വെളിച്ചം

അമ്മയുടെ അടയാത്ത കണ്ണുകള്‍
മനസ്സിലുണ്ട്
തനിച്ചാക്കിയിട്ടു പോകില്ലെന്ന വെളിച്ചം
അണയാതെ കിടപ്പുണ്ട്
ദുരിതം നിത്യ താമസമാക്കിയ കുടില്‍
മരണത്തിനൊപ്പം പുറപ്പെട്ടു പോയ അച്ഛന്‍
സത്യമെന്നെ മിഴിച്ചു നോക്കുന്നു
കറുപ്പിന്റെ കാടത്തവും ,വെളുപ്പിന്റെ അന്ധതയും
കാട്ടി ഭയപ്പെടുത്തുന്നു
കാത്തിരിപ്പുണ്ട്‌ കഴുക കൊക്കുകള്‍
കൊത്തി പ്പറി്ക്കാന്‍ നൊട്ടി നുണയാന്‍
അനുഭവമാണെന്നെ അടയാളപ്പെടുത്തിയത്
അറിവാണെന്നെ അഗ്നിയായ് പടര്‍ത്തിയത്‌
വ്യാഘ്രങ്ങള്‍ക്ക് വീറ് കുറഞ്ഞിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്കു അറിയാം
കഴുകുകള്‍ക്ക് ചിറകു മുറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നും
മൂര്‍ച്ചയുള്ള മുള്ളായി കാക്കുന്നുണ്ടെന്നെ-
രണ്ടു കണ്ണുകള്‍
അത് തന്നെ എന്റെ വെളിച്ചവും