതിരയുന്നൊരു പെൺകുട്ടി
ഞാനറിയുന്നു,യെങ്ങുംകാണാം, -
യിതുപോൽപെൺകുട്ടി.
എങ്ങനെയിന്നവൾ കേൾക്കുംപാട്ടുകൾ
എങ്ങനെതിരയും കളിപ്പാട്ടങ്ങൾ
വാക്കുകൾ, നോക്കുകൾ, വിഷമുനകൾ
വിഷയാസക്തിതൻ മിഴിമുനകൾ
പരിചിതരെന്നുനടിച്ചു വരാനായ് -
പഴുതുകൾപലതും നോക്കിയിരിപ്പൂ
ഇനിനനയില്ലീ മിഴികൾചൊല്ലി
കണ്ണിലൊരുകടലാഴം തീർപ്പൂ!
വിടരുംമുകുളം വിരിയാതെന്നും
വിഷാദംമൂടുന്നു.
കുഞ്ഞുമുഖങ്ങൾ കൂനിപ്പോയൊരു
ബന്ധിതമൊരു പക്ഷി
കൊത്തിക്കീറാൻ കാർക്കോടകരവർ
നടവഴിയിടവഴിയിൽ
വിടരുംമൊട്ടിന് വീഞ്ഞിൻവീര്യം
ചൊല്ലുംകാട്ടാളർ
കൊതിതീരാത്തൊരു കൂനനുറുമ്പുകൾ
ചാലിട്ടെത്തുന്നു
രക്തംതീർത്തൊരു ചുവന്നവീഞ്ഞവർ
ഉണ്ടുമദിക്കുന്നു

കാഴ്ച്ച




കൽച്ചീളുകളാകുന്നുകാഴ്ച്ച
കാർക്കോടകൻമാർചുറ്റിലും
കത്തിപ്പിടയുന്നുഉള്ളം
എങ്ങും കത്തിപ്പടരുന്നുകള്ളം
പൊട്ടിച്ചിതറുംപരുഷം
പെറ്റുപെരുകുന്നുപീഡ
രാവിൻചതുപ്പുകൾ തീർത്ത്
പെണ്ണിനെമൺചിരാതെന്നപോലു-
sയ്ക്കുന്നു
കാതിൽ കടലിരമ്പുന്നു
ചീറിയടിക്കുന്നു ശബ്ദം
പാതനഷ്ട്ടപ്പെട്ടവൻ ഞാൻ
പാതാളം പൂകാൻ കൊതിപ്പോൻ

സ്ത്രീ



സ്ത്രീയുടെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച്
നിനക്കെന്തറിയാം?
ശരീരഘടനയെക്കുറിച്ചല്ലാതെ.
അവളുടെ വ്യാകുലതയെക്കുറിച്ചെ_
ന്തറിയാം?
വാക്ചാതുരിയെക്കുറിച്ചല്ലാതെ.
അവളുടെ ചിന്തയെക്കുറിച്ച് നീ -
ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ !
ആകാരങ്ങളിൽനിന്ന് ഓരോഅവയവ -
ങ്ങളിലേക്ക്
തെറിച്ചുമാറി കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതല്ലാതെ.
ശരീരം കൊണ്ട് തികച്ചും വ്യത്യസ്തരായ
രണ്ടു പേരാണ് സ്ത്രീയും, പുരുഷനും
നിനക്കറിയോ;
ഏതുതണുപ്പിലും ചൂളയിൽനിന്നെന്ന പോലെ
പുളയുകയാണവൾ!
അവളെത്രവട്ടം നിന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന്
നിലവിളിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് നിനക്കറിയോ?!
നീയറിഞ്ഞിരിക്കില്ല.
മനസ്സുകൊണ്ട് നിലവിളിക്കുമ്പോൾ
ശബ്ദം എവിടെയോവെച്ച് മൃതി -
പ്പെട്ടുപോകയാണെന്ന്.
എന്നിട്ടുംഅവളുടെ ചരിത്രത്തെക്കുറിച്ച്
ചിന്തിക്കാതെ
ചാരിത്ര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംശയിക്കാനാണ്
നിനക്ക് താത്പര്യം

2017, ഏപ്രിൽ 15, ശനിയാഴ്‌ച

ഒരു മഴദിനം




മഴനനഞ്ഞ് കുന്നിൻചരുവിലൂടെ, യവൾ
ഓടി
മൺതിട്ടുകളിൽതട്ടിയും, പാഴ്സസ്യങ്ങളിൽ
മറഞ്ഞും
വസ്ത്രങ്ങൾ ഒട്ടിച്ചേർന്നഉടലോടെ
ഭയമറ്റിയ കണ്ണുകളോടെ
അവസാനത്തെ ആശയായ
ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ
കിതപ്പാറ്റാനാവാതെ നെഞ്ചോട്കൈ ചേർത്ത്
ലക്ഷ്യമില്ലാതെ,യോടി
പക്ഷേ, കാമാന്ധനായചെന്നായ
അവളെകീഴടക്കുക തന്നെചെയ്തു
കാട്ടുവഴിയിലെ കുടപ്പനക്കീഴിൽ
ഇരുട്ടുകലർന്ന വെളിച്ചത്തിൽ
മഴയായ്കരച്ചിൽ പെയ്തു
ആർത്തുപെയ്യുന്ന മഴയുടെ ആവേശത്തിൽ
അവളുടെഉടൽ വിറകൊണ്ടു
നീർച്ചാലിലെഉരുളൻ കല്ലുകൾ
അവളുടെനഗ്നതയെ തൊട്ടുരുമി
കെട്ടഴിഞ്ഞമുടി മുഖത്തുചിതറി
മാറിൽപിണച്ചുചേർത്ത കൈകൾ
ഒടിഞ്ഞുതൂങ്ങി
ഏതോആഴങ്ങളിലെ ഉറവക്കണ്ണുകളിൽ
നിന്ന്
ഇറ്റിറ്റുവീണ രക്തതുള്ളികൾ
നീർച്ചാലിനെഒരു ചോരച്ചാലായ്
രൂപപ്പെടുത്തി

അലമേലു



തീവണ്ടിയിലെ ബാത്ത്റൂംനിറയെ
അശ്ലീലചിത്രങ്ങളും, കിടപ്പറരഹസ്യങ്ങളും
ഇത്രയുംവരച്ചിടാൻമാത്രം ആസക്തി
ഏത് ഒറ്റകൈയ്യനായിരിക്കും ?!
അതോ, മാന്യതയുടെ മഞ്ഞച്ചിരിയുമായി
മുന്നിലിരിക്കുന്നവന്റെ
ആത്മരതിയുടെ ബഹിർസ്ഫുരണമോ?!!
ഓർമ്മയിലിപ്പോൾ അലമേലുവാണ്
കാട്ടുവഴിയിലെ അപ്പക്കാട്മറഞ്ഞ്
അലമേലു
ഒരുസ്ത്രീയുടെ രഹസ്യത്തിലേക്കുള്ള
മങ്ങിയവെളിച്ചവും, തണുപ്പുമുള്ളയിടം
ചില്ലുഗ്ലാസിലെ തെളിഞ്ഞവാറ്റിൽ
അലമേലുവിന്റെ, യിളകിച്ചിരി
ജീവിതത്തിന്റെ ഉളളകം കത്തുന്നചിരി
പോലെ
ഉള്ള്പൊള്ളിക്കുന്ന ചാരായം
ആട്ടിൻചൂരുള്ള അലമേലുവിനെകാണു
മ്പോൾ
ഞരമ്പിൽ ആസക്തിയുടെഅഗ്നിയല്ല
തിളക്കുന്നത്
അരച്ചാൺ വയറിനുവേണ്ടി
എരിഞ്ഞുതീരുന്ന ജീവന്റെശൈത്യമാണ്

ജീവിതം ഇങ്ങനെയും



പാപത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ
വ്യസനത്തോടെ
അവൾ മഴയിലേക്കിറങ്ങി
വിയർപ്പിൽമഴ കലർന്ന്
ദേഹത്തൂടെ ചാലിട്ടൊഴുകി
മിന്നലിന്റെമൂർച്ചയുടെ തിളക്കം
അവളുടെമുഖത്ത് സ്ഫുരിച്ച
ദൈന്യത, യിടയ്ക്കിടേകാട്ടിതന്നു.
കുടിലിൽനിന്ന് കുഞ്ഞിന്റെവിശന്ന
നിലവിളി അവളുടെകാതിൽ
പറ്റിക്കിടന്ന് പാടിയുറക്കിയഅമ്മയെ
ഇരുളിൽതപ്പിനോക്കി കാണാതെ
വന്നപ്പോഴുള്ള
കുഞ്ഞിന്റെഭയം അവളുടെകണ്ണിൽ
മഴയേക്കാൾ ആർത്തലയ്ക്കുന്നകണ്ണീർമഴ
അവളുടെകവിളിൽ ഓളംവെട്ടുന്നു
മുഷിഞ്ഞുചുളുങ്ങിയ ഏതാനുംനോട്ടുകൾ
അപ്പോഴും നനയാതിരിക്കാൻ
അവൾകൈചുരുട്ടി പിടിച്ചിരുന്നു

തീചുംബനം




പ്രണയിച്ചു പ്രണയിച്ചാണവർ
വിവാഹിതരായത്
അവന്റെചുംബനത്തിന് തീപ്പോലെ
പൊള്ളുംചൂടായിരുന്നു
അവനെന്നാൽ അവൾക്ക്
പ്രാണനായിരുന്നു
അതുപോലെയവനും
മുഷിവൊട്ടും ഉണ്ടായിരുന്നതേ
യില്ല
മഷിയിട്ടമിഴി നനയിപ്പിച്ചതേയില്ല
പിന്നിലൂടെവന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചാണ്
പിൻകഴുത്തിലവൻകൊളുത്തിയത്
ഒരു'തീ'ചുംബനം
ഒന്നുതിരിഞ്ഞു നോക്കുവാനവൾക്ക്
സമയമുണ്ടായിരുന്നില്ല
ചുംബനച്ചൂടിന് പെട്രോളിന്റെ ഗന്ധമാ-
യിരുന്നു.
ഇന്നും അവൾക്കായവൻ കണ്ണീരൊഴു
ക്കുന്നു!

2017, ഏപ്രിൽ 12, ബുധനാഴ്‌ച

വിഷുക്കണി



മേടംവന്നു കരേറുന്നു
മാനംപൊന്നിൻ കുടമായി
കൊന്നമരത്തിൻ ചില്ലകൾതോറും
കനകക്കിങ്ങിണി പൂക്കുലകൾ
തേൻവണ്ടുകളുടെ വരവായി
വരിവരിയായ്പൂമ്പാറ്റകളും
ഉണ്ണിക്കുട്ടനുസന്തോഷം
കുഞ്ഞികൈയ്യിൽ കൈനേട്ടം
മധുരപുഞ്ചിരി തൂകുംമാമ്പഴം
ഉണ്ണിക്കുട്ടനുസമ്മാനം
സദ്യകൾവട്ടം അമ്പമ്പോ.....
സംഗീതങ്ങൾ ഹാ...ഹാ...ഹാ...
കണികണ്ടുണരാൻ കൊതിയായി
പൂത്തിരിപ്പൂക്കൾ വരവായി

വിഷു




കുന്നലനാടിന്നൊരുങ്ങിനിന്നു
കൊന്നപോൽ പൂത്തുവിളങ്ങിനിന്നു
സ്നേഹസൗഭാഗ്യ സൗരഭങ്ങൾ
കണിയായ്കരേറും വിഷുദിനമായ്
വർണ്ണമേലാപ്പൂ വിരിച്ചുനിൽപ്പൂ
കർണ്ണികാരത്തിൻ കുസുമമെങ്ങും
സ്വർണ്ണമെഴുംനല്ല കിങ്ങിണികൾ
കാന്തിവിടർത്തിക്കുണുങ്ങി നിൽപ്പൂ
കൈകളിൽവിത്തും കൈക്കോട്ടുമേന്തി
കർഷകർ പാടവരമ്പിലേറി
പുത്തൻവിഷുപക്ഷി പാട്ടുപാടി
ഉത്സവ ശ്രീയെഴുന്നുള്ളപാട്ട്
വർഷമേഘങ്ങൾ വിരിച്ചുപീലി
ഹർഷനാദങ്ങൾ തൊടുത്തുകണ്ഠം
കൈനേട്ടമായെങ്ങും കായ്ഫലങ്ങൾ
ആനന്ദലബ്ധിക്കിനിയെന്തു വേണം

2017, ഏപ്രിൽ 11, ചൊവ്വാഴ്ച

പ്രണയ മുന്തിരി




ഉന്മേഷം ഉള്ളകങ്ങളെ
ഇളക്കിമറിക്കുന്നു
മനസ്സ് ആകാശം പോലെ.
നിലാവിന്റെ നീലധൂളികൾ
നൃത്തമാടുന്നു
ഒരുകുല മുന്തിരിയുമായി
അപ്പോൾ പറിച്ചെടുത്ത
ഒരുകുല മുന്തിരിപോലെ
അവൾ അരികിൽനിൽക്കുന്നു
സോളമന്റെ പാട്ടിൽനിന്നെന്നപോലെ.
പ്രണയത്തിന്റെമുന്തിരി അവൾ
ചുണ്ടോടുചേർക്കുന്നു
എങ്ങുനിന്നോവന്ന ഒരുകുളിർക്കാറ്റ്
തൊട്ടുരുമിനിൽക്കുന്നു
ചന്ദനത്തിരിയുടെഗന്ധം മദിപ്പിക്കുന്നു
മഞ്ഞുപൊഴിഞ്ഞ നടപ്പാതയിൽനിന്ന്
പിയാനോവായിക്കുന്നതുപോലെ
അതി മൃദുലമായൊരുകൈത്തലം
എന്നെസ്പർശിക്കുന്നു

മരിയാ തോമസ്




അവൾ, ഒര്ഓർക്കിഡ്‌ പുഷ്പംപോലെ
പുഞ്ചിരിച്ചുനിന്നു
ഉപചാരപൂർവ്വം അവൻഅവൾക്കായി
കൈനീട്ടിനിന്നു.
വിറയാർന്നചുണ്ടുകളുടെ നനുത്ത സ്പർശം
മുന്തിരിത്തോപ്പും, ഗോതമ്പുപാടവുംകടന്ന്
ഒരുകാറ്റ്കൊണ്ടുവന്നു
അനവധിഓർമ്മകൾക്കു മുകളിലായി
സ്നേഹത്തിന്റെ ഓർമ്മയായതുയർന്നു
നിന്നു
മരിയാതോമസ്, നിനക്കായ്ഞാനെന്ന്
നീയെത്രവട്ടം, യെന്നോടുമൊഴിഞ്ഞു!
നിന്റെകല്ലുവെച്ച കാതിലെനക്ഷത്രം
എത്രകണ്ണിറുക്കി
പ്രണയത്തിന്റെപുത്തൻ ശീലുകൾ
പാടിതന്നവൾനീ
പാതിരാപവിഴമല്ലിയായ് നീയെന്നിൽ
എത്രവട്ടം പൂത്തുവിടർന്നു
പ്രണയത്തിൻപൂമ്പാറ്റയായിരുന്നു നീ
പൂവുകൾതേടി പറക്കുന്നപൂമ്പാറ്റ
മരിയാ, ഞാനുംനിനക്കൊരുപൂവു
മാത്രമെന്ന്മനസ്സിലാക്കാൻ
ഞാനെത്ര കാത്തിരിക്കേണ്ടിവന്നു

സ്നേഹം




അടച്ചുവെച്ച വീഞ്ഞുപോലെ
എന്റെമനസ്സിന്റെവീര്യം കൂടിക്കൂടി
വരുന്നു
മൊഴികൾതിങ്ങിയിരിക്കുന്നു
എന്നെ,യെത്രമാത്രം സ്നേഹിച്ചിരുന്നുനീ
പക്ഷേ,യിന്ന് ഒരുകള്ളനെയെന്നോണം
നീയെന്നെ, യകറ്റിനിർത്തുന്നു
"സ്നേഹമാണഖിലസാരമൂഴിയിൽ "- സ്നേഹമില്ലെങ്കിൽ പിന്നെമറ്റെന്ത്?
സ്നേഹമാണ് വലുത്
അല്ലെങ്കിൽവ്യർഥം ജീവിതം
കുശുമ്പും, കുന്നായ്മയും, സ്വാർത്ഥത,
അഹങ്കാരം എത്രനാൾ ഇനിയുമിത്
ഇതെല്ലാ,മറിഞ്ഞീടിലും
സ്നേഹത്തെ, യകറ്റിയും, ഒറ്റുകൊടു
ത്തും കൊണ്ടിരിക്കുന്നുലോകം

2017, മാർച്ച് 31, വെള്ളിയാഴ്‌ച

വാക്കുകൾ




ചില വാക്കുകളുണ്ട് ക്ഷാമകാല
ത്തെന്ന പോലെ
ഇറ്റിറ്റി വീഴും വളരെ കുറച്ചു മാത്രം
അല്ലെങ്കിൽ ആഗ്യംങ്ങളായും,
നോട്ടങ്ങളായും, മുദ്രകളായും.
ചില വാക്കിന്റെ വറ്റുകൾ വാരിയിടും
കൊത്തിയെടുക്കാൻ പാകത്തിനു
ള്ളവയും
അതികഠിനമായുള്ളവയും
ചിലത് വേഗം വിഴുങ്ങാം, ചിലത് തൊണ്ട
യിൽ കുടുങ്ങി കളിക്കും
ചിലവാക്കുകൾ പൊള്ളുന്നവയാണ്
സ്വയം തുണിയുരിഞ്ഞ് ഭ്രാന്തമായി തുള്ളി
തിമിർക്കും
ഘോരമായി അട്ടഹസിക്കും.
ചില വാക്കുകൾ മഴപോലെയാണ്
പതുക്കെ തുടങ്ങി പെട്ടെന്ന് അവസാനി
ക്കുകയോ, കോരിച്ചൊരിയുകയോ
ചെയ്യും
ചില വാക്കുകളുണ്ട് സംഗീതം പോലെ
സാന്ദ്രമായവ
കേട്ടാലും, കേട്ടാലും മതിവരാതെ
ഇനിയുമിനിയുമെന്ന് മനസ്സു പറയുന്നവ

കണ്ണീർ സീരിയൽ




കേരളം കണ്ണീരിൽ കുതിരുന്നു
വരൾച്ചയുടെ തളർച്ചയിലും
ഇറ്റുവെള്ളത്തിനലയുമ്പോഴും
വീടുകളുടെ നടുത്തളങ്ങൾ
കണ്ണീർച്ചാലുകളാണ്
സീരിയൽ തുടങ്ങിയതേയുള്ളു
സ്ത്രീ കഥാപാത്രം ദുഃഖം സഹിക്ക
വയ്യാതെ കരയുകയാണ്
കഥാപാത്രത്തിന്റെ കണ്ണീർ
സ്ക്രീനിൽ നിന്ന് നിലത്തേക്കൊഴു
ക്കുകയാണ്
ചുട്ടുപൊള്ളുന്ന ഒരിറ്റുവെള്ളമില്ലാത്ത
അറ്റവേനലിലും
എങ്ങിനെയാണിത്രയും കണ്ണീരുണ്ടാ
കുന്നത്

അമ്മ




ഉമ്മറത്തമ്മവെച്ച നിലവിളക്കിന്റെ
മുന്നിൽ
രാമനാമം ജപിച്ചതിന്നുമെന്നുള്ളിലുണ്ട്
നിറനിലവിളക്കായെൻ ഉള്ളിലുണ്ടിന്നു,മമ്മ
ജാലമില്ലാതെയിന്നും ജ്വലിച്ചുനിൽക്കു
ന്നുണ്ട്
മച്ചറയ്ക്കുള്ളിൽനിന്നും ഒച്ചകളിന്നും കേൾക്കേ
നക്ഷത്രവെളിച്ചമായ് മിഴികൾതിളങ്ങീടും
കുമ്മായച്ചുമരിൻമേൽ കാട്ടിയകുസൃതി യിൽ
ഉൺമയാം അമ്മച്ചിത്രം വരയായിന്നും കാണാം
ആ നല്ല നാളുകൾ ചിന്നി നിൽക്കുന്നു യിന്നും
തെന്നിയ സ്വപ്നം പോലെ ഓർത്തോർ
ത്തെടുക്കുന്നു
ക്ലാവു പിടിക്കാതുണ്ടാ,വാക്കെന്നുൾ
കിടാരത്തിൽ
തെന്നൽ താരാട്ടീടുന്നോരോളമായുള്ളി
ലുണ്ട്
ശോണ ദീപ്തമാ,മൊരു കമ്ര നക്ഷമ,മ്മ
കർമ്മം ചെയ്തു തീർത്തീടാൻ ശക്തിയു,
മിന്നെന്ന,മ്മ

2017, മാർച്ച് 28, ചൊവ്വാഴ്ച

ശ്മശാനം




കാറ്റാടി മരങ്ങളതിരിട്ട ശ്മശാനത്തിൽ
ആ യാത്രയൊടുങ്ങുന്നു
കാറ്റാടികളുടെമൂളക്കം രോദനംപോലെ
ഓടിനടക്കുന്നു
അത്അനുനിമിഷംതീവ്രമായി നെഞ്ചിൽ
തുളച്ചുകയറുന്നു
മഴപൊടുന്നനെ പൊട്ടിവീണപ്പോൾ
ഉള്ളിലെന്തോ പിടഞ്ഞുണരുന്നു
പൂമ്പാറ്റയെപ്പോലൊരു പെൺകുട്ടി.
കാറ്റിലിളകുന്ന പുൽത്തലപ്പുകൾക്കിടയിൽ
പതിരറിയാത്തപെണ്ണിന്റെ ഉടൽനിവരുന്നു
കറുത്ത കൊക്കുകൾ കൊത്തിവലിക്കുന്നു
നിലവിളിക്കുവാൻ കഴിയാതെ
അവളുംമഴയും പിടയുന്നു
മൃഗങ്ങൾ നാണിക്കും വിധത്തിൽ
ചൂടാറുന്നതുവരെ അവർ....
പണ്ടു പണ്ട് ഒരു പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു
അമ്മൂമകഥതുടർന്നു
ഉറങ്ങിയുണരുമ്പോൾ കഥയുണ്ടായിരുന്നില്ല
അമ്മൂമേ, അന്നുപറഞ്ഞകഥയിലെപെൺ -
കുട്ടി
എവിടെയാണെത്തിയത് ?!
ശ്മശാനത്തിൽ ഒരു തലയോട്
ഇരുളിൽ തിളങ്ങുന്നു

ജാഥ




ഓരോജാഥയു,മിപ്പോൾ മൗനജാഥയാണ്
ജാഥകടന്നുപോകുന്നു,യെന്നറിയുന്നത്
മുന്നിൽനടക്കുന്ന ബാനറും,കൊടിയും -
കണ്ടാണ്
നീണ്ടവരികളിലെകണ്ണുകൾ നീളുന്നത്
വളർന്നുനിൽക്കുന്ന മാളുകളിലേക്കാണ്
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് ഒറ്റയുംതെറ്റയുമായി
തെറിച്ചുവരുംചിലവാക്യങ്ങൾ.
മുദ്രാവാക്യങ്ങളെല്ലാം മുദ്രണംചെയ്യപ്പെട്ടി-
രിക്കുന്നു
മുഷിഞ്ഞമുഖങ്ങളിൽ വലിഞ്ഞുമുറു-
കലില്ല
ചുരുട്ടിയമുഷ്ട്ടികളിൽ ദൃഢതയില്ല
കഷ്ട്ടതരംകാൺമാനില്ല
ജാഥകൾ നടന്നുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു
മൗനത്തിന്റെ ചിതൽപ്പുറ്റുകൾ വളർന്നു -
കൊണ്ടും

പ്രത്യാശ



വേപഥുവാർന്നഒരുസ്വരം ഇഴഞ്ഞുവരുന്നു
പ്രീയതരമായതെല്ലാം മുന്നേമറയുന്നു
കാലത്തിന്റെ കാണാമറയത്ത് ചേക്കേറുന്നു
പുറത്തെങ്ങും കാറ്റു വീശുന്നു
കരിയിലകൾ കാറ്റിൽ പറക്കുന്നു
കാഴ്ച്ചമങ്ങിയ കണ്ണുകളുയർത്തി
അവളൊന്നുകൂടി നോക്കി
മൺകൂടാരത്തിന് ഏതോ ആകാശത്തിന്റെ
ഘനനീലിമയെന്നു തോന്നി
പാഴ്മഞ്ഞിന്റെ ഗിരിശിഖരങ്ങളിൽ
വെളളിമേഘങ്ങളുടെ പാളികൾ.
വെയിലിന്റെ വർണ്ണനൂലുകൾ
മരണത്തിനു മേൽ ഉയിർപ്പിന്റെ -
പ്രത്യാശകൾ
അവൾക്ക് സമ്മാനിക്കുന്നു.

പ്രണയത്തിന്റെ മീവൽപക്ഷികൾ




ചായക്കൂട്ടുകൾ തട്ടി മറഞ്ഞതുപോലെ
വർണ്ണങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സ്
വാൻഗോഗിന്റെ മഞ്ഞ പോലെ പ്രണയാ
തുരം
ചില്ലുജാലകത്തിനപ്പുറം
മീവൽ പക്ഷികൾ ചിറകടിക്കുന്നു
മനസ്സിലൊരു ഭൂപടം നിവർന്നു വരുന്നു
വൻകരകളും, സമുദ്രങ്ങളും, കടലിടുക്കു
കളും,മഞ്ഞുപർവ്വതങ്ങളും,മരുഭൂമികളും
നിന്റെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ
പതിനാലു ലോകങ്ങൾ
എന്റെ വിരലുകൾ നിന്റെ ഭൂപടത്തിലേക്ക്
നീളുന്നു
പ്രണയത്തിന്റെ അലകടലിൽ
നാവികനും, കപ്പലുമായ് നാമിരുവരും
ഇപ്പോൾ മറ്റൊന്നുമോർക്കുന്നില്ല
മേഘരഹിതമായ നീലാകാശത്തിൽ
മീവൽ പക്ഷികളായ് നാമിരുവരും

2017, മാർച്ച് 23, വ്യാഴാഴ്‌ച

അമ്മയുടെ മരണം



ജാലകത്തിനപ്പുറം
ചിതകത്തിയമരുന്നു
വായുവിനിപ്പോഴും ചന്ദനത്തിരിയുടേയും
വെന്തതേങ്ങയുടേയുംഗന്ധം
തേങ്ങിത്തളർന്ന കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ
വീട് മൂകമായിരിക്കുന്നു
അമ്മപോയി, ചേച്ചിയുടെ കവിളിലൂടെ
രണ്ടു തോടുകൾ ചാലുകീറി
" എവിടേക്ക് ''?_ എന്ന ചോദ്യത്തിനെ
നെഞ്ചോട് ചേർത്തമർത്തി ഒരു ഗദ്ഗദം
കരഞ്ഞു തളർന്ന കണ്ണുകൾ
ഉറക്കമില്ലാത്തരാത്രിയിൽ അമ്മയെ
ത്തേടി
കുഞ്ഞുകൈകൾ അമ്മയെപരതി
മുറിയിൽ മുലപ്പാലിന്റെ മണം
മാറോട് ചേർത്തമർത്തുന്ന സുരക്ഷി
തത്വത്തിന്റെമൃദുത്വമാർന്നകൈ
തീയാളുന്ന ഉടലുമായി ഉരുകിത്തീരുന്ന
അമ്മഅരികിലേക്കു വരുന്നു
ഉറക്കത്തിലുറക്കെകരഞ്ഞ്
ഞെട്ടിയുണർന്നപ്പോൾ
അമ്മയെവിടെ?!
ജാലകപ്പുറത്ത്ഒരുകനൽ അനലുന്ന പോലെ

അമ്മനട്ടനാരകം




കുശലം ചൊല്ലുന്നപോൽ
കുറുകുന്നുഒരുകാക്ക നാരകച്ചില്ലയിൽ
അമ്മനട്ട നാരകത്തിൽ പുഞ്ചിരി പോ-
ലൊരുപൂവ് വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു
അമ്മയുടെ ഓർമ്മയാണ് നാരകം
അമ്മ കുഞ്ഞിനെ കൈയ്യുയർത്തി
വിളിക്കുന്നപോലെ
ചില്ലയുയർത്തി വിളിക്കുന്നു നാരകം
അമ്മ ചുമലിൽ മുഖമമർത്തിച്ചിരിക്കുന്നു
പടിഞ്ഞാറ്റയിൽ നിലവിളക്കായ് ജ്വലിക്കുന്നു
വെള്ള വസ്ത്രമണിഞ്ഞഅമ്മ
ഓർമ്മയുടെ നാരകപ്പൂവ് തന്ന്
ഏതു വഴിക്കാണ് പോയത്?!
നാരകച്ചില്ലകൾ കാറ്റിലുലയുന്നു
കണ്ണിൽ നിന്നൊരു കുടം തുളുമ്പുന്നു
ഓർമ്മയുടെ വാതിലിൽ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി
അമ്മ പോയിരിക്കുന്നു.
ജലത്തിൽ നിന്നുംപിറന്ന ജീവൻ
ജലത്തിനുള്ളത് മൺകുടത്തിൽ മൂടിവെച്ച്
ഒന്നും മിണ്ടാതെ

2017, മാർച്ച് 21, ചൊവ്വാഴ്ച

വേരറ്റ വൃക്ഷം



ഗ്രാമത്തിന്റെ തുടിപ്പിൽ
തുടലൂരിയെറിയപ്പെട്ട
ഒരു ജീവിതമുണ്ടായിരുന്നു
യെനിക്ക്
പുലരിപോലെ തുടുത്തുനിന്ന
ഒരുയൗവ്വനകാലം
ഇന്ന്, ശിഖരങ്ങളൊടിഞ്ഞവൃക്ഷ
മാണുഞാൻ
ജന്മാന്ത്യത്തിന്റെ കൈപ്പുനീർകുടി
ക്കുന്നവൾ
കരിങ്കാറുകൾ കണ്ണിൽഇരമ്പിക്കയ
റുന്നു
വേനലിന്റെ ശമിക്കാത്തപുഴുക്കം
ഉള്ളിനെവേവിക്കുന്നു
ഇല്ലായ്മയുടെ മിഥുനസന്ധ്യയിലാ
ണുഞാൻ
ശവക്കച്ചപോലെ നനഞ്ഞുകിടക്കുന്നു
കവിൾത്തടം
കരിമ്പനതലപ്പുകൾ കരളിനുള്ളിലാടുന്നു
കാമംകുരുത്ത കണ്ണുകളും
ചോരതുളുമ്പുന്ന ചുണ്ടുകളും
തുള്ളിതുളുമ്പുന്ന മാറിടവുമായിരുന്നു
അവർക്ക് വേണ്ടത്
സ്നേഹംഅർത്ഥമില്ലാപദമായി
പാദങ്ങളാൽ ഞെരിഞ്ഞുടഞ്ഞു
ഇന്ന്, വേരറ്റുനിൽക്കുന്ന ശിഖരമൊടിഞ്ഞ
വൃക്ഷംഞാൻ

2017, മാർച്ച് 18, ശനിയാഴ്‌ച

പഴയവീട്



പഴയകാലവീടുകളിന്ന് ജീവിക്കുന്നത്
വരികൾക്കിടയിലാണ്
പൊടിപിടിച്ച ഷെൽഫിനകത്തിരുന്ന്
ചെറുകാടും,എം ടിയും പറയുന്നത്
മരുമക്കത്തായത്തിന്റെ തമ്മിൽതല്ലാണ്
ഉള്ളകങ്ങളിലെ ഉഷ്ണക്കാറ്റാണ്
പഴയകാലവീടുകൾ ഒരുത്തരമാണ്
ഉത്തരങ്ങളേക്കാൾ ശക്തമായ ചോദ്യവുമാണ്.
പഴയകാലവീടൊരു വടവൃക്ഷമാണ്
വൃക്ഷക്കൊമ്പിൽ സന്ധ്യതുണിതോരാ-
നിട്ടാൽ
പെരുത്തുവരുംപേടിച്ചെത്തം
മെല്ലെമെല്ലെ വൃക്ഷക്കൊമ്പിൽ
ഇരുട്ട്ചിറകടിക്കും
പെരുകിവരുന്നയിരുട്ടിൽ
സന്ധ്യമറന്നിട്ട വെളിച്ചത്തിൽ
യക്ഷിക്കൊട്ടാരംപോലെ നിഴൽ -
വിരിച്ചുനിൽക്കുംവീട്

എന്നിട്ടും നീ...!



രൂപങ്ങൾകൂടിക്കുഴയുന്ന കാഴ്ച്ചനഷ്ട്ട -
പ്പെട്ടമനസ്സ്
വാക്കുകൾപിച്ചിച്ചീന്തിയിട്ട മുറ്റമായിരി ക്കുന്നു
എന്റെമുറിവുകളിൽ മുളക് തേയ്ക്കാൻ
തള്ളിക്കയറുന്നു കണ്ണുകളിലേക്ക്സന്ധ്യ
അക്കങ്ങളുടെസങ്കലനപട്ടിക എവിടെ -
യാണ്പിഴച്ചത്?!
ഉറക്കംമാറിയിരുന്ന് വിരൽഞൊട്ടപൊട്ടി ക്കുന്നു
ഉമ്മറക്കോലായിൽ പ്രായംതളർന്നിരിക്കു
മ്പോഴും
വിഭ്രമാത്മകശബ്ദവും കണ്ണുകളിലെ
തീക്ഷണതയും,യിന്നുമോർത്തുപോകുന്നു
എന്നിട്ടുംകണ്ടെത്തുവാൻ കഴിഞ്ഞില്ലല്ലോ
യെനിക്ക്
നിന്റെകണ്ണിലൊളിപ്പിച്ച രഹസ്യദ്വീപ്
എനിക്ക്കുഞ്ഞുമോഹങ്ങളേ ഉണ്ടായിരു
ന്നുള്ളു
എന്റെസങ്കടങ്ങളെ,യറിയാൻ
ചിരിയിൽ ചരൽകല്ലെറിഞ്ഞ്
ചിറ്റോളമുണ്ടാക്കാൻ അരികിലെന്നുംനീ
സർപ്പഗന്ധം പൂക്കുന്ന നിന്റെ
നിമ്ന്നോന്നതങ്ങളായിരുന്നില്ലല്ലോ ഞാനാ
ഗ്രഹിച്ചത്
നിരയൊത്തനീണ്ടമുടി, പാദസരത്തിന്റെ
മൃദുസ്വനം, കുണുങ്ങിച്ചിരിക്കുന്നകുപ്പി
വളകൾ
അമ്പരപ്പിന്റെ കിതപ്പോടെയിന്നും നിന്നെ -
യറിയാൻ പാടുപെടുന്നുഞാൻ
മഞ്ഞുവീണ കരചരണങ്ങളിൽ
കണ്ണീർചൂടേറ്റ് ഒരുമഴച്ചാൽ രൂപപ്പെടുന്നു
കാറ്റിന്റെവിതുമ്പലായ്, കർക്കടകഘോഷ
മായ്
നീപെയ്തപ്പോഴൊക്കെ
ഒരുവൃശ്ചികകാറ്റായ്ഞാൻ തഴുകിയിരു
ന്നില്ലെ
എന്നിട്ടും നീ ....!

ജീവിതത്തെ വായിച്ചെടുക്കുമ്പോൾ




ജീവിതത്തെ എങ്ങനെവായിച്ചെടുക്കും.
കനവുകൾനിറഞ്ഞ കുട്ടിക്കാലമോർ
ക്കാൻനിങ്ങൾക്ക് മനസ്സുണ്ടോ?
ഒരുബിന്ദുവിൽതുടങ്ങി ആബിന്ദുവിൽ തന്നെതിരിച്ചെത്തുന്ന
വൃത്തത്തിന്റെ ആവർത്തനമാണ് ജീവിതം.
ഇത്ര ജീവിച്ചിട്ടും ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്
എന്തു പഠിച്ചു ?!
ആർത്തിപിടിച്ച കണ്ണുകളുടെ തടവറയിലാ
ണു നിങ്ങൾ !!
ഉള്ളവരുംഇല്ലാത്തവരും ഒരേദു:ഖിതർ
രണ്ടുകൂട്ടരും ഒരുപിടികടുകാണ്തിരയു
ന്നത്

2017, മാർച്ച് 12, ഞായറാഴ്‌ച

മനുഷ്യമൃഗം



അഗ്നിയിലകപ്പെട്ട പാത്രം പോലെ
വ്യഥയുടെ അഗ്നിയിൽ ഞാൻ തിളയ്ക്കുന്നു
മണൽത്തരി പോലെ പൊരിയുന്നു.
നിന്റെ കരകൗശലത്തെ ചൊല്ലി
നീ സന്തോഷിക്കുന്നു
ഉദിതശരീരത്തിന്റെ ഊറ്റം
അവളിൽ തീർക്കുന്നു
നീ ബലിയുടെ ഉത്സവം നടത്തുന്നവൻ
അവൾ ഇര
നിന്നിലെ കാമാന്ധതയുടെ കാളക്കൂറ്റൻ
ബലിയെക്കുറിച്ചുമാത്രം ചിന്തിക്കുന്നു
പുതുരക്തത്തിന് ദാഹിക്കുന്നു
നിനക്ക് അവൾ ബലിമൃഗമായ പശു.
സ്ത്രീ, ജനനി
ജീവന്റെ പഞ്ചാമൃതം നിന്റെ ചോരി
വായിലേക്ക്
ആദ്യമായിറ്റിച്ചു തന്നവൾ
ജീവന്റെ ജലത്തിൽനിന്ന്
നിന്നെ ലില്ലിപ്പൂവായു,യർത്തിയവൾ.
നീ മനുഷ്യനായു,യിർകൊണ്ടു
മൃഗമായ് ജീവിക്കുന്നു
അധമനായ മനുഷ്യാ....!
വഴിയിലുടനീളം അടർന്നുവീണ
എന്റെ കണ്ണിലെ രക്ത തുള്ളികൾക്ക്
നീ മറ്റെന്തെങ്കിലും അർത്ഥംകണ്ടെ
ത്തുമോ ?!

2017, മാർച്ച് 5, ഞായറാഴ്‌ച

ജീവിത വഴി



എത്ര,യകലെ,യെങ്കിലും
അരികിലെന്ന പോലെ
ഇരുമെയ്യെങ്കിലും ഒരുമനമായ
കാലമുണ്ടായിരുന്നു
ഇന്ന്, അളന്നു മുറിച്ചഒരകലം
സൂക്ഷിക്കുന്നു
കണ്ടുമടുത്ത ചിത്രംപോലെ -
യവഗണിക്കുന്നു
വീണുകിട്ടുന്ന സായാഹ്നങ്ങൾ മടു-
ക്കുന്നു
കാല്പനികതയുടെ വൃക്ഷംപാടേയില- കൊഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു
വിരസതഘനം തൂങ്ങുന്നു
അടുത്തിരിക്കുമ്പോഴെല്ലാം
പേപ്പറിലെയേതോ അക്ഷരങ്ങളിൽ
മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു
എല്ലാ വിവാഹവും അവസാനമെത്തുന്ന
മണൽപ്പരപ്പാണോയിത്?!
ചുണ്ടിലെ ചായവും, സുഗന്ധത്തിന്റെ
തീക്ഷണതയുമല്ല ജീവിതമെന്ന്
കാലംകാട്ടിത്തരുന്നു
എങ്കിലം, കാണാതിരിക്കുമ്പോൾ
എത്രമേൽഗാഢമാണ് പ്രണയമെന്നറിയുന്നു

പ്രണയപ്പുഴ




പുഴചാലുകളായി,യിണചേർന്ന്
കുണുങ്ങിച്ചിരിക്കുന്നു
ഉപ്പുകാറ്റുകൾ ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു
ഇഷ്ട്ടപ്പെട്ട് ഇണങ്ങിവന്നതിനെ
ഓളപ്പാളികളുണർത്തുന്നു
വികാരങ്ങൾ കൽക്കെട്ടുകളിൽ
ദ്രുതതാളത്തിൽ ചിതറിയുടയുന്നു
ഇക്കിളിച്ചും, തൊട്ടുതഴുകിയും
മാറത്തുചാഞ്ഞ് പ്രേമപാരവശ്യ
മുയർത്തുന്നു
ആദ്യസമാഗമമെന്നപോലെ
കോരിത്തരിക്കുന്നു
ഇംഗിതങ്ങളുടെ താമരയിതളുകൾ
ആലിംഗനങ്ങളിലമരുന്നു
അങ്ങകലെ കാമാർത്തിപൂണ്ടകടൽ
കരങ്ങൾ വിടർത്തി
ഞരക്കങ്ങളും,മൂളക്കങ്ങളുമുതിർക്കുന്നു
സന്ധ്യയുടെ തങ്കപ്പുളപ്പിൽ
കവിൾത്തടംമിനുക്കി വശ്യമായ്ചിരിക്കുന്നു

മഴനിലാവ്



മഴനിലാവുണ്ട് കാത്തിരിക്കുന്നു
മദാലസമനോഹരിയായി പടിഞ്ഞാറ്
മായാത്തചിരിയായുധം ചുണ്ടത്തുണ്ട്
മൂക്കുത്തിയുടെമിന്നലാട്ടം തെളിയുന്നുണ്ട്
താളപ്പെടുന്നുണ്ട്അവയവ മുഴുപ്പുകൾ
ആശയൊടുങ്ങാത്ത കണ്ണുകൾക്ക് കീഴെ
കരിവാളിപ്പ്
മഞ്ഞിന്റെ നനഞ്ഞമുണ്ടാൽ
മുഴച്ചുന്തിയമാറ് മറച്ചിട്ടുണ്ട്
മിനുപ്പേറിതിളങ്ങുന്നുണ്ട് ഉടൽവടിവുകൾ
നിശ്ശബ്ദതകൾ നീരാട്ടിനിറങ്ങുമ്പോൾ
രാമുല്ലകൾസുഗന്ധം പരത്തുമ്പോൾ
കേൾക്കാംചുംബനത്തിന്റെനെടു- വീർപ്പുകൾ
മൈഥുനത്തിന്റെ സുഖലാസ്യങ്ങൾ

ഒരു സ്ത്രീയും പറയാത്തത്




കൊളുത്തുപൊട്ടിയ ജനാലപോലെ
എത്രഅടച്ചാലും തുറന്നുവരുന്ന -
ഓർമ്മകൾ
പലപ്പോഴുംപറന്നുവന്ന് ആക്രമിക്കുന്ന
കാക്കക്കൂട്ടങ്ങളാകുന്നു
പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടഎഴുപത്കാരിക്കും, -
ഏഴുകാരിക്കുമിടയിലൂടെ
അവളുടെ ദിനങ്ങൾ .
ഓരോപുരുഷനിലും അവസരംപാർത്തി -
രിക്കുന്ന ഒരുകഴുകനുണ്ടോ?!
ഓരോവാഹനത്തിലും, നിരത്തിലും
ഏതോഒരുമകളുടെ നിസ്സഹായമായ
ഒരുനോട്ടമുണ്ടോ?
കണ്ടിട്ടുണ്ടോനിങ്ങൾ:
കരടുപോയികലങ്ങിയതെന്ന്മറയ്ക്കുന്ന -
കണ്ണ്
കവിളിലേക്കിറ്റുവീഴുന്ന ഒരുതുള്ളികണ്ണീർ
അങ്ങുമിങ്ങുംപടർന്ന മഷിക്കറുപ്പ്
വിതുമ്പലിനെ അമർത്തിവെയ്ക്കുന്ന -
ചുണ്ടുകൾ
ഓരോസ്ത്രീയിലുമുണ്ട് ഒരുസ്ത്രീയും
പറയാത്തഒന്ന്
എല്ലായിപ്പോഴും അനുഭവിക്കുന്ന
പറയാതെവിട്ടുകളയുന്ന സത്യമായഒന്ന്

തെരുവ് വിയർത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ




വിയർത്തു നിൽക്കുന്ന തെരുവിൽ
വിങ്ങിപ്പൊട്ടി നിൽക്കുന്നൊരു കുഞ്ഞ്
വെയിലിനെകുടിച്ച് വിളർത്തുവിളറിയ
നരച്ചക്യാൻവാസിലെ മുഷിഞ്ഞചിത്രം -
പോലൊരുകുഞ്ഞ്
പള്ളയിൽതാളമിട്ട് പാട്ടിനെവരയ്ക്കുക
യാണവൾ
പശിയൊന്നുമാറ്റുവാൻ പിഞ്ചിയകുപ്പായ
ത്തിലെ
ജീവിതത്തെതുന്നുകയാണവൾ
കാണികളറെയുണ്ട് കാണാൻ
നാണയത്തുട്ടിനായ്വിരിച്ച വിരിയിൽ
കാണിക്കയായത് കത്തിക്കരിയുന്ന
വിശപ്പ്മാത്രം
കാറിലിരുന്നൊരുകൊച്ചമ്മ,യൂട്ടുന്നുണ്ട്
ശ്വാനനെ
ലിപ്സ്റ്റിക്കിട്ട്ചുവപ്പിച്ച ശ്രുതിചേർക്കുന്ന
ചുണ്ടുകൾ
പകർത്തുന്നുണ്ട് മൊബൈൽ ക്യാമറയിൽ
ലൈവായൊരുജീവിതം
കുമിഞ്ഞുകൂടുന്നുണ്ട് ലൈക്കും,കമൻറും
വാഴ്ത്തുന്നുണ്ട്വാനോളം.
കൺമുന്നിൽതന്നെയെങ്കിലും കാണുന്നില്ല നാംകുരുന്നു ജീവിതം
കരുണയില്ലാകാലത്തെ നോക്കിയാബാല്യം
തെരുവുപോൽ വിയർത്തുനിൽക്കുന്നു

സ്നേഹവീട്



മകൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു:
മരങ്ങളെല്ലാം മുറിക്കണം
വലിയ മതിൽ കെട്ടി
മാളിക പണിയണം
ഓരോരാൾക്കും ഓരോ -
മുറിവേണം
ഒന്നിനും വെളിയിലേക്കിറങ്ങരുത്
ഒരു കുറവുമുണ്ടാകരുത്.
അച്ഛൻ, മനസ്സിലൊരു മരംനട്ടു
മതിലുകളെല്ലാം പൊളിച്ചുനീക്കി
ഒരു കുഞ്ഞു വീടുപണിതു
ചാണകത്തറയിൽ പാവിരിച്ച്
അച്ഛനു,മമ്മയും, കുഞ്ഞുങ്ങളും
ചേർന്നുറങ്ങുന്ന ഒരു കുഞ്ഞു
സ്നേഹവീട്

2017, ഫെബ്രുവരി 26, ഞായറാഴ്‌ച

പ്രണയത്തെ ഗർഭംധരിച്ചവൾ




പ്രണയത്തിന് ശബ്ദമില്ല
മൗനമാണ് പ്രണയം
സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് അതിരില്ലാത്ത -
സ്വാതന്ത്ര്യം പ്രണയത്തിനു മാത്രം
കനവിലും നിനവിലും അവർ രണ്ടു
പേർ മാത്രം
ആഴങ്ങളുടെ ഗന്ധമുള്ള മഴവിൽ
പാടകളാണ് പ്രണയം
പാറയിൽ കൂടുക്കൂട്ടിയ ഒരുവിശ്വാസം
അവന്റെ മൂകതയുടെ ഭാരംമുഴുവൻ
എന്നിൽകനക്കുന്നു
എന്നിട്ടം; കൂടുവിട്ടു കൂടുമാറിയ
പക്ഷിയാണവൻ
പ്രണയം ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടകൂട്ടിലെ
ചത്തൊരുജന്തുവായിട്ടും
പ്രണയത്തെ ഗർഭംധരിച്ചൊരു
കന്യകയാണുഞാൻ

കിണർ




കഴുകി തുടച്ചച്ചില്ലു ഗ്ലാസ്
കടലുനീങ്ങിയ കയത്തിൽ നിന്നും
കണ്ടെടുക്കപ്പെട്ട ഒരു കര
പറന്നു കളിക്കുന്നുണ്ട് വെയിലിന്റെ
തുമ്പികൾ
വെളിച്ചത്തിന്റെമുട്ടകൾ തോടുകളുടച്ച്
ചെറുചിറകുവിടർത്തി പുതുകരയി-
ലേക്ക്പറന്നിറങ്ങുന്നു
മഴകനക്കുംനാളുകളിൽ കണ്ണാടി.
ഇപ്പോൾ, മരണമായ് മലർന്നുകിടക്കുന്നു.
വെള്ളമില്ലാത്തകിണർ വേദനയും -
സ്നേഹംവറ്റിയ ഹൃദയവുമാകുന്നു

ചൂണ്ട




ആയത്തിൽ, ആക്കത്തിൽചൂണ്ട -
വലിക്കാനറിയുന്ന ചിലരുണ്ട്
ചൂണ്ടൽവിഴുങ്ങിയാൽപോലും
പിടികൂടാൻ കഴിയില്ലെന്നറിഞ്ഞിട്ടും
അവർചൂണ്ടലിറക്കിയിരിക്കും.
അപ്പോൾ പഴയകഥയിലെ കൊറ്റിയുടെ
ഓർമ്മതികട്ടിവരുന്നുണ്ടാവും.
ചിലതുണ്ട്;കുടുങ്ങാതിരിക്കാൻ
കഴിയുമായിരുന്നിട്ടും
പെട്ടെന്ന് വന്ന്കുടുങ്ങും
അവ തുമ്പിച്ചിറകുകൾ കീറുന്നതുപോലെ
ഒറ്റപ്പിടച്ചലിൽതീരും.
ചിലമീനുകൾ കൊത്തുന്നതേയില്ല
തുമ്പികളെയിളക്കുന്ന,യിരമ്പംപോര
ഇവയെ,യിളക്കാൻ
മറ്റു ചിലതുണ്ട്;പാറ്റയെകൊത്താറില്ല
ഞാഞ്ഞൂളിനെകോർക്കണം.
സൂക്ഷിക്കണം, മുകൾപരപ്പിലേക്കിറ
ങ്ങുമ്പോൾ.
കൊറ്റികളും, മീൻകൊത്തികളും
കാത്തിരിപ്പാണ്ചുറ്റും.

തികട്ടുന്നത്



മോഹമുണർന്നപെണ്ണിനെ
പ്പോലെ
മഞ്ഞിൽ കുളിച്ച് മലർന്നു
കിടക്കുന്ന
വിളഞ്ഞുവീർത്ത പുഞ്ചപ്പാടം.
പായ്യാരംപറഞ്ഞ് പാഞ്ഞു
പോകുന്ന,യീറൻകാറ്റ്
ഇരുട്ട്കീറി,യാടിയാടിവരുന്ന
ഓലച്ചൂട്ട്
എല്ലാംഅയവിറക്കാനുള്ള തികട്ട -
ലുകളായി.
ഇന്ന്; ആകാശംകാണുന്നമേൽക്കൂ -
രയ്ക്കുതാഴെ
കണ്ണീരണിഞ്ഞ്കിടക്കുമ്പോൾ
ഇല്ലാത്തമണ്ണിൽനിന്ന്
ഇല്ലാത്തവേരിലൂടെ
ഇല്ലാത്ത,യിലയിൽനിന്ന്
ഇറ്റിറ്റുവീഴുന്ന ഒരുതുള്ളിവെള്ളം
ഞാൻസ്വപ്നംകാണുന്നു
നാളെ;എങ്ങനെശ്വസിക്കും ?!

മതമുള്ള്



മതത്തിന്റെ മുള്ളു മതിലി-
നപ്പുറവും, യിപ്പുറവും
അവനും അവളും.
അവർ സ്നേഹത്തിന്റെ
ചെറുകണികകളാൽ
പ്രണയ രാജ്യം പണിഞ്ഞവർ
അവനെ കാണുന്ന മാത്രയിൽ
അവൾ പൂക്കുന്നു
ചില്ലയും, മേനിയും നിറയെ
കുളിരുന്നു.
മുള്ളുമതിലിനിടയിലൂടെ
അവർ ശരീരത്തെ,യറിയുന്നു
ഓർമ്മക്കുറിപ്പുകൾ പോലെ
നഗ്നതയിൽ കൈയ്യൊപ്പ്
ചാർത്തുന്നു
അവർ സംസാരിച്ചുകൊണ്ടേയി-
രിക്കുന്നു
എല്ലാം മറന്ന് ചുംബിച്ചുകൊണ്ടി
രിക്കുന്നു
മുള്ളുമതിലിൽ ചുവന്ന പൂക്കളായ്
പൂത്തുനിൽക്കുന്നു
ചിത്രക്കലണ്ടറായ് തൂങ്ങിയാടുന്നു
അടർന്നു വീഴുന്ന ചുവന്ന ദളങ്ങളെ
മുള്ളുമതിൽ നക്കിക്കുടിച്ചു കൊണ്ടി
രിക്കുന്നു

നാട്ടുപാട്ട്




തെയ്തെയ്തോം തെയ്തെയ്തോം
തകതകത തെയ്തെയ്തോം
കേള്കേള് കേള്കേള് മാളോരെ
കേള്കേള്
എങ്ങളുടെകണ്ടങ്ങൾ എവിടെവിടെ
മാളോരെ
എങ്ങളുടെഞാറ്റടിയും എവിടെവിടെ
മാളോരെ
ഏനുഴുത് നട്ടുനനച്ച് വിതകൊയ്തു
മെതിച്ചുപൊലിച്ച
പത്തായംപെറ്റുപെരുകിയ
മേക്കണ്ടം എവിടെവിടേ
തമ്പാനും തമ്പാട്ടീം തന്തോയംനട്ടുവള
ർത്തിയ
മേക്കണ്ടംഎവിടെവിടേ മാളോരേ
എവിടെവിടെ
തെയ്യം,തിറയാടിയകാവും, തറവാടും
തിരുമുറ്റങ്ങളും
തരുപൂത്തുതളിരുതിരണ്ടൊരു നാടെവിടെ
മാളോരേ
കൂവലിലെകുളിരെവിടെ കുളിർകോരും
പെണ്ണെവിടെ
വെള്ളരിതൻതടമെവിടെ പാവയക്ക കോന്നെവിടേ
എവിടെവിടെമാളോരേ കാടെവിടെപുഴയെ
വിടെ
കണ്ണിമാങ്ങച്ചുനയെവിടെ, കൊന്നപ്പൂ നിറമെവിടെ
നേരെവിടെനെറിയെവിടെ സ്നേഹത്തിരി
നിറവെവിടെ
എവിടെവിടെമാളോരെ എവിടെടെവിടെ
എവിടെവിടെ
മലയാളക്കരയെവിടെ മലയായ്മയുമിന്നെ
വിടെ
തെയ്തെയ്തോം തെയ്തെയ്തോം
തകതകത തെയ്തെയ്തോം

2017, ഫെബ്രുവരി 20, തിങ്കളാഴ്‌ച

പീഡനം




തീൻമേശയിലെ
പാത്രത്തിൽ നിന്നും
വെളിയിൽചാടാനുള്ള
മാംസത്തിന്റെ വ്യഗ്രത
ഗ്ലാസിൽനുരയുന്ന ക്ലബ്ബ്സോഡ_
യ്ക്ക് രക്തഛവി
മുട്ടുകാലിലിഴയുന്ന ആമിഷത്തെ
സ്പൂണും, ഫോർക്കു,മുപയോഗിച്ച്
കടിച്ചുകീറുമ്പോൾ
കടവായിലെ ഒലിച്ചിറങ്ങിയരക്തം
ആവപനംനിറഞ്ഞുതുളുമ്പി -
പരന്നൊഴുകി.... യൊഴുകി

കരാർ




വിവാഹം കമ്പോളത്തിലെ
ചരക്കാകുമ്പോൾ
ഉടമ്പടിയിൽ
അടയാളപ്പെടുത്തിയത്:
ബന്ധങ്ങൾ കെട്ടപ്പെടാം
കടുങ്കെട്ടാവരുത്
ലക്ഷങ്ങളിറക്കാം
ലക്ഷണ,മൊത്തതെന്ന്
അനുശാസിക്കരുത്
അടുക്കളയിലാവിയായി
അനാഥമാവുകയല്ല
സനാഥനത്തിന്റെ, യർത്ഥം

കരട്




ശാഖോടകത്തിന് മറഞ്ഞു നിന്ന്
കരയുന്ന ചേച്ചി
കണ്ണിൽ കരട് പോയെന്ന് പറഞ്ഞു
പയ്യിന്റെ പിന്നാലെ പോയ
കരോടിനെയെറിയുമ്പോൾ
വിറകൊടിക്കുന്ന, മ്മയുടെ കണ്ണിലും
കരടുപോയി
അച്ഛ, നോ ഫീസിലെ, യേ തോ രേഖയുടെ
കരട് തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലാണ്
രാവിലെ കുളക്കടവിൽ വെച്ച്
അയൽവീട്ടിലെ ചേട്ടൻ
ചേച്ചിയോട് പറഞ്ഞു:
ചെക്കൻ കണ്ണിലെ കരടാണ്

ദൈവം തെരുവിൽ ....?




വിലക്കപ്പെട്ട കനി ഭക്ഷിക്കരുതെന്ന്
ദൈവം കൽപ്പിച്ചു
വിലക്കപ്പെട്ടതിന് വിലയേറെയെന്ന്
മനുഷ്യൻ പ്രതിവചിച്ചു
സൃഷ്ട്ടി, യുദാത്തമെന്ന്
ദൈവം വിശ്വസിച്ചു
സംഹാരമാണ് ലക്ഷ്യമെന്ന്
മനുഷ്യൻ പ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു
കരുണ വറ്റിയോ ദൈവം പരിതപിച്ചു
അതിന് കാന ജലത്തിന്റെ വില പോലും
കൽപ്പിച്ചില്ല
കലികാലം വരുമെന്ന് ശപിച്ചപ്പോൾ
കലിപൂണ്ട ജനം
ദൈവത്തെ വളഞ്ഞു പിടിച്ച്
തല വെട്ടിമാറ്റി ആർത്തട്ടഹസിച്ചു.
തെരുവിൽ ഉടലില്ലാത്ത തല
ഉരുവിട്ടു കൊണ്ടിരുന്നു
ശാന്തി ...., ശാന്തി... 

ഓർമ്മകൾ കഴുത്തു നീട്ടുമ്പോൾ




അത്താഴത്തിനുശേഷം,
മുറ്റത്തെ ചെറിയ ചെറിയ നടത്തങ്ങളെ
യേച്ചുകൂട്ടി
ഞാൻവലിയൊരു യാത്രപോകുന്നു
ഒഴുകിയെത്തുന്നത് പുഴയോരത്തല്ല
മറ്റൊരുകാലത്തിൽ
ഓർമ്മകൾ, എത്താത്തഉച്ചിയിലെ
നാലഞ്ചിലകളെപ്പോലെ കഴുത്തുനീട്ടുന്നു
മൃഗതൃഷ്ണയുടെ കാടുമൂടിയകൊല-
നിലങ്ങളിൽ
കുളമ്പടിയുയരുന്നു
വാക്കും,നാക്കുമായി തലഊരുചുറ്റുന്നു
വേട്ടപ്പട്ടിയെപോലെ അവസാനത്തെ_
കുരുതിയും തേടിയലയുന്നു
പെട്രോൾ, പഴന്തുണി, പന്തങ്ങൾ, _
കൂർത്തകല്ല്, കമ്പുകൾ, കൊമ്പുകൾ
വാരിക്കുന്തങ്ങളിൽവിരിയുന്ന ചോര -
പ്പൂക്കൾ.
പാതശൂന്യമാകുന്നു
വിജനതവീർപ്പുമുട്ടുന്നു
ഓർമ്മകളുടെധമനിപൊട്ടി ചോര -
വാർന്നൊലിച്ച് മരണാസന്നയായി
പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെട്ട ഒരുപെൺകുട്ടി
പത്രത്താളിൽമലർന്നു കിടക്കുന്നു
അവളുടെമിടിപ്പുകൾ കണ്ടെടുക്കാൻ -
കഴിയാത്ത
ഒരുസ്റ്റെതസ് സ്കോപ്പാണ് യെന്റെ - ഹൃദയം
കണ്ണീരിറ്റിയകവിതയുടെചൂടേറ്റ് കടലാസ്
കരിഞ്ഞുപോയി
കുഴൽവാദ്യംപോലെയാണ് ഓർമ്മകൾ
സുഷിരങ്ങൾമാറിമാറി എത്രവട്ടം -
പല്ലവിയിലെത്തിയാലും
മുന്നോട്ട്.... മുന്നോട്ട്

അധികാരം



അക്ഷരങ്ങളെചേർത്തുവെച്ച്
വാക്കുകളും
വാക്കുകളെചേർത്തുവെച്ച്
കവിതയുമാക്കി
കവിതയായപ്പോൾ കൈവിട്ടു
പോയി
വളർത്താനായാലും, തളർത്താ
നായാലും
അധികാരം ഞങ്ങൾക്കെന്ന്
കവിതയെ കക്ഷത്തിരുത്തി
അവർ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു

സമ്പാദ്യം




വിശപ്പെന്തെന്നറിയാത്ത
പട്ടിണിയെന്തെന്നറിയാത്ത
മണ്ണിൽകാലുകുത്താത്ത
മുദ്രാവാക്യംവിളിക്കാത്ത
സ്വാതന്ത്ര്യദിനവും,റിപ്പബ്ലിക്
ദിനവും
ഒഴിവുദിനമായി മാത്രംകാണുന്ന
നിങ്ങൾക്കൊന്നുമറിയില്ല
അവസാനകാലത്ത്ശല്യമായി
 കരുതുന്ന അച്ഛനമ്മമാർ
വിശന്ന്,പട്ടിണികിടന്ന്
മണ്ണിൽമുദ്രാവാക്യം
മുഴക്കിയാണ്
വളർത്തിവലുതാക്കി
വൃദ്ധസദനത്തിൽ
തള്ളാനുള്ളകെൽപ്പ്
നിങ്ങൾക്ക് സമ്പാദിച്ച്
 തന്നതെന്ന്



ജൈവ പ്രണയം




ജൈവപ്രണയത്തോടാണെ-
നിക്ക്പ്രീയം
മാർക്കറ്റിലെ മസാലപ്രണയം
പഥ്യമല്ല
രാസവളപ്രയോഗത്തിൽ
മിനുത്ത്കൊഴുത്ത് കൊഞ്ചി
കുഴയുന്നതല്ല,യെന്റെ പ്രണയം!
കാഴ്ച്ചയിൽകൊലുന്നനെഅല്പം
നിറംകെട്ട്
മുഖക്കുരുവിന്റെകറുത്തു നേർത്ത
പാടുള്ള പ്രണയം.
വിൽപ്പനച്ചരക്കല്ല,യെന്റെ പ്രണയം
വിരലോട് വിരൽ ചേർത്ത് നുള്ളിയുണ
ർത്താനും
തഴുകിതലോടി,യെന്നും ചേർത്തു
 നിർത്താനും.
എന്റെ പ്രണയത്തിന്റെവെള്ളവും
വളവും ഞാൻതന്നെ.
ചിലരുണ്ട്;  രാസവളത്തിന്റെരസങ്ങൾ ചേർത്ത്
വേണ്ടതിലധികംവളർത്തി,പടർത്തി
കനപ്പിച്ചും കൊഴുപ്പിച്ചും
കൊതിപെരുപ്പിക്കും കഴ്ച്ചയാക്കി
കൈമാറി കാശു കൊയ്യുന്നവർ

2017, ഫെബ്രുവരി 17, വെള്ളിയാഴ്‌ച

പ്രണയത്തിന്റെ താഴ്വര




തെരുവുതോറുംപാടി നടക്കുന്ന
ഏകാകിയായൊരു പ്രണയിനിയാണ്
കാറ്റ്.
എന്റെപെണ്ണ് ആ താഴ്വരയിലുണ്ട്
കരളിൽ പ്രണയത്തിന്റെകനൽ അനലു
ന്നുണ്ട്
ചാരമേഘങ്ങളെ ചരിഞ്ഞുനോക്കി
ആകാശനീലിമയിലേക്ക് ചുവന്നപൂവായ്
വീശിനിൽപ്പുണ്ട്.
കൈവഴികളായൊഴുകിവന്ന് പതഞ്ഞുപുൽക്കുന്നു സമുദ്രമായ്
ഞങ്ങൾചുംബിച്ചുചുവക്കുന്നു
വാനമായ്.
പ്രണയത്തിന്റെഉദ്യാനത്തിൽ
എല്ലായിരുണ്ടതുരങ്കങ്ങളുംഅകന്നു -
പോകുന്നു.
സൂര്യനായ്ജ്വലിച്ചുനിൽക്കുന്നുചുംബനം
മേഘമായ്വാരിപുണരുന്നു
മോഹവല്ലിയായവൾ പൂത്തുപടരുന്നു
മാറിൽ
അവൾതൻനിമ്നോന്നതങ്ങളിൽ
മൂകംപരതുന്നവണ്ടുഞാൻ.



കറുപ്പ്



കറുപ്പിന്റെ കഥപറയുമ്പോൾ
നിങ്ങളെന്താണ് അറച്ചുനിൽക്കുന്നത്
വെറുപ്പ്കിനിയുന്നത്!
മണ്ണിന്റെസിത്താറായി മധുരംവിളമ്പു -
വോര,വർ
നിന്റെചിന്തയ്ക്ക് വളമവർ
വളർച്ചയ്ക്ക് ജലമവർ
നിന്നെയെന്നും നിലനിർത്തും
കാളയും, കലപ്പയും, മണ്ണിരയുമവർ
എന്നിട്ടും, കറുപ്പിന്റെ കഥ പറയുമ്പോൾ
നിങ്ങളെന്താണ് അറച്ചു നിൽക്കുന്നത്
വെറുപ്പ് കിനിയുന്നത്!
അധികാരത്തിന്റെ അപ്പക്കഷ്ണം
വെള്ളിത്താലത്തിൽ വെച്ചുതന്നതവർ
അവരൊഴുക്കുംവിയർപ്പിൽ വിളഞ്ഞു
നിൽക്കുംനീ
കത്തിനിൽക്കുംനിന്റെ കാമത്തിനും
പഥ്യംകറുപ്പ്
എന്നിട്ടും; ........!

2017, ഫെബ്രുവരി 16, വ്യാഴാഴ്‌ച

നരകത്തിലേക്കുള്ള പാത



ഒലീവിലയുമായിവരേണ്ടഒരു വെളുത്ത -
പ്രാവ്
വെടിയുണ്ടയുമായിവരുന്നു
മൃഗത്തിന്റെപേരിനെചൊല്ലി
മൃഗീയതഭരിക്കുന്നു
കാനേഷുമാരിയിൽ കവിതയെഴുതിയ -
വന്റെ കണക്കുമാത്രമെടുക്കുന്നു.
ഞാനൊരുപഴയപുഴയെന്ന് പൊട്ട -
ക്കുണ്ടുകളും, ഉരുളൻകല്ലുകളും
കാടുകുടിയൊഴിഞ്ഞുപോയ കുന്നുക _
ളുടെപള്ളകളിൽ
പാതാളത്തിലേക്കുള്ള പാതവെട്ടുന്നു -
ഭരണാധികാരികൾ
നാടുനീളെനിങ്ങൾനാരകംനടുക!
നരകത്തിലേക്കുള്ള പാതതെറ്റാതിരിക്കും
കാടില്ലാത്തതിനാൽ മൃഗങ്ങളെല്ലാം
നാട്ടിലിറങ്ങി സാധാരണജീവിതംനയി_
ച്ചുതുടങ്ങി
മനസ്സിൽനട്ടുവളർത്തിയ കൊടുങ്കാട്ടിൽ
മനുഷ്യൻആയുധത്തിന് മൂർച്ചകൂട്ടുന്നു
കണ്ണീരും,ചോരയുംകൊണ്ടെഴുതിയകവിത യ്ക്ക്
കാരുണ്യത്തിന്റെകിഴിവുണ്ടാകില്ലെന്ന്
തലസ്ഥാനംതുല്ല്യംചാർത്തി

ചരിത്രം



ചരിത്രത്തിന്റെതാളുകളിൽ
തിളയ്ക്കുന്നചോരയുണ്ട്
തളിർക്കുന്നകാമനയുണ്ട്
ചതിയുടെചിതുണ്ട്,ചിതയുടെ
ചതിയുണ്ട്
പ്രണയത്തിന്പടയോട്ടത്തിലേക്കു
ള്ളദൂരം
എന്നിൽനിന്ന് നിന്നിലേക്കുള്ളദൂര-
മെന്ന് ഞാൻകരുതുന്നില്ല!
കെട്ടിപ്പിടിക്കലുകൾ വെട്ടിപ്പിടിക്കുന്ന _
തിന്റെമുന്നോടിയായേക്കാം
കടൽകടന്നുവന്നവർ കടത്തിക്കൊണ്ടു -
പോയത്
കറുത്തപൊന്നും പഴമ്പുരാണവുംമാത്രമല്ല
മണ്ണും,പെണ്ണും,മാനവും,വാനവുമെന്ന്
ഇന്നുംനീയറിയുന്നില്ല
വഴിപിഴപ്പിച്ചതും,പിഴയടപ്പിച്ചതുംനിന
ക്കൊന്നുമറിയില്ല
ദുസ്വപ്നംകണ്ട് ഞെട്ടിയുണരുന്നചരിത്ര-
ങ്ങളൊന്നും
വഴിമാറിപോയിട്ടില്ല!
പുതുവിഭവമെന്നപേരിൽ വെള്ളിത്താല
ത്തിൽവെച്ച് നീട്ടിതരുന്നുണ്ട്ചിലത്
പശുവായും,പശിയായും
വാക്കിന്റെ വാളായും, നാക്കിന്റെനാരായ_
മായും
വസ്ത്രമായും,വടിവാളായും
ചരിത്രമറിയാൻ ഇനിയെങ്കിലും
ഇറങ്ങിവരണംനീ ചിതൽപുറ്റിൽനിന്ന്


2017, ഫെബ്രുവരി 11, ശനിയാഴ്‌ച

ഗ്രീഷ്മം




ഭൂമിവീണ്ടുകീറി ചൂടിന്റെചുരുളുകളുയരുന്നു
തണലിന്റെ മാളംതേടി വെയിലലയുന്നു
കാത്തുകാത്തുവെച്ചിട്ടും ഗർഭംഅലസി
പ്പോയ ഒരുമഴമേഘം
കുന്നിനപ്പുറം ചോരവാർന്നുകിടക്കുന്നു
മണ്ണിലോമാനത്തോ ഒരുതുള്ളിവെള്ളമില്ല
കൂനനെപ്പോലെ കൂനിയിരിക്കുന്നു കുന്നുകളും
പക്ഷികളും, മൃഗങ്ങളും മരിച്ചുകഴിഞ്ഞിട്ടും
ആശരീരങ്ങളിൽ വേതാളനൃത്തംചവിട്ടുന്നു ഗ്രീഷം.
സുന്ദരിയായയക്ഷിയാണ്ഗ്രീഷ്മം.
അവളുടെനോട്ടത്തിന് വാൾത്തലപോലെ
മൂർച്ച
വിജയത്തിന്റെ സംഗീതംഉടലുകളിൽ
സടകുടഞ്ഞ ആസക്തിയാൽ വസ്ത്രമുരിഞ്ഞ്
അവൾ ചിലന്തിയെപ്പോലെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞ്
ചോരയൂറ്റുന്നു
സൂര്യകിരണങ്ങളുടെ ഉജ്ജ്വലശോഭയുള്ള
പുഷ്പചക്രംജഡങ്ങളിൽ ചാർത്തുന്നു

തെരുവ് വിയർത്തു നിൽക്കുമ്പോൾ




വിയർത്തുനിൽക്കുന്ന തെരുവിൻ
വിങ്ങിപ്പൊട്ടിനിൽക്കുന്നൊരു കുഞ്ഞ്
വെയിലിനെകുടിച്ച് വിളർത്തുവിളറിയ
നരച്ചക്യാൻവാസിലെ മുഷിഞ്ഞചിത്രം
പോലൊരുകുഞ്ഞ്
പള്ളയിൽതാളമിട്ട് പാട്ടിനെവരയ്ക്കുക
യാണവൾ
പശിയൊന്നുമാറ്റുവാൻ പിഞ്ചിയകുപ്പായ
ത്തിലെ
ജീവിതത്തെ തുന്നുകയാണവൾ
കാണികളേറെയുണ്ട് കാണാൻ
 നാണയത്തുട്ടിനായ് വിരിച്ചവിരിയിൽ
കാണിക്കയായത് കത്തിക്കരിയുന്ന
വിശപ്പ്മാത്രം
കാറിലിരുന്നൊരുകൊച്ചമ്മ ഊട്ടുന്നുണ്ട്
ശ്വാനനെ
ലിപ്സ്റ്റിക്കിട്ട്ചുവപ്പിച്ച ശ്രുതിചേർക്കുന്ന
ചുണ്ടുകൾ
പകർത്തുന്നുണ്ട് മൊബൈൽക്യാമറയിൽ
ലൈവായൊരു ജീവിതം
കുമിഞ്ഞുകൂടുന്നുണ്ട് ലൈക്കും,കമൻറും
വാഴ്ത്തുന്നുണ്ട് വാനോളം
കൺമുന്നിൽ തന്നെയെങ്കിലുംകാണുന്നില്ല
നാംകുരുന്നു ജീവിതം
കരുണയില്ലാകാലത്തെ നോക്കിയാബാല്യം
തെരുവ് പോൽവിയർത്തു നിൽക്കുന്നു

2017, ഫെബ്രുവരി 8, ബുധനാഴ്‌ച

സ്ത്രീ




വെളിച്ചത്തിന്റെ വണ്ടി കുതിച്ചുവരുമ്പോൾ
മയങ്ങുന്നമനസ്സിന്റെ ഭാരവുംപേറി
അവൾ മുടിവാരിക്കെട്ടുന്നു
യുദ്ധക്കളംപോലെ ചിതറിയപിഞ്ഞാണ ങ്ങളുടെ
അടുക്കളയാണുള്ളിൽ
ആരാലുംശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ എല്ലാവരുടേയുംആവശ്യമായി നാലുചുമ
രുകൾക്കുള്ളിൽതളയ്ക്കപ്പെട്ട ഒരുജന്മം
നിങ്ങൾശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ടോ പാത്രങ്ങളുടെ -
പ്രണയം!
പിഞ്ഞാണവും, തവിയുംതമ്മിലുള്ള പൊട്ടി
ച്ചിരികൾ!!
മരണം നടന്നതു പോലെ മനസ്സ്.
പാത്രങ്ങൾ തേച്ച് മുരടിച്ച വിരലുകൾ
വടിച്ചുകീറിയ കൈവെള്ള
കൈകളിലാണ് എല്ലാംതുടങ്ങുന്നത്
കാമവും, കാൽപ്പനികതയും ,കുതിപ്പും
കിതപ്പും
ഒന്ന് ആശ്വസിക്കാൻ സ്നേഹത്തോടെ
ഒരു തലയണയെപ്പോലും കെട്ടിപ്പിടിച്ച്
കരയുവാൻ കഴിയുന്നില്ലല്ലോയെനിക്ക്.

2017, ഫെബ്രുവരി 6, തിങ്കളാഴ്‌ച

അരളിപ്പൂവ്




ഹൃദയത്തിൽ കൂട്ടിവെച്ച
കുഞ്ഞു സ്വപ്നങ്ങളെ
അവൾ നട്ടുവളർത്തി
കണ്ണീർജലം തേവിനനച്ച്
മോഹ പച്ചവിരിച്ചു.
കണ്ണിലെചില്ലുഭരണിയിൽ
രണ്ടു നക്ഷത്ര മീനുകൾ നട്ടുവളർത്തി
കണ്ണീരുപ്പു കൊറിച്ചാ മീനുകൾ
ഓടിനടന്നുകളിച്ചു
ഓർമ്മകളോളം തുള്ളുംരാവിൽ
ആശച്ചിറകുവിരിച്ചു
നാളിൻ ചില്ലകളോരോന്നായി
കൊഴിഞ്ഞു വീഴും നേരം
കാലം പലപലചിത്രം മുന്നിൽ
കോറിവരയ്ക്കുന്നേരം
നട്ടുവളർത്തിയ സ്വപ്നപ്പൂമരം
വേരുകളറ്റേപോയി
കണ്ണിലെ നക്ഷത്രപ്പൂ മീനുകൾ
പിടഞ്ഞുമരിച്ചേ പോയി
നട്ടുവളർത്തിയതൊക്കെയുമരളി -
പ്പൂവുകളെന്നവളറിയേ
മരണത്തിന്റെ പ്രതീകം പോലൊരു
അരളിപ്പൂവായവളും

പെയ്ത്ത്




പുതുമണ്ണിൻ ഗന്ധത്തിൽ
അവർ ഇഴുകിച്ചേർന്നു കിടന്നു
തികച്ചും പ്രാകൃതികമായമണം
അനാദികാലം തൊട്ടേ
ആണും പെണ്ണും ചേർന്ന
സ്ഥിത ബന്ധത്തിന്റെ ഗന്ധം
സന്തുഷ്ട്ടിയുടെ പാരമ്യത്തിൽ
അഗാധകയങ്ങളിൽ
ആകാശത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ
ഒരു പൊട്ടായവർ പറക്കുകയായിരുന്നു
നനഞ്ഞയിലയുടെ മർമ്മരങ്ങൾ
അവരിൽ നിന്നുമുതിർന്നു
കുളിച്ചുനിന്നചില്ലകളിൽ
മഴത്തുള്ളികൾ നക്ഷത്ര തിളക്കമായി
ചാരമേഘങ്ങൾ ചില്ലുജാലകത്തിലൂടെ
യെത്തിനോക്കി
മരച്ചില്ലയുടെ മർമ്മരയും പുതുമണ്ണിന്റെ
മണവും പേറി
ഒരു പെരുമഴയായവർ പെയ്തു 

കാവ്യനീതി




കറിക്കത്തിയാൽ കുറിച്ചിടുന്നു
ഞാനെന്നെ
കഴിഞ്ഞകാലത്തിൻബാക്കിപത്രമായ്
കൊണ്ടുപോകുവാൻ നേടിയില്ലഞാൻ
ഒന്നുമേ, യെന്നെതന്നെയും
വെയിൽകുടിച്ചു ഞാൻ
മഴതിന്നുഞാൻ
മൗനഗർത്തത്തിൽ പാർത്തുഞാൻ
പേർത്തും പേർത്തും വന്നുനിങ്ങളെൻ
കവിതതൻ കന്യാഛേദംനടത്തിയോർ
ഒരു കാട്ടിലിരുന്നും ഞാനിനി കവിത
യെഴുതില്ല!
നിന്റെ രക്തവും നിന്റെ രേതസ്സും ഈ
മണ്ണ് മുടിച്ചിടും
മരിക്കുന്നവന് മുഖവുരയെന്തിന്
പറയട്ടെ:
എന്റെരക്തം കൊണ്ട്  കുറിച്ചിട്ടയീകവിത
കന്യാഛേദം നടത്തിയവന്റെ
കണ്ഠമറുക്കും
ഇന്നല്ലെങ്കിൽ നാളെ ഇത് കാല (വ്യ) നീതി


നാടുവിടുന്നതിന് മുൻമ്പ്




സ്വന്തമാക്കുവാനെന്തുണ്ട് നമുക്ക്
സ്വന്തമെന്നു നാം കരുതിയതൊക്കെയും
സ്വന്തമല്ലെന്നറികനീ
നാം നമ്മേമണ്ണിൽനിന്നു കണ്ടെടുക്കുന്നു
മണ്ണിലേക്കു കൊടുക്കുന്നു
പിന്നെയെന്തിനായ്നീ മണ്ണിൽനിന്നവരെ
പിഴുതെറിയുന്നു
അവരുടെ കുടിലുകൾ ഭസ്മക്കൂമ്പാര
മാക്കുന്നു
അവരുടെ പെണ്ണിനെയക്രമിക്കുന്നു
അവരുടെ നിണപശിമയാൽ മണ്ണൊലിപ്പ്
തടയാമെന്നാശിക്കുന്നു
കൽപ്പനയുടെ കാട്ടാളത്വം കറുത്തവന്
ശവമഞ്ചമൊരുക്കുന്നു
നല്ലപിള്ള ചമഞ്ഞില്ലേൽ നാടുവിടാൻ
കൽപ്പിക്കുന്നു നാട്ടുപ്രമാണി
എവിടേയ്ക്ക്നാം പോകേണ്ടത്!
ആർക്കാണവിടം സ്വന്തം !!
നാടുകടത്തിയവരെല്ലാം
നാടു കടന്നത് ചരിത്രം
വിനോദയാത്രാവേളയിൽ വെറുതേ
മറിച്ചുനോക്കണമാചരിത്രത്താളുകൾ

2017, ഫെബ്രുവരി 3, വെള്ളിയാഴ്‌ച

കത്തും മറുപടിയും



പ്രീയേ, കുറിക്കുന്നുരണ്ടുവാക്ക്
പ്രിയതരമാകും ഓർമ്മവാക്ക്
ദൂരെയീ,യേകാന്തശ്യാമനേരം
കാണാൻകൊതിയൂറും പ്രേമവാക്ക്
മാനസ്സക്കൂട്ടീലുരുമ്മിനിന്ന്
കൊക്കുരുമ്മുന്നുണ്ടിണപ്പിറാക്കൾ
ആരുമേകാണാതെ കാറ്റൊരുത്തി
മുട്ടിവിളിക്കുന്നുപാതിരാവിൽ
വാതിൽ തുറക്കില്ലയെന്നറീകേ
പിറുപിറുപ്പാലെ തിരിഞ്ഞിടുന്നു
ആറ്റുവക്കത്തെ മുളങ്കാട്ടിനുള്ളിൽ
ആറ്റുവഞ്ചിയുമായവൾ രാവുറങ്ങും
രാവു വെളുപ്പിന്റെ പൊട്ടുകുത്തേ
ആറ്റിൽ കുളിച്ചവളീറനോടെ
ഈവഴിയേമണ്ടും കൊച്ചുകള്ളി.
അയ്യേ! യെന്നോതിനീ പിൻതിരിയാൻ
ആയുന്നതു ഞാനറിഞ്ഞിടുന്നു
മഞ്ഞിൽകുളിച്ചുള്ള പൂവുപോലെ
നാണമുണരുന്നഞാനറിവൂ
                        (2)
പ്രീയാ,നിൻവാക്കുകൾ വായിക്കവേ
മൊട്ടിട്ടുപോയെന്റെ മോഹമുല്ല
വാരിപ്പുണരാൻ കൊതിച്ചു നിൽക്കും
വാരിളംചന്ദ്രികയായി ഞാനും
പാതിരാതെന്നലോ പാഞ്ഞുവന്ന്
കെട്ടിപ്പുണർന്നു മറഞ്ഞിടുന്നു
പൊട്ടിച്ചിരിയുടെനാദധാര
ഗാനവിപഞ്ചികമീട്ടിടുന്നു
മോഹമടങ്ങാത്തമോഹമെന്നിൻ

തുന്നിച്ചേർക്കുന്ന ജീവിതം



തുന്നിത്തീരാത്ത കുപ്പായമാണ്ജീവിതം
ജനിച്ചതുമുതൽമരണം സൂചിക്കുഴയിലൂടെ
നൂൽകയറ്റിരസിക്കുന്നു
മലർത്തിവെച്ച ജീവിതത്തുണിയിൽ
കഷ്ട്ടപ്പാടിന്റെകഷ്ണംകൊണ്ട്
ജീവിതരേഖയുടെ വെള്ളവരവരയ്ക്കുന്നു
പിന്നെപലപലവെട്ടിമുറിക്കലിലൂടെ
മരണംജീവിതത്തെതുന്നിതുടങ്ങുന്നു
കറുത്തനൂലിന്റെ വലിക്കലും കത്രികയുടെ
മുറിക്കലിന്റെശബ്ദവുമല്ലേ,യീ -
കോലാഹലങ്ങളൊക്കെ
സൂചിമുനയാൽകുത്തിയ വിരലിൽനിന്ന്
ഒരുതുളളിരക്തംപൊടിയുമ്പോഴാണ്
ജീവിച്ചിരിക്കുന്നുയെന്നതോന്നൽതന്നെ
ഉണ്ടാകുന്നത്
നോക്കൂ; പാതിരാമണിയടിച്ചിട്ടും
പലരുടേയുംപങ്കപ്പാടുകൾ
ഒരുവൾ,പൂത്തമരച്ചോട്ടിൽ രാത്രിവസ്ത്ര
മുരിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ഒര,സ്ഥിപഞ്ജരരൂപമായിഉരുകി തീരുമ്പോഴും
സ്വപ്നത്തിന്റെമഞ്ഞദൃശ്യത്തിൽ മതിമറക്കുന്നു.
എന്നിട്ടുംതുന്നിത്തീർക്കാമെന്ന് കരുതിയിട്ടും
കഴിയുന്നില്ല ജീവിതക്കുപ്പായത്തിന്റെ
അവസാനബട്ടൺ തുന്നിച്ചേർക്കാൻ

എന്നിലെ പ്രണയം



എന്നിലെപ്രണയം പതിയിരിക്കുന്ന
ഒരുപൂച്ചയാണ്
പുലിയാകണമെന്നുണ്ട്
ഞാനും ആവർഗ്ഗത്തിൽ പെട്ടതാണല്ലോ!
എങ്കിലും; നിന്നെ കാണുമ്പോൾ
എന്നിലെപുലി(രുഷ)ത്വം പൂച്ചത്വം
വരിക്കുന്നു
നിന്റെപാദങ്ങളിൽ, കണങ്കാലുകളിൽ
നീയറിയാതെയുരുമിനിൽക്കുന്നു.
പിന്നെയെന്നാണുനമ്മളൊന്നായത്
പ്രണയത്തിന്റെ കൃഷ്ണരാധയായത്.
പ്രണയം നീയാണെന്നെ പഠിപ്പിച്ചത് !
പ്രണയത്തിന് പ്രായമില്ലെന്ന് പൂവായ്
വിരിഞ്ഞത്!!
ഇന്ന്;എന്നിലെപ്രണയം പതിയിരിക്കുന്ന
 പുലിയാണ്
നിന്റെ ഓർമ്മകളിലേക്ക് ഞാൻ
 മൂരിനിവരുന്നു
പ്രണയത്തിന്റെ നഖരമാഴ്ത്തുന്നു
നീയില്ലാതെയിനിയൊരു ജീവിത
മെനിക്കെന്തിന് !
പ്രണയമേ,ഈയേകാന്തഗഹ്വരത്തിൽ
നിന്ന്
ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെമുള്ളും,മുരടുംനിറഞ്ഞ
തെങ്കിലും
 നിന്റെപ്രണയത്തിന്റെകൊടുംവനത്തിലേ
ക്ക്ഞാൻ കുടിയേറുന്നു
അല്ലെങ്കിലും, യഥാർത്ഥ പ്രണയം
സുഖ സുന്ദര സുഷുപ്തി മാത്രമല്ല
ദു:ഖസാന്ദ്രവുമാണ്

ചുവന്ന കവിത



അഗ്നിജ്വാലകൾവിഴുങ്ങുന്ന ഒരു കാടിനെ
ക്കുറിച്ച്
എനിക്ക്കവിതയെഴുതണം
എന്നാൽ, തീയിൽപിടയുന്നകുഞ്ഞുപക്ഷി
കളെ
എങ്ങനെഞാൻ വാക്കുകളിലാക്കും
ഭാവനയിലുണ്ട്, വിരലിലെത്തുന്നത്
വാക്കുകളുടെ നിലവിളിമാത്രം
വർണ്ണംകൊടുക്കുവാൻ കഴിയില്ലെനിക്ക്
പിഞ്ചോമനകളുടെ പിടഞ്ഞുവീഴലുകളെ.
എന്റെഓർമ്മകളെ, മനസ്സിന്റെവേവലാതി
കളെ
എവിടെഞാനൊളിപ്പിക്കും ?!
ഒരുതീപ്പിടിച്ചകാടായ് ഞാനാളിക്കത്തുന്നു
എന്നെനിങ്ങളെഴുതുമോ ?!
തീപ്പിടിച്ചയീകാട്ടിൽനിന്ന് ,യെന്നെയെനി
ക്കെഴുതാൻ കഴിയുന്നില്ല
നോക്കൂ,യീക്കാട്ടിൽ പീഡിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന തത്രയും
പിഞ്ചു കുഞ്ഞുങ്ങളാണ്
ആ കുഞ്ഞുങ്ങളുടെ ചുവപ്പ് തെറിച്ചാണ്
ചുവന്നു പോയത്, യെന്റെയീ കവിത

2017, ജനുവരി 29, ഞായറാഴ്‌ച

വാർദ്ധക്യം



കാക്കക്കാലുപോലെ കോറിയിട്ട
അക്ഷരങ്ങൾകാണുമ്പോൾ
വിവരണസാധ്യമല്ലാത്ത ഒരുവിഷാദ
മെന്നിൽനിറയുന്നു
നിരയൊത്ത അക്ഷരമുതിരുന്നഅച്ഛന്റെ
കൈപ്പടയാണ് യെന്റെമുന്നിൽ
ഒറ്റപ്പെടുന്നവരേക്കാൾ
ദുഃഖിതരായിയിവിടെയാരുണ്ട്
ഭാര്യയോ ഭർത്താവോ മരിച്ചുപോകുന്ന
തിനേക്കാൾ
കവിഞ്ഞൊരുദുരന്തവും ജീവിതത്തിലില്ല
വേദനകെട്ടിവെച്ച മാറാപ്പാണ് വൃദ്ധത്വം
തിടുക്കങ്ങളില്ലാത്ത, ശാഠ്യങ്ങളും
തീർപ്പുകളുമില്ലാത്ത ഒരപ്പൂപ്പൻതാടി
നിധികാക്കുന്ന വയസ്സൻഭൂതത്തെപോലെ ചൂണ്ടയിട്ടിരിക്കുന്ന ശാന്തനായ -
ചൂണ്ടക്കാരനെപ്പോലെ
മരിച്ചശലഭങ്ങളെപ്പോലെ ഉതിർന്നുവീഴുന്ന
മഞ്ഞയിലകളെ നോക്കിയങ്ങനെ.......

കവിതഉണ്ടാകുന്നത്



വാക്കിന്റെ വെയിലുകാഞ്ഞ്
വരികളുടെ വരമ്പത്തിരിക്കണം
കവിതയുടെ കൊമ്പത്തേറണം
അതിന് വാക്കുകളെവിടെ?!
കാത്തു കാത്തിരുന്ന് കാൽവിരൽ
വേരാഴ്ത്തിനിന്നു
മെയ്യൊരു മരമായ്വളർന്നു
മനസ്സൊരു മാമലയേറി
എന്നിട്ടും വാക്കുകളെവിടെ?!
മസ്തിഷ്ക്കം തീച്ചൂളയായി
മനംവെന്ത് ഗന്ധംവരവായ്
വേരറ്റവാക്കുകളെല്ലാം
ചിറകറ്റപക്ഷികളായി
മൗനത്തിൻ ചിതൽപുറ്റുകൾ
നാവേറിലുംകണ്ണേറ്റിലും.
കാതലില്ലാകരളിലെങ്ങനെ
കവിത പൂത്തുനിന്നീടും
കാറ്റുവന്നെൻ കാതിൽമൂളുന്നു
അന്നുഭവ തീച്ചൂളയിൽ മാത്രം -
കായ്ക്കും കവിത

ചില ആൺനോട്ടങ്ങൾ



സ്നേഹം തിരണ്ടു തിളങ്ങിനിന്നീടിന
കളങ്കമേശാതവനെന്നു തോന്നാം
സുന്ദരപ്രണയ പദാവലികൊണ്ടവൻ
ലൂതവലയിൽ കുടുക്കിവെയ്ക്കും
ഉച്ഛ്വാസംപോലും നുണയാക്കിമാറ്റുന്ന
സിദ്ധിലഭിച്ചവിടനാണവൻ
ദ്രാക്ഷാപാകമാം നിൻതളിർമേനിയിൽ
കണ്ണവനെന്നെന്നുമോർത്തുകൊൾക
നിറങ്ങൾഒഴുകി പരന്നജലംപോലെ
വർണ്ണംനിറഞ്ഞതാം നിന്റെപ്രായം
കാണാക്കയങ്ങളെ കാണുവാനെത്രയും
മോഹങ്ങൾനിന്നിൽ തുടിച്ചുനിൽക്കും
ജൃംഭിതമായൊരാ നെഞ്ചിലെചെത്തിപ്പൂ
മൊട്ടുപോൽ ചിത്തംമൊട്ടിട്ടുനിൽക്കും
പ്രീണനച്ചുണ്ടും, നുണക്കുഴിയും
ഉള്ളിലെന്തെന്നുകണ്ണാടിയാകും
ലക്ഷമണരേഖ കടന്നുപോയാൽ
ലക്ഷ്യത്തിലെത്തില്ലയെന്നതോർക്ക.
ആർത്തിനിറഞ്ഞുള്ള കൺകളിലെ
രതികൂജിതങ്ങൾനീ കേട്ടുകൊൾക

നീണ്ട കവിത



തീവണ്ടിയാപ്പീസിലെ
തിടംവെച്ചുവരുന്ന
ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ
ഒറ്റവരിക്കവിതയായി
അവളെന്നരികിൽനിൽക്കുന്നു
മൂക്കളഒലിപ്പിച്ച്, മുഷിഞ്ഞുപിന്നിയ
പാവാടചുറ്റി
ചെമ്പൻമുടിയെ കാറ്റിൽമേയാൻവിട്ട്
പശിയകറ്റുവാൻപൈസക്ക് യാചിക്കുന്നു.
ചായചായകാപ്പിച്ചുക്കുകാപ്പിയെന്നു -
പാടിക്കൊണ്ട്
ഒരു പലകാലകവിത അവിടവിടെ
ചുറ്റിത്തിരിയുന്നു.
ഭാഗ്യത്തിന്റെ വർണ്ണങ്ങൾചാലിച്ച്
ഭാഗ്യാന്വേഷികളെ തിരഞ്ഞുപിടിക്കാൻ
വെമ്പൽകൊള്ളുന്നുണ്ട്
ഒരു ഭാഗ്യംകെട്ട കവിത
കുതിച്ചു പാഞ്ഞ് കിതച്ചുനിന്നൊരു കവിത
ചില്ലക്ഷരങ്ങളും, കൂട്ടക്ഷരങ്ങളും,
കുത്തും,കോമയും,വിസർഗങ്ങളും
വള്ളിപുള്ളിഎല്ലാംനിറച്ച്
ഒരുനീണ്ടകവിതചമച്ച് വീണ്ടുംപായുന്നു

2017, ജനുവരി 26, വ്യാഴാഴ്‌ച

അടുക്കളയെ നോക്കിനിൽക്കുമ്പോൾ



പുലരികോട്ടുവായിട്ട് മുടിവാരിക്കെട്ടി
മൂരിനിവർന്നു
ചാരംവാരിക്കൂട്ടി വ്യസനത്തിന്റെ വിറകുകൾ
വെട്ടിക്കീറികനലെരിച്ചു
ആവിപറക്കുന്നകട്ടൻചായ അക്ഷരങ്ങളെ
കൊറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ
തിരകളെതടുത്തുനിർത്തി കടലിലേ- ക്കിറങ്ങി.
കലമ്പൽകൂട്ടുന്ന ചെപ്പുക്കുടങ്ങളെ
ഒക്കത്തിരുത്തി
തുളുമ്പിയകണ്ണീരുകൾ തുടച്ചെടുത്തു
ചട്ടിയുംകലവും തട്ടിയുംമുട്ടിയും ഒപ്പം -
തന്നെകൂടി
സോപ്പുകുമിളകൾ ഒളിച്ചുകളിനടത്തുന്ന
വിഴുപ്പുകൾക്കെല്ലാം
നനക്കല്ലായ്നിന്ന് അടിച്ചുവെളുപ്പിച്ച്
അലക്കിയെടുത്തു
അടുപ്പിൽ അരിയായ്തിളച്ചു
മിക്സിയിൽ അരവായരഞ്ഞു
പടിഞ്ഞാറ്സൂര്യൻ ബാക്കിവന്നഇത്തിരി -
പ്പോന്ന ചുവന്നചാറും
ചട്ടിയിൽനിന്ന് വടിച്ചെറിഞ്ഞ്
കഴുകിതുവർത്തി കുളിക്കാനിറങ്ങിയ - പ്പോൾ
അടുക്കള,പുകയേറ്റുച്ചുവന്ന കണ്ണുംതിരുമി
അന്തിക്കുള്ള അങ്കത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു


കാലചക്രം



ബാല്യകൗമാരങ്ങളും യൗവ്വനം -
പിന്നിട്ടിന്നീ
വാർദ്ധക്യകാലചക്രം ഉരുണ്ടുരുണ്ടെ -
ത്തിയല്ലോ
ഇന്നലെയൊന്നാകെയെൻ ഉള്ളിലു-
ണ്ടിന്നും
ഒന്നുംക്ലാവുപിടിക്കാ കിനാക്കളായ് -
പൂത്തുനിൽപ്പൂ
വെള്ളിച്ചിറകിലേറി, വാനിലേക്കുയർ-
ന്നതും
രാവിൽനക്ഷത്രമായി നാടാകെയല-
ഞ്ഞതും
പ്രേമത്തിൻ കവിൾത്തട്ടിൽ മുദ്രകൾ
ചാർത്തിയതും
ജീവിതപ്രേമസ്വാദ്, യിന്നേറിവരുന്നല്ലോ
അലകടലെന്നപോലെ ഉള്ളംതുളുമ്പീടുന്നു
ജീവിതാഗ്രഹം ഉളളിൽയേറി,യേറി - നിൽക്കുന്നു
ഈ,യകത്തളത്തിൽ ഞാൻ ചത്തൊരഗ്നി-
പർവ്വതം
കണ്ണും, കർണ്ണവും മറ്റും ചെതുമ്പാൽ മൂട-
പ്പെട്ടോൻ
എങ്കിലും കഥകളിയാടിയ വേഷമോർക്കേ
രസിച്ചുനിന്നീടുന്ന പഴയപയ്യൻതന്നെ

ഓർമ്മപ്പെടുത്തുന്നത്



പെണ്ണെനീ ഓർമ്മിക്കുക
പരാന്നഭോജികൾചുറ്റും
പവിത്രത ഓർത്തുകൊൾക
പ്രാണനെ കാത്തുകൊൾക
കൗശലക്കാരാണവർ
കുശലം ചോദിച്ചെത്തും
പ്രണയ പാശത്താലെ
ബന്ധനസ്ഥയാക്കീടും
ചതിച്ചരടറുക്കുവാൻ
ചിത്തമതുപോരല്ലോ
ചതിചിതമാക്കിയോരോ
ചിരിച്ചു രസിച്ചീടും
അരവയർ നിറയാത്തോളേ
പെരുവയറാക്കീയവർ -
പെരുവഴിതന്നിൽ തള്ളി
പെരിയോരായി വാഴും
പെണ്ണെനീ ഓർത്തുകൊൾക
വഞ്ചിതയായെന്നാകിൽ
വൻചിതമാത്രം പിന്നെകൂട്ടിനെ -
ന്നറിയുക

2017, ജനുവരി 22, ഞായറാഴ്‌ച

യുദ്ധം




ജയിച്ചിട്ടില്ല ഇന്നേവരെ ഒരു യുദ്ധവും!
എല്ലായുദ്ധവും പരാജയമായിരുന്നു!!
കുരുതിയുടെ കുന്തമുനയാണ് യുദ്ധം.
കെടുതിയുടെ കാന്തക്കൂട്ടും
വറുതിയുടെ വേനൽപടർപ്പും.
ഇന്നേവരെ ഏതെങ്കിലുമൊരുയുദ്ധം
പെണ്ണിനെ കണ്ണീരണിയിക്കാതെ,
കുഞ്ഞുങ്ങളെ അനാഥമാക്കാതെ,
പിതാവിനെ, ഭർത്താവിനെ,
സഹോദരനെ,മകനെ ബലി
 കൊടുക്കാതെ,യവസാനിച്ചിട്ടുണ്ടോ?
സംസ്ക്കാരവും,സമ്പത്തും ചീളുകളായ്
തകർന്നടിഞ്ഞിട്ടും
എങ്ങനെയാണ് നിങ്ങൾ വിജയഭേരി
മുഴക്കുന്നത്?!
തലമുറകൾ പിന്നിട്ടിട്ടും യിന്നും നികത്താനാവാത്ത
ചരിത്രം നൽകിയപാഠവും, പാടും
മുന്നിലുണ്ടായിട്ടുംയുദ്ധം
തുടർന്നു കൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു


2017, ജനുവരി 20, വെള്ളിയാഴ്‌ച

ജീവന്റെ പെട്ടകം



കവിത പൂക്കുന്ന കണ്ണുണ്ടവൾക്ക്‌
കുഴമറിഞ്ഞൊരീ ജീവിതത്തിലും.
കരളുകത്തുന്ന ഉലയായുയരുന്നു
ആണും തുണയുമില്ലാതുരുകുന്നു
എങ്ങനെ നിറയ്ക്കുമീ ജീവിത പെട്ടകം.
കരിഞ്ചേരപുളയും രാവിലേകാന്തത
നഗരവന്യത ആഞ്ഞു കൊത്തുന്നു
നീലവിഷം സിരകളിൽ പടരുന്നു.
ആരവങ്ങളും ആർപ്പുവിളികളും
തൂത്തുവാരുന്ന തൂപ്പുകാരിയവൾ
കത്തും വയറിന്റെ പശിയൊന്നടക്കുവാൻ
പഴങ്കഞ്ഞിയിൽ ചാറിന്റെ ചുവന്നയിത്തിരി
കണ്ണീർ
ദൈവമൊറ്റക്കണ്ണനായിരുന്നിടാം
അല്ലങ്കിലെങ്ങനെയീ,യസമത്വമുലകിൽ
മഴമാറിയ കൊള്ളിൻ മാറിൽ വെയിൽ
പറ്റിക്കിടക്കുന്നു
ആഗ്രഹം നെഞ്ചിൻ കൂടിൽ കിളി കുഞ്ഞായ് തേങ്ങുന്നു
പുരുഷ നാം പേനയുടെ സ്പർശനമേൽ _
ക്കാത്ത
കന്യാതാളിലെങ്ങനെ കവിത പിറന്നീടും



വ്യസനം




നിർവ്വചിക്കാനാവാത്ത
ഒരു വ്യസനം
മൗനം പൂണ്ടിരിക്കുന്നു.
അനർത്ഥങ്ങളെ ഗർഭം ധരിച്ച
ശ്മശാനഭീകരത
മനസ്സിന്റെ വാതിലിൽ മുട്ടിവിളിച്ച്
സ്വപ്നങ്ങളെ ആട്ടിയകറ്റുന്നു.
പ്രതികരിക്കാതിരിക്കരുത് പ്രണയ
നിവേദനങ്ങളോട്
കാലം കാതിൽ കുത്തിക്കുത്തി പറയുന്നു.
ആരെഴുതിതീർക്കും ഇനിയെന്റെ
 കവിതകളെ
കല്ലിച്ചു നിൽക്കുന്ന കുന്നിൻ തലപ്പു
പോലെ
ഘനീഭവിച്ചു നിൽക്കുന്നു ദുഃഖം

മരണത്തിന്റെ വ്യാപാരികൾ



മരിച്ചാലും മരിക്കാത്ത ചിലരുണ്ട്
മരണത്തിന്റെ വ്യാപാരികൾ
വേഷപ്രച്ഛന്നരായി എവിടേയും ഉണ്ടാകും
ഹിറ്റ്ലറും ,മുസ്സോളനിയും മുന്നിൽ തന്നെ
യുണ്ട്
അതി വിനയത്താൽ കുമ്പിട്ട് നിവരുന്നവനെ
സൂക്ഷിക്കുക
ഗാന്ധിജിയുടെ ഹൃദയത്തെ ചുംബിച്ച
ഒരു തോക്ക് നിങ്ങൾക്കുനേരെ ചൂണ്ടി -
നിന്നിടാം
പരിണാമദശകളിലെല്ലാം ചവറ്റുകൊട്ടയിൽ
കിടന്നവർ
ചരിത്രത്തെ ചെളിയുടെ ചതുപ്പിലേക്ക് ചവിട്ടി താഴ്ത്തി
നുണയുടെ നെടുങ്കൻ പടവുകൾ
പടുക്കുകയാണ്
നീലലോഹിതത്തിന്റെ പേരിൽ
നിലവിളിക്കുന്നുകൾ കയറേണ്ടി വരുന്നു
നാടിന്റെ നേരവകാശികൾ.
നോവും വേവുമറിയാത്തവർ -
അസാധുവായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു ഓർമ്മകളെ
കണ്ണീരുപ്പുവറ്റിയവർ ഒരു തുള്ളി വെള്ളത്തിന് കേഴുമ്പോൾ
വിയർപ്പു വറ്റിയ ഉളളം കൈയിൽ പല്ലിളിച്ച്
നിൽക്കുന്നു
മരണത്തിന്റെ വ്യാപാരികൾ

2017, ജനുവരി 19, വ്യാഴാഴ്‌ച

സൂചകം





നദിയുടെ നഗ്നതയിലേക്ക് കൈവിട
ർത്തുന്നു തരുശാഖികൾ
കുസൃതിയോടെ കുണുങ്ങിപിടഞ്ഞു
മാറുന്നു കുഞ്ഞോളങ്ങൾ
കടുത്തവെയിലിനെ തടുത്തുനിർത്തുന്ന
വൃക്ഷകൈകളിൽനിന്നും
കുതറിമാറി വെയിൽച്ചീളുകൾ താഴെ -
ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു
ആർത്തിപിടിച്ച നഗരഭ്രാന്ത് നുരഞ്ഞു
പൊന്തി
ഉന്മാദങ്ങളുടെഉറവകളായ മാളങ്ങളിൽ
അശ്ലീലങ്ങളിൽ ആശ്വാസംകൊള്ളുന്നു
ഗ്രാമംഗതികിട്ടാപ്രേതംപോലെ അലഞ്ഞു
തിരിയുന്നു
പഴയപുഴകളും, തോടുകളും, കാടുകളും,
വയലുകളും
ചരിത്രത്തിൽനിന്ന് അടർത്തിമാറ്റപ്പെടുന്നു
ഗാന്ധിജിയുടെഗന്ധംപേറിയ ഗ്രാമങ്ങളിൽ
ഗോഡ്സേയുടെ വെടിയൊച്ചകേൾക്കുന്നു
പറവകളും പൂമ്പാറ്റകളും അപ്രത്യക്ഷമായി
മഞ്ഞവെയിൽനാളങ്ങൾ മരണത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു


തണുപ്പ്




മഞ്ഞ് ചെതുമ്പലുകൾപോലെ
പൊഴിയുന്നു
എങ്ങുനിന്നോ നേർത്തസംഗീതത്തിന്റെ
നനവുകൾ
മെല്ലെവന്നുതൊടുന്നു
വർണ്ണച്ചമയങ്ങളെല്ലാം വായുവിലേക്ക്
വലിച്ചെറിഞ്ഞ്
മഞ്ഞ് വിധവയുടെ വെള്ളയുടുപ്പുകളണി
യിക്കുന്നു
ഇറുകിത്തുളുമ്പുന്ന പലസുഗന്ധങ്ങൾമാറി
കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ ഗന്ധമോയെങ്ങും
മഞ്ഞ് മൃതിയോ ?!
ചിറകുകരിഞ്ഞ മഴപ്പാറ്റപിടച്ചിൽപോലെ
മനസ്സ്പിടയുന്നു
അസ്വസ്ഥതയെങ്ങുംപിണഞ്ഞുകയറുന്നു
ഓരോഅണുവിലും തണുപ്പരിച്ചുകയറുന്നു
വികാരരഹിതമായ ഒരു പെയ്ത്തായത്
എന്നെ ഇറുകേപുണരുന്നു

വേശ്യ



ചോലമരച്ചോട്ടിൽനിന്നും വാസനപൂ ച്ചൂടുന്നു
കൊങ്കയുയർത്തിക്കെട്ടി സുഗന്ധം -
പുരട്ടുന്നു
കുറ്റബോധം കൺകളിൽ കരിമഷി
പടർത്തുന്നു
അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിക്കാക്കുന്നു രാത്രി -
യുടെസുന്ദരി
ആമരച്ചോട്ടിൽ കീറച്ചാക്കിലുറങ്ങും -
കുഞ്ഞ്
എച്ചിൽപാത്രത്തിലൊന്നിൽ, യീച്ചയാർ -
ത്തു നിൽക്കുന്നു
നിറഞ്ഞമനസ്സാലെ നീരണിഞ്ഞകണ്ണാലെ
ആർത്തിയാലെന്നപോലെ, യെന്നെനോ -
ക്കീടുന്നവൾ
വിലാപയാത്രപോൽ മൗനമെന്നെച്ചൂഴുന്നു
മാദക സ്ത്രൈണഗന്ധം അരികിൽ തങ്ങീ -
ടുന്നു
യൗവനംവിശപ്പാറ്റാൻ വിൽക്കുവാൻ വിധി -
പ്പെട്ട
പ്രീയപ്പെട്ടനിയത്തി നിനക്കാളുതെറ്റിപ്പോയ്
നിന്നെയെനിക്കുവേണ്ട കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നില്ല കുറ്റമീ ലോകത്തിന്റെ കൂടെയെന്റെതു -
മല്ലോ

2017, ജനുവരി 8, ഞായറാഴ്‌ച

അവസാനയാത്ര



ചതിയുടെ ചിലന്തിവല നെയ്ത
ഈറനൂറുന്ന അടുക്കള ച്ചുമരിൽ
മുട്ട വിളക്കിന്റെ,യസ്ഥിര നാളം
മടുത്തെന്ന് ചാഞ്ഞും ചരിഞ്ഞും
നിഴലിളക്കി നിന്നു.
വിളക്കിൻ നാളവും, അടുപ്പിലെ തീയും
ചുവപ്പിന്റെ രൗദ്രത കാട്ടുന്നതു പോലെ
ജീവിതവും സമ്മാനിച്ചത് രുദ്രതയായിരുന്നു
ശ്മശാനത്തിനു തുല്ല്യം ഭീതിദം ജീവിതം
ജീവിതധവളിമ എങ്ങോ പോയിക്കഴിഞ്ഞു
ഭൂതത്തെപ്പോലെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നു ജീവിതം.
വെണ്ണക്കല്ലുപോലുള്ള തന്റെ ഉടലിലേക്ക്
മൃദുത്വമാർന്ന കൈയാൽ കത്തി ഞാൻ
കുത്തിയിറക്കി
അതെ;ഞാൻ മരിച്ചു!
ഞാനെന്റെ നിശ്ചേതന ശരീരം കൈകളി
ലെടുത്ത് പുറത്തേക്കിറങ്ങി
ആരും കാണാതെ ധൃതിയിൽ പൊന്ത -
ക്കാട്ടിലുപേക്ഷിച്ചു
എനിക്കറിയാം ഇപ്പോഴൊരു വണ്ടി വരാനുണ്ട്
ടിക്കറ്റെടുത്ത് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ
കാത്തുനിന്നു
തെക്കു പോകുന്ന വണ്ടികുറ്റിക്കാട്ടിലെന്തോ
കണ്ടെന്ന്
കിതച്ചു കൊണ്ട് പറയാനായു മുമ്പേ
ഞാനകത്തു കയറി
വണ്ടി തെക്കോട്ട് ഇരുട്ടിലൂടെ യാത്രയായി

ശിശിരസന്ധ്യയിൽ



ഇളം നീല സന്ധ്യയിൽ
തെരുവിളക്കുകൾ തെളിഞ്ഞ മാത്രയിൽ
ശിശിരപുഷ്പ സുഗന്ധവും പേറി
ശിലയിൽ കൊത്തിയ ചിത്രം പോലെ
ഇലകൊഴിഞ്ഞ മരങ്ങൾ, ക്കിടയിലൂടെ
സംഗീതപ്രവാഹമായൊരു കുളിർക്കാറ്റ്
ലഘുവായ പ്രേമരാഗം മൂളി
മെല്ലെ മെല്ലെ ഉച്ചസ്ഥായി,യിലേക്ക് പടി
കടന്നു
മനസ്സിനെ ശാന്തമാക്കും ഉദാത്ത സംഗീതം
ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയരേണുക്കൾ വിതറുന്നു
വെള്ളത്തിന്മേൽ മേഘങ്ങളെന്ന പോലെ
സ്വപ്നങ്ങളുടെ നൂലിഴയെന്നിൽ
മൊസാർട്ടിന്റെ പ്രണയഗാനം മീട്ടുന്നു

2017, ജനുവരി 7, ശനിയാഴ്‌ച

മനസ്സമാധാനം



ഒച്ചിഴയുമ്പോലെയായിരുന്നു
എന്റെ ഓരോദിനങ്ങളും
നിന്റെ ഓർമ്മകൾ ആയിരം
കാലുള്ള തേരട്ടയായെന്നിലി
ഴഞ്ഞു കൊണ്ടിരുന്നു
എന്റെ നഗ്നതയിലിഴഞ്ഞ് ചോര
നക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു
എനിക്ക് നിന്നെ വേണമായിരുന്നു
ആത്മപീഡയുടെ മല മടക്കുകൾ
ഞാനൊന്നൊന്നായ് കയറി
നിന്റെ മൗനം ചുറ്റും ജലമുറഞ്ഞ
ഹിമാനിയായെന്നിൽ പെരുത്തു
ഹൃദയം അടുപ്പിൽ വെച്ചചെമ്പുകലം
പോലെ തിളയ്ക്കുന്നു
നിന്റെ ഒരു വാക്കെങ്കിലും ......!
അനന്തരം ജീവൻ പിടയുന്നനേരത്ത് വാക്കിന്റെ ഒരിറ്റു പ്രാണജലം നീയെന്നി
ലേക്ക് നീട്ടി
അമൃതു പോലെ മൃദുവായ വാക്ക് ഞാൻ
അല്പാല്പം പാനം ചെയ്തു
ഇപ്പോൾ നീയെന്നിൽ തിടംവെച്ചു നിൽ ക്കുന്നു
മറ്റൊന്നിനുമല്ല നീയെന്റേതെന്ന് യെന്നൊരു
മനസ്സമാധാനത്തിന്

പ്രണയ വിളക്ക്



എത്രകാലമായി ഹൃദയത്തിൽ ഞാൻ
നിന്നെ
കൊത്തിപ്പണിയാൻ തുടങ്ങിയിട്ട്
എന്നിട്ടും പൂർത്തീകരിക്കുവാൻ കഴിയാത്ത
ശില്പമായ് നീ നിൽക്കുന്നു
മുഴുമിപ്പിക്കാത്ത മുഴുപ്പുകളായി നീയെന്നി
ലവശേഷിക്കുന്നു
എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കു നിർത്തി ഏതാൾകൂട്ടത്തി
നിടയിലേക്കാണുനീയിറങ്ങിപ്പോയത്
മുറിപ്പെടുത്തുന്ന മൗനമാണ് നീയെനിക്ക്
സമ്മാനിച്ചത്
തേൻകൂട്ടിൽ നിന്നിറ്റിറ്റു വീഴുന്ന തേൻ പോ
ലുള്ള
രാഗവികാരങ്ങളേയോ,ചായംതേച്ചുമിനു
ക്കിയ
കവിളിണകളേയുമല്ല ഞാൻ പ്രണയിച്ചത്
പുറംമിനുക്കിയ ഓട്ടു വിളക്കാണു നീയെന്ന്
ഞാനറിഞ്ഞിരുന്നില്ല
തല്ലിക്കെടുത്തിയില്ലെനീ പ്രണയത്തിന്റെ
നിലവിളക്ക്
പാഴ്ക്കിനാക്കളുടെ ചുള്ളിക്കമ്പുകളും
കരിയിലകളും കത്തിപ്പൊട്ടുകയാണെ
ന്റെയുള്ളിൽ

ചായമടർന്ന ചിത്രം




കേടുവന്ന ഒരുഘടികാരംപോലെ
ഞാൻ താളം തെറ്റി നിൽക്കുന്നു
പ്രാണന്റെയെണ്ണ വറ്റിത്തുങ്ങുമ്പോഴാ
ണല്ലോ പ്രീയേ
പ്രണയമെന്നെ ഭ്രമിപ്പിക്കുന്നത്
നീ മൗനം മുദ്രവെച്ച ചുണ്ടുകളാലിരിക്കു
മ്പോഴും
തടാകക്കരയിൽ നിന്നും സാഗരതീരത്തെ
ത്തിപ്പെട്ടതു പോലെയെന്നിൽ
പ്രണയം തിരയടിക്കുന്നു
പൂർത്തീകരിക്കാത്ത ഒരു സ്വപ്നമായ്,
മുഴുമിപ്പിക്കാത്ത ഒരുചിരിയായ് നീയെന്നി
ലുണ്ട്
പറക്കാനൊരുങ്ങുന്ന പക്ഷിയെപ്പോലെ
യെന്നിൽ വാക്കുകൾ അമർന്നിരിക്കുന്നു
നനഞ്ഞു കുതിർന്ന കണ്ണുകളാലെയെനി
ക്കുറങ്ങേണ്ടി വരുന്നു
ഇത്തിരി സ്നേഹത്തിനാണ് കൈ നീട്ടിയി
രുന്നത്
ഉണ്ടാകുമോ ചായം മങ്ങിയ ഒരു ചിത്രമാ
യെങ്കിലുംഞാൻ നിന്റെയുള്ളിൽ
നിന്റെ ഒർമ്മകളെ താലോലിക്കുവാൻ
യുവത്വം തളിർത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയ
മുണ്ടെനിക്ക്
ചായമടർന്നചിത്രമെന്നോതി
ചന്തമുള്ളതും തേടിപ്പോകുന്ന ചിത്രശലഭമേ

ജീവിതം




ഇടവം ചതിച്ച ഇടവഴിയുടെ വളവിൽ
സന്ധ്യ വെയിലിന്റെ കൈ പിടിച്ച് നടക്കുന്നു
വിളർത്ത മുഖവും, അടഞ്ഞുതുടങ്ങുന്ന
കണ്ണുമായി
ഇരുട്ടിന്റെ പർവ്വതം കയറുന്നു
എത്രയായി നാം ഇരട്ടവരയൻ കോപ്പിയെഴു
ത്തുപോലെ
ഈ ജീവിതം തുടങ്ങിയിട്ട്
എന്നിട്ടും; എഴുതിയെഴുതി നാം യെല്ലാം
തെറ്റിക്കുന്നു

കാലം



താരുണ്യത്തരു പൂത്തിരിക്കുന്നു
കരുത്തുറ്റ പ്രേമ വായ്പ്പായ് വിടരുന്നു
കാലം കാറ്റായി, കാമം പൂത്ത കാറ്റിന്
ഞെരിച്ചു കൊല്ലുന്ന സുഗന്ധം
പച്ചയിലകൾ ആളിക്കത്തുന്നു, ആകാശം
തലയിട്ടടിക്കുന്നു
കാലംകലങ്ങി മറയുന്നുകൊക്കരണിയിൽ
ജലം കരകവിയുന്നു
ജലരാശിയിൽ തലമുറ മുങ്ങിപ്പൊങ്ങുന്നു
ഇമകൾ ഇടറിത്തുറക്കുമ്പോൾ, കാരിരു
മ്പിന്റെ കരുത്ത് തളർന്നു തീരുമ്പോൾ
കാമത്തിന്റെ ദന്ത നിര കൊഴിഞ്ഞകാല
ത്തിന്റെ കണ്ണിൽ
അവശതയുടെ പാടപടരുന്നു

ചിറകൊടിഞ്ഞ പക്ഷി




കാമാർത്തനായ കാറ്റിനെ ഭയന്ന്
മഴയേതോ പൊന്തക്കാട്ടിൽ ഒളിച്ചിരുന്നു
ചുരമിറങ്ങിയെത്തിയ കാറ്റ്
മഴയുടെ മുടിക്ക് പിടിച്ച് മുന്നോട്ട് തള്ളി
കുന്നിറങ്ങിയെത്തിയ മഴ ഒരാരവത്തോടെ
ഊർന്നുവീണു
പറ്റേ നഗ്നയാക്കപ്പെട്ടവളുടെ മഴക്കണ്ണുകൾ
കരഞ്ഞു കലങ്ങിയിരുന്നു.
അവനവളെ ഒരു ജലസർപ്പമായ് ചുറ്റിവരിഞ്ഞു
അവൾ കുതറിപ്പിടഞ്ഞു
പീഡനമേറ്റ മഴയെക്കണ്ട മല
തുറുക്കണ്ണുകളാൽ ഗഗനമൗനത്തിലാണ്ടു
പോയി
തളർന്നു പോയവളുടെ ശരീരത്തിൽ
നിറം മങ്ങിയ ഒരു തുണ്ട് ആകാശക്കീറു
മിട്ട്കാറ്റ് ഓടിപ്പോയി
ഒരു പക്ഷി ചിറകൊടിഞ്ഞ് വീണിരിക്കുന്നു
മുറിവില്ല, രക്തം പൊടിയുന്നുമില്ല
അവളുടെ വേവുകൾ ആരറിയുന്നു

സീരിയൽ



സരസമായ വാക്കുകളിൽ
സീരിയലുകൾ നടുത്തളത്തിൽ
സ്ഥാനം പിടിച്ചപ്പോൾ
മദ്ധ്യാഹ്നം പിന്നിട്ട അകത്തളങ്ങൾ
വൃദ്ധത്വത്തിലേയ്ക്ക് കൂപ്പുകുത്തി.
പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയവാമൊഴിയിൽ
പെൺകുട്ടികൾ പുളകിതരായി
പരസ്യങ്ങളുടെ പിന്നാമ്പുറങ്ങളിൽ
പലരും പിടഞ്ഞൊടുങ്ങി.
ഉച്ചമയക്കത്തിന്റെ യിടവേളകൾ
കണ്ണീരുണങ്ങാത്ത നാളുകളായി
അറ്റമില്ലാത്ത പ്രണയ പരമ്പരയുടെ
ചരടിൽ തൂങ്ങി വർണ്ണ തുകിൽ പോലെ
ആനന്ദിച്ചാർത്ത പെൺകുട്ടികൾ
അമ്മമാരറിയാതെ പ്രണയ ചാറ്റിങ്ങിൽ
വ്യാപൃതരായി
സമയം മാത്രം നരച്ച മുഖം ഭിത്തിയിൽ നിന്ന്
വെളിയിലേക്ക് നീട്ടി
വിരസതയുടെ ചവർപ്പ് കുടിച്ച് കുടിച്ച്
അനങ്ങാത്ത ശരീരങ്ങൾ രോഗാതുരമായി
അടുക്കളത്തോട്ടം കരിഞ്ഞുണങ്ങി
അയൽക്കാർ കണ്ടാൽ മിണ്ടാത്തവരായി
ഭക്ഷണങ്ങൾ പൊതികളായെത്തി
ജോലി ചെയ്യുന്നവർ പണം കായ്ക്കും മര
ങ്ങളായി
യുവത്വങ്ങൾ നിഷിദ്ധ മേഖലയിലായി
വിലക്കപ്പെട്ട കനികൾ മാത്രം ഭക്ഷിച്ച്
വന്യരാഗത്തിന്റെ താഴ്വര തേടി
ഗന്ധമില്ലാത്ത പ്രണയ പരമ്പര പോലെ
അച്ഛനും അമ്മയും മക്കളും സമാന്തര
രേഖകളായി
എത്ര അടുത്തായിട്ടും ഓരോ ആളും
ഒരുവനദൂരം അകലെയായി

2017, ജനുവരി 1, ഞായറാഴ്‌ച

മഴ



മീനക്കാറ്റ് തല്ലിക്കൊഴിച്ച
മാമ്പഴം പോലെ,യവൾ കിടന്നു
സന്ധ്യയുടെ,യിളം തെന്നൽ നഗ്ന-
മേനിയിൽ
ആയിരം വിരലാൽ തലോടിയപ്പോൾ
തുടുത്ത ഓർമ്മകളെ മേയാൻ വീട്ട്
അവൾ വയലിലേക്കിറങ്ങി
ദാഹം കൊണ്ടുവരണ്ട മണ്ണിന്റെ ചുണ്ടുകൾ
വിണ്ടിരിക്കുന്നു
കാമാർത്തയായ പെണ്ണിനെപ്പോലെ മണ്ണ്
മലർന്നു കിടക്കുന്നു
ആർത്തലച്ചു പെയ്യുന്ന പ്രീയനായ് കാത്തി
രിക്കുന്നു
മഴ മണ്ണിന്റെ പ്രീയൻ.
അവന്റെ രേതസ്സിനായ് അവളുടെ ഗർഭ
പാത്രം തുടിക്കുന്നു
ആയിരം പച്ചപ്പുകളെ പെറ്റുവളർത്താൻ
ആർത്തയായിരിക്കുന്നു
വരണ്ട വയലിൻ ദാഹം പോലെ
അവളിൽ പ്രതീക്ഷയേറുന്നു
നരച്ച ആകാശത്തെ ആർത്തിയോടെ
നോക്കുന്നു
പോക്കുവെയിൽ മുത്തമിടുന്ന കവിൾ തഴുകി,യവളോർത്തു
മഴയെത്ര സുന്ദരം
എല്ലാ അഴുക്കുകളേയും ഒഴുക്കി കളയുന്നു
മഴ
കതിന വെടിയുടെ,യൊറ്റ വെളിച്ചത്തിൽ
മിഴിയിൽ നോക്കുന്ന മഴ
പതുക്കെ വരുന്ന മഴ പിന്നെ വേഗം വേഗം
നടക്കുന്നു
ഞാൻ മുഴുവനും നിന്റെ താണല്ലോയെന്ന്
അവളെ കെട്ടിപ്പിടിക്കുന്നു

ദൂരം




സ്മൃതിയുടെ ക്ഷീരപഥത്തിൽ
മാന്ത്രിക കണ്ണാടിയിലെന്ന പോലെ
നിന്നെക്കാണുന്നു
മനസ്സിലെ വെള്ളിമേഘങ്ങൾ
കാർമുകിലിനെതുരത്തുന്നു
തേങ്ങലെന്ന രാഗത്തിൽ
വേദനയുടെ ഗാനമുതിർക്കുന്നു
ഹൃദയമാമോടക്കുഴൽ.
വീഞ്ഞും,പൂക്കളുമില്ലാത്തയീരാത്രിയിൽ
നിലാവ് കവിയെ നോക്കിച്ചിരിക്കുന്നു
പ്രണയത്തിന്റെരജതശുഭ്രമായ
രശ്മികളിൽ
വിഷാദം ചുവയ്ക്കുന്നു
നീയെന്റെ ഹൃദയം അപഹരിച്ചവൾ
ഞാൻ പറന്നു തളർന്ന പറവ
വെറും അംഗുലങ്ങളുടെ അകലമെങ്കിലും
നീയെത്ര ദൂരെയാണ്

പ്രണയ (വ) രഹസ്യം




കോറിയിട്ടിട്ടുണ്ട് ഞാൻ മനസ്സിന്റെ
ക്യാൻവാസിൽ നിന്റെ സുന്ദര ചിത്രം.
സ്വപ്നം കാണുന്ന കണ്ണുകളും, തിളങ്ങുന്ന
കവിളുകളുമാണ് ഞാനാദ്യം വരച്ചത്
അന്നെന്ന പോലെ ചൂളിനിൽപ്പുണ്ട്
നീയിന്നുമെന്നുള്ളിൽ
ചിത്രകഥയിലെ നായിക പോലെ.
ജന്മാന്തരങ്ങളിൽ തേടിയെത്തിയവർ
നാം രണ്ടു പേർ
ഒരു ബാലികയുടെ ഉത്സാഹചേഷ്ട്ടകൾ
കാട്ടുന്നുണ്ട് ഉള്ളിൽ നിന്നും നീ
മഞ്ഞിൽ വിരിഞ്ഞ റോസ പോലെ സുഗന്ധം പരത്തുമ്പോൾ
പ്രണയാർദ്രമാകുന്നുണ്ട് മനസ്സ്
നീയെന്നിൽ സ്നേഹത്തിന്റെ ചെടി വളർത്തി
ആനന്ദത്തിന്റെ സൂനം വിടർത്തി
പ്രണയത്തിന്റെ പ്രണവ മന്ത്രം നമുക്ക്
ഉരുക്കഴിച്ചു കൊണ്ടേയിരിക്കാം
വെണ്ണക്കല്ലിൽ പതിച്ച പവിഴമുത്തിന്റെ
നിനാദം പോലെ
നിന്റെ ശബ്ദവീചികൾ എന്നിൽ പ്രകാശം
പരത്തട്ടെ

എങ്ങനെ മറക്കും ഗ്രാമം




എങ്ങനെ മറക്കും ഗ്രാമത്തെ
കളി പറഞ്ഞു ചിരിച്ചോടുന്ന കൈ -
ത്തോടുകളെ
പ്രണയത്തെ ഊട്ടിയുറപ്പിക്കുന്ന
ഊടുവഴികളെ
ഹരിതവിരിപ്പിട്ട നെൽപ്പാടങ്ങളെ
രാഗം തുളുമ്പിനിൽക്കുന്ന കരിങ്കൽ
ശില്പങ്ങളെ
പൗരാണികക്ഷേത്രങ്ങളെ
എങ്ങനെ മറക്കും ഗ്രാമങ്ങളെ.
അമ്പലക്കുളങ്ങളെ, ആമ്പൽ പൂക്കളെ,
പൂവുകൾ ഉതിർന്നു വീഴുന്ന നടപ്പാതകളെ
കണ്ണുപൊത്തി ഉറക്കമുണർത്തുന്ന പുല_
രികളെ
ഉത്സവങ്ങളെ, തോർത്തുമുണ്ടിൽ കോരി -
യെടുത്ത പരൽ മീനുകളെ എങ്ങനെ
മറക്കും.
ചിരിച്ചു കളിക്കുമ്പോൾ കല്ലുപെൻസിൽ
കുളത്തിൽ പതിക്കുമ്പോഴുണ്ടാകുന്ന
ജലവീചികൾ പോലെ വിടരുന്ന കുട്ടിക
ളുടെ നുണക്കുഴികളെ
നാട്ടിലെ മൊട്ടക്കുന്നുകളെ, ഹൃദയ ഭിത്തി
യിൽ
ഊർന്നു പതിക്കുന്ന കവിതകളെ

സെൽഫോൺ കഴുകൻ




രതിയുടെ വന്യതയിലേക്ക്
ഒരു വിരൽത്തുമ്പ് ദൂരം
സെൽഫോണിലെ കാമത്തിന്റെ
കൊടുങ്കാട്ടിൽ
കരിനാഗങ്ങളുടെ സീൽക്കാരങ്ങൾ
അടച്ചിട്ട മുറിയിൽ ഏകാന്തതയുടെ
ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ
കൗമാരത്തിന്റെ കണ്ണും കാതും
കൊടുംവനത്തിലെ ശൈത്യങ്ങളെ,
തീക്ഷണ ഗ്രീഷ്മ ങ്ങളെ തിരയുന്നു.
ചാറ്റിങ്ങിന്റെ ചാന്ദ്ര വെളിച്ചത്തിൽ
പുറപ്പെട്ടു പോകലിന് ആക്കം കൂടുന്നു
പൂജാമുറി വിട്ട് ഭൂതാവേശരെപ്പോലെ
മധ്യവയസ്ക്കരും അസ്വസ്ഥരാകുന്നു
അജ്ഞാത ലോകത്ത് നിന്ന്
രതിസുഖമേകാൻ ഭൂമിയിലിറങ്ങിയ
ഗഗനചാരികളെപ്പോലെ
പുംകഴുകൻമാർവട്ടം ചുറ്റിക്കൊണ്ടിരി ക്കുന്നു
ഏറ്റവും പുതിയ ടെക്നോളജിയെ
പുഴുക്കുത്തുകളേൽപ്പിച്ചു കൊണ്ട്
ഞരമ്പുരോഗികൾ പെണ്ണിനെ പിച്ചിച്ചീ
ന്തിക്കൊണ്ടേ യിരിക്കുന്നു

കണ്ടുമുട്ടുന്നവർ.....!




പുലരിയുണരുമ്പോൾ
കവലപ്പീടികയിലെ കടുപ്പത്തിലുള്ള
ഒരു കാലിച്ചായ മോന്തിക്കുടിക്കണം
മൂടൽമഞ്ഞിൻ മുലക്കച്ചകെട്ടിയ
കുന്നുകളെ നോക്കിയിരിക്കണം
മമ്മദ്ക്കാന്റെ ചുരുട്ട് വലിച്ച്
പത്രത്തിന്റെ പരന്ന വായന കേൾക്കണം
സെൻസർ ചെയ്യപ്പെടാത്ത നാട്ടുവർത്ത
മാനത്തിന്റെ
അച്ചു നിരത്തലുകൾ കേൾക്കണം
ഊടുവഴികളിലൂടെ, ആരുടേയും അടുക്കള
പ്പുറത്തുകൂടെ, നടുമുറ്റത്തൂടെ, കൊള്ളുകയറി, മുള്ളുവേലി കടന്നു നടക്കണം
തട്ടമുട്ടി വരുന്ന കന്നുകൂട്ടവുമായി
മിണ്ടാപ്രാണികളുമായി വാതോരാതെ
സംസാരിക്കണം.
നഷ്ട്ടപ്പെട്ടു പോയിരിക്കുന്നു എനിക്കെന്റെ
ഗ്രാമം
കണ്ടുമുട്ടുന്നവർ ദയവായി വിവരമറിയി ക്കണേ
നഗരങ്ങളുടെ പീഡനമേറ്റ് ഓടിപ്പോയതാണ്,
യെന്നൊരു സംസാരമുണ്ട്
മതം മാറി മറ്റുള്ളവരുടെ കൂടെ കൂടിയതാ
ണെന്നും

പ്രണയ ശീലുകൾ




തന്നിഷ്ട്ടം പോലെയെഴുതാനും
മായ്ക്കാനും കഴിയുന്ന സ്ലേറ്റാണ്
മനസ്സെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് തോന്നുന്നുണ്ടോ?
എല്ലാം മായ്ക്കുന്ന കാലത്തിനു പോലും
കഴിയില്ല മനസ്സിൽ കുറിച്ചിട്ട ചിലത് മായിക്കാൻ.
പ്രത്യേകിച്ചും അത് പ്രണയമാകുമ്പോൾ!
പ്രണയ പദങ്ങളുടെ നാനാർത്ഥങ്ങളെക്കു
റിച്ച്നമുക്കെന്തറിയാം!!
പ്രണയം വികാരജന്യമെന്നോ? വിവേകരാ
ഹിത്യമെന്നോ?
പ്രണയത്തിന്റെ തൂവാല തുന്നി തീർത്തവരാ
യാരുണ്ട്?
ശോണിമയാർന്ന തിലകമാണ് പ്രണയം.
എന്നിട്ടും; അകലാനൊരു കാരണമുണ്ടാക്കി
അകലാൻ വയ്യാത്ത സ്നേഹത്തിന്റെ
നിശ്ചല തടാകത്തിലേക്ക്
മഞ്ഞുമലയsർത്തിയിട്ട് നീ പോയില്ലെ?
സ്‌നേഹത്തിന്റെ ജ്വാലകൾ ജ്യോത്സനാ
പ്രവാഹമാണ്.
നിന്റെ പ്രണയത്തിന്റെ ശീലുകൾ യിന്നും
എന്നിലുണ്ട്.